Gr 59: 95 km de mtb no Morrazo

E por fin chegou, 9 de Xullo de 2011, tempo de rutón polo Morrazo, tempo de poñer a proba os nosos corpos e a nosa determinación.
Poño fotos de Racso, Raíñas e Jose Bike; tamén o vídeo de Fchapela para alixeirar o tostón.

Toda semana tivemos aos gurús do tempo mareándonos con cambios nas súas cábalas meterolóxicas. Pero que carallo, mal vamos se nos sorprende que chova en Galicia. Debecíamos por unha auguiña que sacase o polvo do noso camiño, pero xa sabedes, hai que ter coidado co que desexas, pódese cumprir.

Todos os vráns está o Morrazo precioso e neste día, non podía ser menos, os montes locían esplendorosamente cubertos por unha xenerosa néboa que nos agachaba os segredos desta natureza privilexiada que nos rodea. Máis bonito estaba con esa panda de bos amigos que se achegaron a dar cor a este día gris.
Aínda así, as baixas foron escasas e roldábamos os cuarenta pantasmas na névoa. Encollidiños baixo as árbores pero alegres da aventura qe se presentaba. Amenceu como se esperaba, con chuvia suvae pero incesante. Fómonos xuntando con inusual puntualidade e armámonos de valor para afrontar un día moi longo.

Os primeiros kilómetros foron por pistas coidadas, primorosas e cómodas gracias á chuva aínda que os músculos estaban fríos e perezosos. A xente adiantábase a facer fotos e vídeos antes de castigar os corpos. Tuchis era a liebre dun día que lle sería aciago.

Andopor pechaba con Jose Ramón, no seu quad, ao que hai que agradecer que aparecese de forma voluntaria, desinteresada e inesperada. A avería de Tuchis ponme a min e Si-van-si marcando ritmo máis suave do que esperábades.

Tras dez kilómetros chega a primeira ascensión seria que pedían as pernas pero pronto nos metémos no beque. Aquí temos unha sorpresa desocoñecida cunha rampa de máis do 20% que daba paso a sendeiros recollidos, duros e encharcados da Fraga de Moaña. Xa me din que se van ser así os 95 km, sería exaxerado, e lojo esperabades un paseiño? Os montes están tapados e comparto con sorna as vistas que non hai dende os miradores. Algúns celebran a descrición e botan de menos a longa sequía que nos castigaba.

Outra vez con Tuchis á cabeza seguimos non-vendo as maravillosas panorámicas da pista ata o Lago de Castiñeiras, onde un par de averías alargan a parada. Uns gusanitos no chiring son o máis reconfortante para deportistas exemplares coma nós. O descenso a Marín estaba emocionante e perigoso. Moi resbaladizo, cheo de pozas e tolos con ganas de emocións fortes. Os de Laracha, algúns xóvenes veteranos do Morrazo e algún tolo máis non perdoa nin as partes máis delicadas, que evitamos os sensatos.

Tras tres ou catro caídas sen importancia para comézar xa subida máis longa do día. Altérnanse rampas duras e decansos, con tramos de asfalto e terra, igual que a chuvia se fai intermitente.
Na zona máis alta e aberta de Monte Vermello seguen sen asomar as vistas da ría para consolarnos na imposible rampa final… bueno imposible non, como nos amosou ghopi.

Os camiños rezuman auga e invitan a darlle duro ata chans, á empanada, plátanos e refrescos. Aquí unha panda de seres irrecoñecibles cubertos de barro tiritan no mediodía de verán. Mágoa de birras, dime algún experto en nutrición deportiva, tomamos nota. Dannos noticias de Cangas: leva varias horas sen chover, e case despexado… e nós celebramos a primeira parte da nosa xesta.

A enerxía coa que saímos estíranos e provoca un pequeno caos cruzando as terras de Hermelo. Uns fans kilómetros de máis quiados por Quiños, outros atallan por proposta miña, hai que sen perde e tamén hai que se retira a pensar como superarse o ano próximo.
A Portela anticipa un mundo de barro e auga, pero despois veñen as divertidas baixadas ata Tuia, que lucen máis coa auga caída. Pero aquí Tuchis sofre o percance definitivo ao escordar o seu traicioneiro nocello.

Jose Bike é atacado por unha enorme e terrorífica.. abella e as bromas pasan a preocupación cando o labio se lle incha sen compaixón. É que os bichos do morrazo somos cousa mala. Do km 50 a 70 teremos algunhas retiradas. O resto, en Aldán, tomamos os sabrosos bocatas para preparar o duro camiño romano do Hío. Como sa andaba seco, algúns puidemos subilo do tirón, a costa de serios riscos cardíacos.

Baixando a Donón xa superáramos o máis duro, as mellores vistas non se nos escapan outra vez e o sol comeza a debuxar sorrisos nas caras sucias e fedorentas. Dewi cae deslumbrado pola confianza pero só serán raspóns moi molestos para uns días.
Chegamos ata os faros de Cabo Home, xa un pouco tocados, e quédanos as zonas de area, con baixadas pedaleando, e pequenas subidas matadoras. En Liméns baise o grupo que non subíu o coche ao instituto capitaneado por unha das liebres, Doneciño, que envexa!

