Este ano tivemos un inverno “como os de antes”, como soen dicir os vellos. Supoño que este verán tamén está sendo como os de antes. Non hai máis de tres días sen chuvia, ou sen sol, ou usen nevoeiros e ou sen perder de primeiras no mundial fútbol, ou sen un partido político que diga que vai faser a revolución, un tour de Francia onde os españois son uns pupas, ou un rei que as vellas din que é moi ghuapiño… como os de antes!

IMG-20140720-WA0000

Un verán máis, e xa van 5, empeñámonos en que o GR59 merecía ser compartido. Quixemos facelo así, ó noso xeito, informal, de bo rollo e farturento, como as papatorias familiares. A reventar, como se non houbese mañán! Dinnos de facer inscricións cun pago previo. Eu prefiro deixarme de bancos, e se non somos quen de organizalo así, unha vez ó ano, non sei se paga a pena facelo. Non houbo novas dunha ducia de inscritos, e ó final as contas cadraron, moi xustas pero cadraron.

É incrible ver como contas con xente que se ofrece voluntaria sen nin sequera pedirllo, mesmo se enfadan porque se comezou a idear o plan de acción sen avisalos! Atrás quedaron días de limpar tramos, revisar o percorrido e facer pequenos cambios, podando algunhas silveiras rebeldes e percorrer todo o Morrazo armados de sprays de pintura. Seica nos quoxo denunciar o da asociación de veciños da Portela por pintarlle a estrada… volvemos o día seguinte e pintámoslla igual. Se chegamos a saber onde vive, igual lle pintamos algo máis ;-).

Arrancamos da casa para o riló ás 8, ríndonos do temporal da noite pasada e do chaparrón que aínda caía sobre as nosas cabezas. A tarde anterior fora movida, indo arrasar a mazanceira da casa e a exprimirlle ata o último ovo ás galiñas da casa para o noso avituallamento. Enchemos as nosass nosas perolas de pasta, e ese día non se comeu cocido en Cangas, as ollas grandes estaban todas no GR. Houbo quen confundíu a pasta cun polbo e tróuxoa con sabor a cobre. Tranquilos, esa desbotámola, a próxima vez ecargámoslle unhas racións de rico cefalópodo (para quen lle guste, a min non).

IMG-20140718-WA0004

É de agradecer a puntualidade de case todos e alegraba ver a gran cantidade de coñecidos e repetidores que había por alí. Mesmo apareceu xente de paisano, que só viña para pagar a inscrición e volver á cama! Aínda así, saímos case 100, un fermoso grupo para facer a nosa particular animalada estival.

Poida que se notase algo a improvisación do primeiro metro. Tiñamos planeado cada centímetro dos 103 km de ruta, excepto os primeiros 200 metros para saír de Cangas. Decidiuse tirar pola rúa real arriba. En canto cruzamos a estrada quedeime á cola acompañando a Pablo, Besbello e Jose Ramón (o do Quad). Un grupo do Armenteira comezou a tirar do grupo de adiante con enerxía, para coller calor dende primeira hora, nunha mañán que ameazaba chuvia. Así foi ata mediodía, despois as nubes rendíronse á evidencia: non ían poder con nós. Nas primeiras horas aínda se incorporarían 3 ou 4 ao percorrido mentres eu vía na cola que o ambiente non era como outros anos, había un nivel de carallo.

Nada de paseíño acompañando aos débiles e perxudicados da cola, alí só atrapábamos averiados que saían como lóstregos tras rápidas reparacións. Con dicir que atopei a Rockidol e os seus compañeiros de Pontevedra, ou ós Sunday riders na cola! Esa xente anda fortísima, o mundo do revés. Os Jarabullobikers cos que fun nos últimos 15 km tamén nos levaban coa lingua de fora.

