A vista máis alegre

Dos 6 anos ata os 18 vivín en Rodeira, que daquela saíase do virus urbano desordeado que invade a costa das rías baixas, entre leiras que lle daban sentido á nosa relación coa terra. Cando era un anano de párvulos vin crecer a casa sobre vigas desnudas onde antes só había silvas, pedras e xestas. Despois veu a universidade e outras aventuras farían que habitase este recuncho privilexiado de xeito esporádico no verán, que despois pasaron a ser só visitas de fin de semán. Últimamente, xá adulto, paso case a diario por Rodeira e falamos cun café, un viño ou birra na cociña soleada e reconfortante. Nesta esquina da casa mírase chegar os frentes de chuva do horizonte, bate o sudoueste con forza e mírase aos veciños trafegando coas carretas e capachos de abono de galiña, estrume, herba ou verduras.
A casa foi construída, nun par de anos, co meu pai indo e vindo entre mareas mentres miña nai rosmaba aos albañiles. A casa pagouse pasando longas tempadas sacando pulpos e lenguados no norte de África. O aforro por sacrificios familiares e a riqueza mar axudaron a que a débeda fose curta para que agora disfruten felices meus pais do seu fogar.
A carón da cociña hai un balconciño ateigado de macetas que comparte coa enorme cociña as vistas da Serra da Madalena, as arboriñas escuálidas que protexen o regato das Saíñas e todas as terras verdes cuadriduladas de Coiro a Cangas. A vista do mar foise partindo en pedaciños entre edificios de tres ou catro alturas que medraron por Rodeira, pelexando á súa vez entre les por un centímetro de mar á vista.
O mellor do panorama eran para min as tiriñas de terra cheas de vida, franxas que se ían estendendo en paralelo ata o río, ata a invisible fonte de Ghonderán, agachada entre bidueiros. As fincas máis cercanas tiñan vides, algunhas con coles e repolos crecéndo debaixo. Máis abaixo aparecían patacas e hortas máis variadas. Cando se chegaba a carón do río xa aparecían fincas máis grandes de prados e millo. Un laberinto de carreiros organizadas por invisibles dereitos de paso e inmutables liñas entre marcos.

Un día a vía rápida partíu pola metade o esta terra fértil. As fincas de abaixo enchéronse de valados, debeulle parecer máis civilazdo aos donos, ao nivel da novísima mortal estrada. Algunha destas fincas abandonouse e os canabais invadírona.. Na parte de arriba alternábanse franxas que alternan o verde e marrón durante o ano e, cada vez máis, tiras olvidadas e deixadas a monte tentándo comerse todo o que as rodeaba.
Estes días chega a guinda. Ninguén quere coidar as terras, saben que andan a vender fincas, que alguén ten interese ubanístico. Algún lambón que sí poderá construir aí. Limparon todo cunha máquina levando por diante os pés das viñas, terra abonada, canai para o rego, carreiros, marcos, liñas imaxinarias, dereitos de paso, liortas entre veciños, o noso orgullo, a terra toda. Un arquitecto imaxinará un ridículo edificio, tan grande como o ego do promotor, tan inhabitable como este mundo que nos está a quedar, unha gran lápida sobre os cadáveres dunha terra que un día significou algo para a nosa xente.
Posiblemente deixaran ese carballo rodeado duns columpios e dirá que che ofrecen unha vida rural e amable, xunto a un carballo triste xunto a verde céspede regado por tubos subterráneos de plástico.

 