Comezamos a última subida para chegar case ás 9 da tarde, conforme ao peor horario previsto pola organización.
A min, esta versión do Gr pareceume máis dura que a do ano pasado. Pero tamén é máis divertida, variada e completa. Sen dúbida mellor.

Só nos queda aprender dos erros buscando a forma de parar menos, quitar asfalto, atendervos mellor e que así acabe tendo esta kedada cada ano tendo máis adeptos.
Gracias a todos por vir.

 

Redescubrindo o GR 59. Unha volta completa ao Morrazo

O gr 59 é un percorrido por múltiples recunchos da península Morrazo que acadaba, no seu deseño orixinal, polos 87 quilómetros. Circúlase por preciosos sendeiros entre penedos costeiros costeiros nas rías de Vigo e Pontevedra cando, pistas de terra e tramos de asfalto.

Despois chegan as partes altas con miradores, subidas duras e algún tramo técnico. Xa fai máis de dez anos que se marcou. O progreso fixo que se asfaltase, urbanizase ou talase. O GR quedou abandonado e algún tramos despareceron coa irrupción asoballadora da Vía Rápida do Morrazo.

Nos últimos anos, o GR 59 xa non era máis que unha serie de pintadas branquivermellas inconexas e 3 ou catro carteis informativos con mapas desgastados en que se percibía a un gran roteiro entrelazado surcando montes e costas de auténtica orografía de Rías Baixas.

Algúns imaxinábamos por onde podía circular e mesmo tentamos tramos acabando envoltos en silvas, tropezando contra alambradas da vía rápida ou empuxando a bici por subidas imposibles.
A idea e o interés pola ruta existía xa que hai exploradores que a descubren aos poucos. A organización xorde en foromtb.com. 5 ou 6 bikers van achegando ideas e recoñecendo zonas. Planifícanse avituallamentos e unha cea para que a xornada en que renace o GR59 sexa momprable, para darlle un pouco de forma de quedada. A tecnoloxía dos GPS e o foro achegan os medios para dar a coñecer a aventura e posibilitar que unha mínima organización desenvoque nun completo día para o disfrute da mountain bike e descubrimento da península do Morrazo.

Quedamos o día 10 de Xullo e escollemos a Praia de Liméns para o inicio. Apareceron ás 9 da mañán máis de 50 amantes das emocións fortes na moutain bike para enfrontarse ao percorrido definitivo: 90 quilómetros de puro terreo galego esixen e rempepernas. Algúns que sabían da súa capacidade sobrada, moitos queríanse poner a proba e unha ducia só nos poderían acompañar a parte matutina da aventura.

Moi bo humor na saída pola pasarela nas dunas de Liméns entre a xente do Morrazo, Vigo, Pontevedra, Tui e mesmo Ourense que vían con ilusión o día soleado pero fresco que se presentaba. Pronto os grupos se separan para ir percorrendo os piñeirais de Nerga e Barra ata chegar á costa da Vela. A ruta parecía un paseíño ata a primeira subida por un deslabazado camiño romano tras só 500 metros de paz na fresca da mañán. Ao superar a baixada á Praia de Nerga metémonos polos paradisíacos piñeirais nas dunas de Nerga e Barra por carreiros deliciosos e só uns 50 metros non ciclables por culpa da area.

As impresionantes vistas das Cíes e Cabo Home aparecen de repente ao superar a aldea de Donón. Séguelle a corta e dura subida aos montes do Hío. Como estábamos con ánimos e forzas, algúns optamos por subir polo camiño romano engadindo así un intratable empedrado que pon a proba forza e técnica.

Pronto se cruza a pequena fileira de montes e ábrese a panorámica cara a ría de Aldán co seu mar cálido e tranquilo, sé de recollidas calas que fan as delicias dos veraneantes. Os máis endureiros disfrutan da baixada polo empinado camino romano do Hío e reunímonos compartindo sensacións.

Nos seguintes 10 quilómetros altérnase asfalto con monte, e rodéanse praias nun terreo rompepernas que nos conducirá ata cabo Udra. As zonas urbanizadas das praias de Vilariño, Area de Bon e Lagos dan paso bonitos sendeiros entre penedos que rodean a abrupta costa de Udra. Imos en pequenos grupos sufrindo pequenas averías, facendo moitas fotos e xa polo quilómetro 20 sen afastarse nunca a máis dun quilómetro da costa.

Reunímonos alegremente en Udra cando o sol xa comeza a tostar. Sabemos que a brisa vainos abandoar pronto e a sombra dos bosques será a nosa aliada nas horas de máis calor. Nos grupos hai conversas, risas e un rodar tranquilo e alegre. Esperámonos e charlamos todos con todos coñecendo futuros compañeiros de aventuras e compartindo os plans para un verán coa bicicleta como compañeira de viaxes.