10363908_10203691744069693_7174114198390558139_n

O terreo invitaba a rodar forte tras as chuvia da noite, nada de lameiras pero algunha flecha quedou medio borrada polas riadas. En Castiñeiras xa non había ninguén ó chegar. O próximo ano temos que levar alí algo do avituallamento. Pero xa vin nas fotos hai quen o tomou con calma: estes coruñeses saben moito do mundo da tapa e das cervexas.

P7190045

A baixada a Marín é rápida e divertida. Abaixo aconsellamos a uns de Moaña uns atallos porque xa nos viña alí a parte máis dura. A primeira rampa entre viñas cóllete desprevenido. A do asfalto con máis do 30% asombra. Tras a baixada, supérase un río e a pelexar coa terra solta noutro rampón que poucos subirían. A entrada no seguinte tramo de terra, unha putada. Despois un par de kilómetros subindo por asfalto e outros tantos rodeando monte Vermello para chegar á rampa final: 100 mts ao 30%, pero esta vez en terra. Coronar este monte da dereito a disfrutar dunhas vistas enormes mentres se recupera o aliento. Este ano o terreo estaba ideal para subila, creo que houbo moito éxito.

P7190060

Chegams ao avituallamento con antelación ao previsto e tampouco paramos moito a relaxarnos como outros anos. A partir de aí xa houbo un ronsel de abandonos. Algúns estaban previstos, outros non. Non vin acalambrados este ano, pero seica os houbo, Jose Ramón non daba a vío repartindo pastillas de magnesio. En Chansí tiñan todo moi organizado Tuchis, Dewi e Luis. Moi profesional, improvisaron en minutos unha carpa sin unha sola goteira (tiña que aprender algún construtor) e un mostrador self-service de hotel ****. Todos cos que falei, concordaron en que a ensalada en lugar da empanada foi un acerto, pagou a pena o esforzo.

Pola tarde asomou o sol por momentos e dende atrás seguíamos collendo xente con bo ritmo. Baixando de Ermelo, as ríxidas ían rebotando como pelotas, un mesmo perdeu as gafas. Estamos avisados, a ver se hai sorte e se atopán. Chegando ó pazo de Santa Cruz atopeime cunha caída en cadena de catro. Iso é máis propio de ir chunpando roda no Tour de Francia que dunha kedada cicloturista!

P7190097

Ó final do longo e variado descenso, o paraíso, a praia de Tulla.A partir de aquí, os quilómetros xa van pesando de verdade. A subida extra en Bon, foi unha delicia para case ninguén.

P7190105 P

Como sempre, neste tramo vou pensando que non vai haber quen se trague un bocadillo en Aldán pero acaba sentando de maravilla e recupérase tanto física como moralmente. Ademáis alí xuntámonos moitos que case non nos vemos en toda a ruta. Na panadería é tempo de intercambiar sensacións e contar anécdotas. Como a do biker a quen lle picou a abella na entreperna (non direi o nome) e soltou as mans do manillar para espantar o bicho. Como agasallo levou, ademais da picadura, unha caída e avería leve na bicicleta.

P7190127

A parada foi curta, insuficiente para chegar con corpo decente ao camiño romano. Eu, igual que a maioría de arredor, subimos a maioría a pé. Así evitáronse males maiores como calambres por malas posturas. A partir de aquí, a rodar e disfrutar das vistas de cabo Home, xa parecía case acabado. Seguimos acompañados de xente con ritmo que xa sabían que o peor xa pasara. Era tempo de bromas e de rirse do propio cansancio.

P7190161

Xa entre Nerga e Viñó creo que houbo un par de problemas coa sinalización. Non sei se o arrastre da auga tapou frechas ou algo non quedou ben, bueno, tentaremos evitalo na próxima.

Finalmente a cola chegou a Cangas ás 8.40, polo que apenas adiantamos respecto a outros anos (tendo en conta que saímos media hora antes). Igual a velocidade que eu sentín só era imaxinada. Tamén é certo que a cola non atallou en Udra e Cabo Home, como se facía outras veces.