I-jobs

Aínda non lín nin oín un miserable comentario sobre o Steve Jobs que non me producise arcadas.
Veñen con máis colores, máis planos ou máis redondos, ou con menos botóns, ou con novos tamaños innecesarios e absurdos. Mais delicados, brillosos, con máis funcións innecesarios. Aíllame do mundo, dame diversión e relación na man. Que máis dá, todo cola. Reproduzo música que vendo en exclusiva, caro, incompatible, pechado (acordádevos do código aberto), inactualizable, non se pode axustar só tirar e comprar.
Mundo frívolo e materialista. Felicidade inmediata e insustancial. Consumismo que da pracer ao instante para presumir e ao mesmo tempo sentir a incerteza de verse superado en calquera momento. Aplicando a moda para cobrar sobreprecios por trebellos con obsolescencia programada. Novas utilidades para aillar do do lado e crear vínculos extraños con extraños. Aplicacións de xogos simples e repetitivos, velas virtuais, pelotas virtuais, lugares virtuais, todo só e pechado nunha habitación.
Sé feliz sentíndote á última, disfruta facéndote fan incondicional, adora ao máis cool e olvídate que non é máis que o símbolo máis prominente, evidente e asqueroso do consumismo máis degradante. Ala, a adorar a Steve Jobs chalaos.
Eu non sei se é boa persoa ou mala, non dudo do seu triunfo (ao meu parecer a maioría os que triunfan non soe ser gracias a seren grandes persoas). Do que non teño dúbida é de que representa algunhas das peoras cousas deste asqueroso mundo de apariencias en que vivimos.

 

Petroglifo de Pinal do Rei

Xa que me metín a comentar o petroglifo de Abelaires, podemos entrar tamén co de Pinal do Rei. Está na mesma liña montañosa, no outro lado, a uns 2 km, na cara sur en lugar da norte.
É doado de atopar. Está en Montecarrasco, entre o colexio e o instituto, xusto enriba do campo de fútbol, no lado do instituto. Está rodeado dun muriño circular de medio metro de altura.
No petroglifo de Abelaires comentei o que se vía, neste só se pode falar do que din que se ve: dinlle voltas pero só distinguín algunha marca curva e buracos inconexos. Os expertos din que hai isto:

O petroglifo está, igual que o de Abelaires nun chan duns 200 metros de altura, pouco fértiles pero fáciles de cultivar cando aínda non se coñece o arado.
Nos dous casos hai cerca un castro, xa dixen que eran posteriores, aínda que a altura moito maior. O de Liboreiro, cerca de Abelaires e o de Castelo, preto de Pinal do Rei, roldan os 300 metros de altitude.
Xa comentei que en xeral os petroglifos non sobresaen moito porque non están feitos para ser vistos dende lonxe. Sen embargo, cando teñen figuras de persoas, animais e instrumentos soen estar en pedras máis saíntes. Nunha especie de antecesor do escudo de armas, vemos como un señor, con maior status social, presume das súas armas, habilidade na caza ou instrumentos metálicos. Estamos falando do século II-III antes de Cristo. Comezan a manexar o cobre, non fan con el instrumentos prácticos para o traballo, pero sí achegan prestixio social.
Pouco despois, comezan a manexar o ferro e sí se usará con fins máis prácticos.
A aparición dos símbolos de prestixio coincide oa aparición das cistas, enterramentos individuais, froito tamén da aparición dunha especie de estrutura de clases. Os enterramentos en cistas soían ir acompañados de xoias, armas e instrumentos, que confirma o vínculo entre enterramentos individuais e prestixio social. Tamén hai que aclarar que non é descartable que houbese xoias ou adornos nas mámoas (enterramentos colectivos) pero a verdade é que foron todas saqueadas.
Volvendo ao Pinal do Rei podemos ver cervos con esaxerados cornos, algúns cazadors e outras figuras difíciles de distinguir. Os cervos que están sós van en fileira mentres ante os cazadores fuxen desordeados. Non están representando os animais como símbolos ou deuses senón que són esceas en movemento, loubando a habilidade e riquezas dos membros de maior prestixio. Noutros petroglifos, que salientan tamén do terreo, vense puñais, arcos, tixolas, xoias e todo tipo de elementos para amosar a grandeza dos primeiros líderes das aldeas galegas.
En épocas futuras as aldeas faranse sedentarias en castros. O que aínda me pregunto é a razón de irse a sitios tan elevados, cando unha das claves da riqueza que conduce ao seu desenvolvemento é a explotación das terras baixas dos vales grazas ás novas técnicas e ferramentas. Haberá que seguir investigando sobre as terras de influencia de cada castro.