Tras Udra só se pisan dúas praias máis para abordar dúas costas cortas e esixentes ata chegar a Bueu. Aquí chega o comezo do resto da ruta: a primeira subida longa, cuns 5 quilómetros, afástanos do mar e a xente que pode luce o seu estado de forma, o resto comezou a darse conta de que a cousa ía en serio. Tras unha pequeña baixada, estamos no merendeiro de Monte Aberto. Así, superouse xa 38 quilómetros moi variados agradécese un avituallamento a base de empanadas e plátanos. A espera dos primeiros é longa pero a sombra dos castiñeiros e a vista da brétema que entra na ría alegra o momento. Os biciosos de Tui botan en falta a cervexa e todos celebran a saborosa empanada coa alegría de ter superado a terceira parte da ruta sen que pareza que “sexa para tanto”. Cando chegamos os últimos comeza a papatoria e comentamos, sen moita preocupación, que imos moi mal de tempo, apenas hora e pico sobre o horario previsto.

Comézase cun arranque doado e afróntase a segunda subida esixente en que xa non hai piedade. Xa nos deixou o grupo matutino e a dixestión non impide que os craks se lancen a roer as costas cara os montes da Pastoriza. A subida á Cruz de Cela fai que algúns xa noten os quilómetros.

Nesta zona, ás 3 da tarde, a sombra agradécese pero a ancha pista agacha repeitos esixentes. Xa estamos no corazón dos montes do Morrazo. Rematamos visitando a aldea de Pastoriza para que unha suave subida nonspresente a panorámica clarísima da ría de Pontevedra e Ons, coa brétema outra vez amosando un mar de nubes introducíndose cara o interior da ría. A esta altura xa houbo moitas averías pero a baixada, que comeza nun fascinante carreiro por montes pelados e vistas ao norte, provoca trillazos, cambios de patillas e ata un cambio de cable de cambio. As múltiples averías seguen separándonos e chegamos a Marín sobre as 5 da tarde.

Os 6 quilómetros para subir ao lago de Castiñeiras son, para moitos, terreo de sufrimento, dor e calambres baixo un sol abrasador. Moitos tramos están desprotexidos na subida por pista sempre ciclable e dura faise interminable. Algúns deshidrátanse ou fanse conscientes da magnitude do reto cando a polvorienta pista amosa rampas máis empinadas tras cada volta.
Así chega o quilómetro 62, onde a terraza dun bar agasállanos con descanso, sombra, bocadillos e uns refrescos. Os biciosos darán conta de impoñentes xerras de cervexa e ata pulpo e unha cunca de viño. Moitos sufriron a subida pero saben que están nun punto en que xa non paga a pena atallar, abandoar ou rectificar. Parece que o GR59 xa está vencido pero quedará un complicado terreo rompepernas que minará, aínda máis, as forzas dos máis confiados.

Saímos alegremente acordando evitar máis reunificaciones porque as pernas comezan a estar cargadas, cada un xúntase ao seu grupo e ritmo… e comeza a ameazar unha chegada demasiado tardía. Quedan uns poucos quilómetros de camiños pechados por fértiles montes e, pronto, a baixada máis endureira, técnica e perigosa do día. As pedras grandes e irregulares que baixan polo río da Fraga formando escalóns e empedrados poñen a proba a capacidade de concentración tras máis de 7 horas polos camiños do Morrazo.

A delicia ou sufrimento da esixente baixada déixanos fronte ao penúltimo reto. Un par de quilómetros de subida asfaltada para, dende o mirador da Fraga, loitar cun quilómetro e medio de subida roldando o 20% con terreo irregular. Engánchase ao molinillo e imaxínase que é a última subida. Todos calados e agardando que a rampa visible sexa a última. O terreo complícase entre piñeiros e eucaliptos pero aprétase os dentes para non ter que poñer o pé a terra. Cando a vista se abre tamén o fan as esperanzas de chegar porque un descanso conduce a un descenso corto e divertido. A subida polo camiño xabarín xa é só unha anécdota e, cun pequeno esforzo, chégase á cruz de Hermelo. A longa baixada é un xusto premio a tantas penurias e xa non é complicado abordar a curtas subidas que quedarán ata o final.

Dende aquí todo son bromas e comentarios sobre a ruta porque xa estamos adentrándonos outra vez en Cangas. Chegamos das 8 en adiante á Praia de LIméns, que foi comezo da nosa aventura. Os que no-lo puidemos permitir, aínda ceamos no camping entre bromas e caras de poucos folgos para máis festa.
Un día inesquecible e repetible. Foi o comezo do renacer do GR59 para os moutainbikers que fixemos unha especie de acordo solemne que nos responsabiliza de que este incrible percorrido perviva e sexa disfutado polos amantes dar rutas maratonianas. Nunca máis permitiremos con que ameace con desaparecer unha das xoias que deberían ser a envexa dos biker da zonas máis reconditas. Longa vida ao GR 59.