P7190152

Hai que agradecer ó clube de remo que nos deixasen duchas e mangueiras no centro. Tamén as augas do clube Bike O Facho e do Bike ou Non Vai. Unha mención especial á miña nai que alimenta ás galiñas e meu pai que poda e rega a mazanceira e nos deixou encher a cesta. Hai que agradecer a moita máis xente, pero xa sabemos que o fan todos con boa vontade e tampouco lles gusta tanto peloteo!

Advertisements

Ando con este blog un pouco abandonado. Non é que falten cousas que contar pero claro, teño outra cousiña en marcha, aí a vai. É o Partido da Terra de Coiro. Se non estás contento cos partidos nos que mandan os de arriba, pois un partido para cada parroquia. Aí vai o noso!

 

http://morrazo.mancomunidade.org/

 

Seica a Xunta ven de facer un mapa de Parroquias máis incendiadas de Galicia. O criterio utilizado para determinar que é unha parroquia de “alta actividade incendiaria” é que se observou unha media de máis de 7 incendios anuais nos últimos 5 anos ou dous incendios de máis de 200 hectáreas nos dez últimos anos: unha barbaridade.

Por suposto, isto só servirá para aplicar máis represión en forma de multas (pa que limpen) e vixiancia, para deter a eses incendiarios que nunca son declarados culpables, eu non sei se os escollen ao chou sen máis. De prevención a longo prazo cunha planificación do uso do monte, nada.

O primeiro a ter en conta son as limitacións do mapa, aínda que non hai que negar o seu carácter clarificador. Precisaríamos un significado de “incendio”, supoño que esixen un mínimo de superficie, non o vin mencionado nos artigos, creo que non lles gusta publicalo. É enganoso comparar parroquias de gran superficie con outras moito máis pequeniñas, as de Ourense tenden precisamente a ser de maior tamaño. Desta superficie haberá concellos con gran proporción forestal como o norte de Lugo e A Coruña e outras moito menor, como as terras de pastizais do interior de Lugo e A Coruña ou as terras cultivadas da Limia e Verín, O Salnés, Baixo Miño e o Ribeiro. A medida máis acertada sería un índice calculado sobre unha superficie forestal e monte baixo normalizada (número de incendios por cada 100 ha forestais por exemplo). Como digo, sérvenos aínda así como indicio.

 Imaxe

Seguramente se fixésemos un mapa das parroquias máis pobres, avellentadas e que perden poboación, tería un aspecto semellante ao deste mapa. A idade máis elevada e decrecemento poboacional cébamse especialmente no leste de Lugo, Sur e Leste de Ourense excepto Valdeorras e Celanova e Oeste de Ourense (Ribeiro e Terra de Montes). A excepción atoparíamolo na zona leste de Lugo, onde as zonas de alta montaña con moita fraga e pouco piñeiro e eucaliptal poden relacionarse cunha menor presenza de incendios.

Destaca que a presencia de máis eucalipto non é sinónimo de incendios xa que é o Norte de Lugo e A Coruña onde a súa presenza é máis masiva. A existencia dun uso da terra máis ou menos homoxéneo tamén parece que vai contra os incendios, como acontecería co vacuno en todo o interior da Coruña e Leste de Lugo. Outro caso senlleiro son as extensas plantacións de piñeiros no Oeste de Ourense, especialmente en concellos de Terra de Montes.

Pola contra, o monte desordenado e abandoado, intereses enfrontados e invasión de especies alleas onde non son benvidas é sinónimo de incendios. Bótanlle a culpa ás veces á gandería extensiva. Non dubido que nalgún caso se plante lume para facer herba dos toxos, xestas e carrascas. Pero a culpa de que se estendan eses lumes é que non existen as praderías e fragas, os mellores cortalumes da terra. O monte producindo riqueza é o máis difícil de arder de todos.