 

Petroglifo de Abelaires

Tiña un pouco abandoado o tema da historia pero ás veces haiche cousas que che chaman a atención e faste preguntas, e resulta que haiche algunhas respostas por aí.
Os tolos do mtb soemos meternos polo Liboreiro arriba, onde seica hai algún castro, aínda que ninguén me supo dicir aínda onde exactamente.
Moitas veces acabas no polígono de Castiñeiras, entrando por onde está o puto limpo abandoado (abandoado polos que levan a merda, non polos que a deixan).
Por pouco que te fixes chama a atención unha gran laxe á beira do camiño e algunhas espirais gravadas e ben visibles. Un enorme petroglifo, o máis grande de todo o Morrazo, xace aquí abandoado entre un camiño onde se verte escombro, o punto limpo, a compactadora de basuras e a peor das basuras: a vía rápida.
Bueno, aquí tedes unha reprodución do dito petroglifo, saqueino de Arte rupestre no eixo atlántico de varios autores, 2005, editado polo Eixo Atlántico.

O petroglifo en cuestión non é nada orixinal, e por iso precisamente é moi boa mostra das características e significado que teñen esta especie de altares. O único rechamante do petroglifo de Abelaire é o seu gran tamaño. O resto de características son moi típicas: grandes laxes de granito fino, que sobresaen pouco, están a media altura (200 mts) e contén formas xeométricas, sobre todo círculos e espirais.
Os petroglifos sitúanse do III ao II milenio antes de Cristo. Isto é despois das mámoas (enterramentos colectivos) e antes das cistas e outros enterramentos individuais aínda que convivíu en parte cos dous tipos de enterramento porque é un momento de transición. Os que fixeron os petroglifos vivían en poboados semi-nómadas, feitos con materiais vexetais así que non hai ruínas pero hai xacementos (cerámica, ferramentas, cereais…) que nos amosan que as aldeas estaban a menos de 500 mts dos petroglifos.
As mámoas están en lugares de maior elevación que os petroglifos. A razón é que antes do terceiro milenio antes de cristo, con ferramentas básicas, os habitantes só son capaces de cultivar terreos de terras lixeiras dos lugares denominados chans (Chan de Arquiña, Chan de Cela, Chan de Armada, Chan de Coiro…). Son solos chans, pouco fértiles que esixen moito barbeito e, consecuentemente, nomadismo.
Co uso do arado poden cultivar terras fondas e húmidas, máis profundas e compactas polo que pasan a vivir en vales. O aumento a produtividade e excedentes permite que algunha xente acumule, e cree símbolos de status. Chega ao mesmo tempo que a transformación dos metais, inicialmente o cobre.
Os petroglifos están xunto ás terras de cultivo de vales medios. As formas xeométricas (circulares e triangulares) son elementos de índole espiritual ou místico. Non están feitos para observar do lonxe (están en pedras planas) pero dende eles obsérvase perfectamente a zona de cultivo. Moi probablemente estaban no límite territorial dunha aldea.
Falamos de cambios na forma de cultivar pero os cambios máis importantes son na estrutura social. Onde mellor se observa é nos petroglifos con figuras zoomórficas (animais), antromórficas (persoas) e instrumentos como no petroglifo de Pinal do REi. No próximo post porei o debuxo do petroglifo de Pinal do Rei, en Monte Carrasco, para ver o significado destas diferencias nas figuras representadas.

 

Gr 59: 95 km de mtb no Morrazo

E por fin chegou, 9 de Xullo de 2011, tempo de rutón polo Morrazo, tempo de poñer a proba os nosos corpos e a nosa determinación.
Poño fotos de Racso, Raíñas e Jose Bike; tamén o vídeo de Fchapela para alixeirar o tostón.

Toda semana tivemos aos gurús do tempo mareándonos con cambios nas súas cábalas meterolóxicas. Pero que carallo, mal vamos se nos sorprende que chova en Galicia. Debecíamos por unha auguiña que sacase o polvo do noso camiño, pero xa sabedes, hai que ter coidado co que desexas, pódese cumprir.

Todos os vráns está o Morrazo precioso e neste día, non podía ser menos, os montes locían esplendorosamente cubertos por unha xenerosa néboa que nos agachaba os segredos desta natureza privilexiada que nos rodea. Máis bonito estaba con esa panda de bos amigos que se achegaron a dar cor a este día gris.
Aínda así, as baixas foron escasas e roldábamos os cuarenta pantasmas na névoa. Encollidiños baixo as árbores pero alegres da aventura qe se presentaba. Amenceu como se esperaba, con chuvia suvae pero incesante. Fómonos xuntando con inusual puntualidade e armámonos de valor para afrontar un día moi longo.

Os primeiros kilómetros foron por pistas coidadas, primorosas e cómodas gracias á chuva aínda que os músculos estaban fríos e perezosos. A xente adiantábase a facer fotos e vídeos antes de castigar os corpos. Tuchis era a liebre dun día que lle sería aciago.

Andopor pechaba con Jose Ramón, no seu quad, ao que hai que agradecer que aparecese de forma voluntaria, desinteresada e inesperada. A avería de Tuchis ponme a min e Si-van-si marcando ritmo máis suave do que esperábades.

Tras dez kilómetros chega a primeira ascensión seria que pedían as pernas pero pronto nos metémos no beque. Aquí temos unha sorpresa desocoñecida cunha rampa de máis do 20% que daba paso a sendeiros recollidos, duros e encharcados da Fraga de Moaña. Xa me din que se van ser así os 95 km, sería exaxerado, e lojo esperabades un paseiño? Os montes están tapados e comparto con sorna as vistas que non hai dende os miradores. Algúns celebran a descrición e botan de menos a longa sequía que nos castigaba.

Outra vez con Tuchis á cabeza seguimos non-vendo as maravillosas panorámicas da pista ata o Lago de Castiñeiras, onde un par de averías alargan a parada. Uns gusanitos no chiring son o máis reconfortante para deportistas exemplares coma nós. O descenso a Marín estaba emocionante e perigoso. Moi resbaladizo, cheo de pozas e tolos con ganas de emocións fortes. Os de Laracha, algúns xóvenes veteranos do Morrazo e algún tolo máis non perdoa nin as partes máis delicadas, que evitamos os sensatos.

Tras tres ou catro caídas sen importancia para comézar xa subida máis longa do día. Altérnanse rampas duras e decansos, con tramos de asfalto e terra, igual que a chuvia se fai intermitente.
Na zona máis alta e aberta de Monte Vermello seguen sen asomar as vistas da ría para consolarnos na imposible rampa final… bueno imposible non, como nos amosou ghopi.

Os camiños rezuman auga e invitan a darlle duro ata chans, á empanada, plátanos e refrescos. Aquí unha panda de seres irrecoñecibles cubertos de barro tiritan no mediodía de verán. Mágoa de birras, dime algún experto en nutrición deportiva, tomamos nota. Dannos noticias de Cangas: leva varias horas sen chover, e case despexado… e nós celebramos a primeira parte da nosa xesta.

A enerxía coa que saímos estíranos e provoca un pequeno caos cruzando as terras de Hermelo. Uns fans kilómetros de máis quiados por Quiños, outros atallan por proposta miña, hai que sen perde e tamén hai que se retira a pensar como superarse o ano próximo.
A Portela anticipa un mundo de barro e auga, pero despois veñen as divertidas baixadas ata Tuia, que lucen máis coa auga caída. Pero aquí Tuchis sofre o percance definitivo ao escordar o seu traicioneiro nocello.

Jose Bike é atacado por unha enorme e terrorífica.. abella e as bromas pasan a preocupación cando o labio se lle incha sen compaixón. É que os bichos do morrazo somos cousa mala. Do km 50 a 70 teremos algunhas retiradas. O resto, en Aldán, tomamos os sabrosos bocatas para preparar o duro camiño romano do Hío. Como sa andaba seco, algúns puidemos subilo do tirón, a costa de serios riscos cardíacos.

Baixando a Donón xa superáramos o máis duro, as mellores vistas non se nos escapan outra vez e o sol comeza a debuxar sorrisos nas caras sucias e fedorentas. Dewi cae deslumbrado pola confianza pero só serán raspóns moi molestos para uns días.
Chegamos ata os faros de Cabo Home, xa un pouco tocados, e quédanos as zonas de area, con baixadas pedaleando, e pequenas subidas matadoras. En Liméns baise o grupo que non subíu o coche ao instituto capitaneado por unha das liebres, Doneciño, que envexa!

Comezamos a última subida para chegar case ás 9 da tarde, conforme ao peor horario previsto pola organización.
A min, esta versión do Gr pareceume máis dura que a do ano pasado. Pero tamén é máis divertida, variada e completa. Sen dúbida mellor.

Só nos queda aprender dos erros buscando a forma de parar menos, quitar asfalto, atendervos mellor e que así acabe tendo esta kedada cada ano tendo máis adeptos.
Gracias a todos por vir.

 

Crónica da ciclo-noctámbula

Xa estamos a martes así que algunha das neuronas comatosas no enloquecido fin de semán volven a funcionar. É tempo de crónicas paro que non quede no esquecemento esa máxica noite do venres que elevou o listón das nocturnas ata nivel de salto con pértiga: boa asistencia, camiños novos e bonitos, churrascada, queimada, bo viño, servizo de transporte para os de dixestión pesada….
Reuniuse a tropa de 11, máis o mestre de ceremonias, que en vez de ciclar, foise directamente a tostar a deliciosas carnes. Comezamos comparando os nosos atributos, tocando os dos demáis, probándoos. Uns tíñanas gordas, outros largas, pequenas, xoguetonas, potentes, bonitas, clásicas, fiables, resistentes. Xa sabedes, isto das linternas é como as pollas, non hai dúas ijuales.
Co medo á ruta de Tuchis e Sera pensamos necesitaríamos recuperarnos… xuntáronse unhas catro empanadas, dúas tortillas xigantescas, o churrasco, ensaladas, postres varios…. para alimentar o corpo. E os líquidos que liberan a mente ou a fan enloquecer.
Non abusaron de nós na subida e na baixada puidemos gozar do ben que alumbraban as luces, alumbraban o polvo, que era o único que se vía. Baixadas moi divertidas e novedosas, que nos deixaron con ganas de repetir en diurnas, leváronos ata a finca do Iván.
Cheiramos o churrasco intuíndo o próximo final feliz e entramos polo portalón do paraíso. Refrescaba bastante ao lado do río da Fraga e a mesa xa esta preparada, posta e predisposta para a grupeta. O sitio é ideal co seu asadeiro, frutais, casiña, herba, río para enfriar as botellas e un anfitrión de luxo.
Lanzámonos sobre a costilla e chourisos mentres Pichón, Calleja e Doneciño ían abrindo ronda de botellas de delicioso mencía do Bierzo e de chistes coronados pola personal interpretación dos gangosos que fai Calleja; eu tamén me animei con ambas cousas. Gaspi quedábase dormido ao meu lado e Patri picoteaba tímidamente. Houbo tempo para que os abueletes recordásemos os tempos do camiño de Santiago, porque nos puxemos tiernos e sentimentais.
Das empanadas pasouse ao churrasco, aos peores chistes, mal contados (ou contados a medias) e máis celebrados con grandes risotadas contaxiosas, pensei por momentos que Pichón desencaixaba a mandíbula. A parte onírica achegouna Calleja algunha observación sobre a filosofía dos pitufos, e nós esixímoslle o teléfono do camello que o mantén sempre en estado alterado e a punto ofrecer unha das saídas máis delirantes.
Co licor café as risas e brindis varios dan paso ao solemne acto do feitizo purificador. Na queimada colle o cullerón Diego con man experta. Como sempre, a queimada costa encendela (aínda máis ao aire libre e ao rosío) e como sempre hai algún queixándose da calidade da caña ou da habilidade do mestre de ceremonias. Pichón toma o relevo co conxuro e deléitanos poñendo emoción e pausa, interrompido por Calleja, que tampouco estaba de acordo co conxuro e que quedou enjanchado nun mal chiste durante un par de horas.
Finalmente dase lectura tamén a un anexo do pitufo filósofo e quedamos “libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento”.
Protexidos polas forzas do ar, mar, terra e lume, saímos rodando, atravesando unha Moaña desértica. Tampouco Cangas tiña mellor pinta e finalmente non puidemos tomar a última por xa eran as 4, excelente hora para recollernos a soñar con trialeras, meigallos, pitufos e patos

 

Crónica da marcha do concello Mos 2011

Que lle queres? Galicia é así.
Resulta que vas á zona máis industrializada do país, farto de ver naves e grandes aparcamentos de formigón dende estradas e autovías. Imaxínaste un caos de casas e fábricas pelexando por ocupar o territorio. Camións colándose por pistas asfaltadas e nenos correteando fronte ás cristaleiras de enormes empresas comerciais.
Anda cen metros e…..
Imos relaxados charlando por pistas asfaltadas, con casas e hortas, veijas e froiteiras como en calquera pobo das rías Baixas.

Un monumental atasco é o sinal de que comeza a diversión. Creo que coidaron primorosamente esa pequena parcela como se fosen os campos do Old England Club. Controlaron a humidade, a composición da terra, a drenaxe, taparon o sol e voilá: tras interminables meses de sequía, volvemos a axitarnos polas lameiras e as bicis comezan a soltar alegres chirridos de satisfacción.
Os primeiros quilómetros son entretido por camiños variados e divertidos á beira do río (Louro?).

Cruzamos a N550 e vemos de frente unha empinadísima montaña e, á dereita, un furancho con mesa de pedra no xardín….. porque un ten unha imaxe que protexer, que se non probáballe o viño de Mos.
Como saín de retrasado permítome a satisfacción de adiantar a moita xente, e crerme un maquinón…. e isó aínda tiña a maís de 600 por diante. Toda a chulería quedóuseme na segunda rampa e só me dediquei a suplicar que non se subise todo o Galleiro.

Que va, que isto é o Monte Castelo! Dinme por aí. Busco información; chámaselle Castelo porque tivo unha torre medieval no seu cumio, onde hai ademais unha gran pedra rectangular. De feito o monte ten moitos penedos enormes aos que se lle puxeron nomes súas formas. Xa arriba vemos todo o val do Louro, aeroporto, Galiñeiro e ao fondo as Cíes. Ata se ven unha formiguiñas multicolor que comezar a subida, ai meus pobres!
É curiosa esta zona, con todo o val do Louro e esas montañas graníticas ao sur que veñen case dende o fondo da Ría de Vigo ata case Tui. Están interrompidas por Porriño as canteiras que as van carcomendo cara o sur ano a ano.

Bueno, chegouse a un avituallamento de marca: sí Kit-kat e aquarius (nivelón), cando podía ser bebida isotónica DIA e galletas chocolatadas Leader-Price. Disfrutamos da merendola cando o sol por fin comeza a quentar tras unha mañán nublada. Dúas rampas máis e para abaixo, trialera vai, trialera ben, ciclista a rebolos, ciclista campaneando.

Tanto sol e monte abaixo unha polvareda digna do sétimo de cabalería e a nós quedounos cara de indios.
Un vídeo directamente dende Caldas, de Roque142

Bueno ao final: ruta máis bonita que o ano pasado, un pouquiño máis dura e trialeras máis brutas. A min persoalmente gustáronme máis as do ano anterior, pero nuncha chove a justo de todos.
Desta vez marchei correndo para casa así que non sei nada de pinchos, duchas e regalos. En resumo: unha ruta clásica das do Tea e Louro de llano, todo parriba, todopabaixo e llano. Complementa perfectamente a rompepernas canguesa.

 

Enlaces a fotos do VI memorial Manuel Santos

Vou recopilando enlaces con fotos da marcha de 2011

Fotos de Patri
Máis fotos de Patri

Fotos de Racso, sempre moi chulas

Fotos do Queimao

Fotos de Abelux

Fotos de “da toxeira”
José Reboredo pegou as fotos nun vídeo

E Roque 142 puxo un vidiaco que te cagas

E este vídeo de VIA TV non ten desperdisio

 

Crónica do VI Memorial Manuel Santos

Este ano quixemos sorprender cunha marcha especial, diferente, que ninguén máis puidese permitirse. Non buscamos as mellores trialeras nin as fragas máis frodosas. Non queríamos subidas largas e esixentes nin vellos carreiros escondidos nos vales do Morrazo. No primeiro memorial xa se organizou unha ruta semellante, pero daquela viñeron dez veces menos ciclistas, nós tiñamos seis veces menos experiencia e o clube sería unhas tres veces máis pequeno. Que bonito! Como crece a nosa afección, como a xente redescubre o monte, como o deporte non é sinónimo de competición, regras e árbitros senón de liberdade, ocio e harmonía co medio.

Decidimos levarvos a Cabo Home para que dar a coñercer este lugar máxico. Aos que coñecedes a zona, queríamos ensinarvos camiños novos, animarvos a un turismo diferente do cochedependente que non sabe agardar para deixar cruzar a deportistas amantes da natureza ocupando a súa sagrada, exclusiva e carísima vía asfaltada. A ruta é aínda máis valiosa para nós, os de Cangas. Cando chova poderemos gozar nos novos camiños que abrimos ou limpamos para ter unha ruta divertida e variada a cabo Home, pronto será un clásico recurrente dos nosos fins de semán.
Cabo home é terra de extremos, de grandes temporais. De cantís onde os percebeiros pelexan coas ondas, cerca dos os surfeiros máis osados. Navegantes e piragüistas. Paseantes e ciclistas, buscadores de setas e fotógrafos, escaladores, buceadores, apaixoados da historia ou dos castros teñen razóns de sobra para visitar Cabo Home en calquera época do ano.

Na entrada está o monte do Facho, co cumiu que descende cunha caída vertical ata o mar. Aquí érguese un incrible castro que domina as Cíes e o atlántico. Hai un altar no que, en épocas prerromanas, traían grandes pedras labradas como ofrenda ao deus Berobreo (mesma orixe que Breogán), deus do Alén, un deus pagán aínda benerado despois, cando Galicia xa era oficialmente cristiana. Chégase aquí en peregrinación a un dos Finisterres galegos. Máis alá só queda o fin do mundo e as misteriosas illas habitadas seres tenebrosos e as almas dos mariñeiros mortos e desaparecidos segundo a lenda celta.

Este que percorremos na marcha é tamén o “camiño dos Mortos”, chamado así porque era por onde se levaban os cadaleitos dende Donón ata Hío cando aínda non había capela no primeiro. Dónn era un deus Irlandés, o deus dos mortos, que xace enterrado nunhas illas eternamente rodeadas de néboa. Os expertos din que é improbable que Donón proveña de aí pero, sería bonito. Mentres as igrexas e capelas do morrazo poñen o seu altar no leste para que os feligreses estean de costas ao Oeste, ao fogar do deus dos mortos, onde o Sol agoniza todas as tardes. Pero nós tornámonos coa nosa teima pagán e adoramos ao deus da morte levando as nosas ofrendas a a Donón, a onde habita o Deus dos mortos.

Percorremos os camiños polos que os carnavais de Hío estoupan cada ano nunha orxía de viño e desvergonza, nun aquelarre inmemorial en que se peregrina entre aldeas revivindo canda ano a festa máis grande e pagán, a festa dos veciños a maior troula que vos podedes imaxinar.
Voltando ao noso tema: sabíamos que sería complicado organizarse na marcha porque se cruzan demasiadas estradas (os camiños estaban antes, debían ter preferencia), porque o sol anima aos visitantes motorizados das nosas saturadas praias e porque e o terreo era rompepernas e ata areoso por momentos. Co que non contábamos era con que aparecesen máis de mil ciclistas e con que a previsión de nubes e claros acabase converténdose nun aterrador sol de verán.

Conseguimos saír (case) puntuais de Cangas para disfrutar dos agradables sendeiros costeros recén ardidos entre rochas ata Liméns. Formáronse un par de embotellamentos cos que non contábamos a pesar de incluir costas para estirar o pelotón, que incluimos na ruta de forma cruel e innecesaria.
Os que controlaron os cruces tiveron que aturar malos modos, berros e inxustificadas queixas. Resulta que señoritos que veñen o fin de semán á Praia ou que montaron segundas e terceiras casas, legal ou ilegalmente, non poden aturar 5 minutos de espera. Eles non saben eventos deportivos na natureza, gratis, non competitivos e abertos a todos. Non señor, dous minutos máis tostándome na praia como un tonto son máis importantes. Resulta que as estradas son intocables se non é para o rei coche.
Pronto nos achegamos ás subidas máis duras. Eses empedrados cara arriba para que vos retorzades e vos desmoralicedes. Nós levábamos entrenando uns meses. Se non vos salíu á primeira repetide, xa veredes o rápido se progresa.
O paso dos quilómetros foi ennegrecendo a nosa caravana multicolor e os ciclistas convértense en sombras sudorosas nunha gran tormenta de area. Pero pronto chegan as vistas do Hío e Ría de Aldán, o bosque na dunas, ass praias de Nerga, Viñó e Melide, as Cíes a tiro de pedra, a vertixinosa costa da vela, os tres faros de cabo Home, a paradisíaca Praia de Melide, o avituallamento xunto ao castro do Facho e a subida deixando atrás a fisterra do Morrazo..
Xa na segunda parte, a distancia de cabeza a cola acercábase ás dúas horas e, áinda así, había problemas de saturación. Tras a baixada, a tranquilísima Praia de Vilariño para ver Aldán dende a parte alta e así, pasar ao Bosque Encantado, e a pelearse coa subida final.
Xa vistes que ao final non foi para tanto. Un par de rampas duras e terreo variado para, finalmente, chegar sen máis a Cangas. A trialera final resultou demasiado danada e perigosa así que tivemos que pechala pronto. Invítovos a probala noutra época.
Os que íamos na cola quedamos cunha sensación de ruta de sufrimento extremo pero bueno, seguro que moito máis adiante pensaron que só era un paseíño. Eu, dende logo, vin caras esbrancuxadas, vómitos, calambres e e pájaras de libro. Hai que regular, alimentarse e beber, pero sobre todo hai que andar en bici.
De volta á civilización, tras a reconciliación co mundo puidemos volver a lambernos as feridas e a soñar con máis mañans de domingo entre mares e montañas.
Gracias pola vosa comprensión e por facernos felices vindo un ano máis.

Por certo: no parte de feridos, nada grave que salientar. Un par de persoas cara Hospital: un golpe importante no peito e unha rapaza cunha boa brecha no brazo. Iso foi moi mala sorte porque ía moi a modo pero caíu mal.

 

Campamento Morrazo: democracia real xa. II asamblea

Hoxe fun á segunda asamblea de Democracia real Xa no Morrazo. A particular acampada de pouquiña xente que ten o seu culmen na asemblea diaria ás 9 da tarde no parque da Palma, fronte ao concello.
blogue de acampada morrazo
Artigo de xeado de toxo sobre a asamblea de onte
A asamblea de onte deixoume algo frío porque se trataron temas organizativos, houbo pouca xente intervindo e houbo tons demagóxicos e despectivos de xente que só repetía consignas ante un micrófono. Eramos uns 150, case todos menores de 35 anos e, sen embargo, estou bastante seguro que veteranos en movementos e organizacións sociais.
Hoxe o panorama era ilusionante. Cuantitativamente igual pero cualitativamente os 150 incluían persoas de tódalas idades aínda que non interviñese ninguén de máis de 35 que non tivese pinta de okupa.
Os temas do día tocaron a participación social, o sistema electoral, a corrupción, o aforro enerxético, a xustiza e o sentido do movemento no que se estaba a participar.
Alguén lanzou unha pregunta, por onde temos que comezar? É mellor pregunta que “cara onde imos”.
Aprendéronnos na escola que hai que traballar por uns obxectivos, perseguindo un fin e planificar ordeadamente. Houbo anos de colexio, medios e marketing amosándonos a competir por usar medios eficientes para acadar metas indesexables. Pasámonos a vida discutindo os medios a eficiencia dos medios e non a súa dignidade.
Por onde debemos comezar é por reeducaronos. Precisamos arredarnos desa obsesión utilitarista en que o importante é o obxectivo sen considerar a dignidade do camiño para chegar a el. A vida non debería basearse acadar unha meta vulgar e egoísta senón en vivila dignamente esparcindo un mínimo de decencia entre os achegados (ou máis se pode ser):
Comezamos por aprender a pensar, participar en asembleas, aprender e respectar opinión aínda que procedan de xente sen educación ou verborrea. Aprendemos a falar publicamente na asemblea sen vergoña e a tratar todos os temas sen prexuizos. Aprendemos a dicir cousas evidentes que nunca se din pero que é preciso dicir. Aprendemos a xuntar as arroutadas e dámonos conta que non son tan diferentes a nós. Aprendemos que xuntarnos persoas e debater é unha ocupación divertida e digna.
A notoriedade mediática fai que se achegue máis xente do común a un campamento destes e todos aprenden a participar e organizarse. Á veces só serven para descargar a carraxe contida pero o tratamento de grupo é efectivo. Estase creando unha cultura, estase creando presión nos políticos e persoas que cren que pode participarse.
Comézase por facer algo que paga a pena, da igual a onde conduza.