Quizais algúns dos fenómenos que frean o lume non sean do meu gusto (monocultivo de eucalipto en todo o norte). O cultivo intensivo para a exportación só che fai feble ambiental e económicamente, dependente das multinacionais, das financieiras, dos monstros. Non hai incendios pero transforma a realidade do rural nalgo horrendo.

O clima non pode ser a desculpa, que a ninguén se lle ocorra. Buscade zonas conflictivas na calurosísima zona do Ribeiro. Ou mirade como as húmidas zonas de montaña en Terra de Montes, A Cañiza, Cerdedo, Agolada, Caldas, Mazaricos ou Val do Dubra presentan parroquias ardidas con insistencia.

Os conflictos no uso do monte son os que o queiman. Alá onde hai árbores invasoras perxudiciais para outros recursos de interese, onde o monte está abandonado completamente, onde hai conflicto hai lume.

Alí onde o rural está abandoado e foi danado por extensas labores de repoboación, hai moito lume.

Alí onde hai eucalipto invadindo e empobrecendo terras sen control, hai máis lume.

O incendio é unha arma desesperada contra o eucalipto invasor ou quizais unha arma para empobrecer, desesperar e despexar o rural deses molestos moradores que queren vivir na terra e que se resisten a ese monocultivo, como se as súas vidas fosen máis importantes que os intereses da madeira e que o que demanda hoxe o mercado.

Esta segunda etapa do noso Vigo-Ourense foi para min espectacular: bonita, doada e variada. Un escaparate de 55 km, inigualable da Galicia fluvial e rural, Ourense auténtico polos catro costado.

Tras unha noite reparadora no rañaceos de Cortegada, o edificio de catro plantas domina maxestuoso o pobo como a torre Eiffel sobre París. Arranxamos contas con 19 de dormida, 10 de cea e cada un o seu almorzó, quedounos moi amañadiño e tratáronos como reis.

Imaxe

Todos puntuais ao café e biscoito para dar saída ás 9, esta vez sí, unha hora razoable. Outra vez atoparíamos a meteoroloxía do revés, porque daban nevoeiro e poalla pero apenas estaba nublado. Baixamos á preciosa zona do balneario e nos fixemos unhas fotos no romántico edificio que se reflexa no Miño. Mágoa que aínda estivese pechado.

Imaxe

Dende o primeiro instante notamos as insoportables molestias nas posaderas. Semellaba que nos azoutaran o cú durante toda a noite, por dioooss, que horror! Fixemos todo tipo de posturitas para ir de pé sobre a bici o máximo tempo. Aínda que había un que dicía que o sillín do Lidl facía maravillas, eu creo que en realidade levaba máis amortiguación tamén a parte superior, é dicir, unhas nalgas máis acolchadas, jaja, é o que teñen os pesos pesados!

Imaxe

Íamos recoñecendo o camiño a cegas, no ensaio desta parte do percorrido tomamos a estrada porque iamos moi xustos de tempo. A ruta arranca por un marvilloso carreiro de 2 quilómetros entre fragas vellas de árbores variadas, pegadísimos ao río que repousa maxestuoso, xigante e pacífico nesta zona. O carreiro alternaba escalonciños coados, pontes de madeira, curvas pechadas e pasos estreitos. Abandónase este paraíso nunha petada corta para cruzar máis adiante o Miño por unha ponte romana. Pronto atravesamos unha aldea, e bosque de ribeira con merendeiro xunto a un regato e unha capeliña Aquí houbo quen non se resistíu a tocarnos a campá, con pouco arte, non vai para capelán. O camiño é bonito pero pronto se cerra e desaparece entre silvas, herba e outras prantas espiñentas. Empuxamos a bici e rascámonos, estrugámos e espabilamos os restos de pereza matinal en apenas 100 metros. Un pequeno tramo de asfalto xa nos conduce a máis pistas e carreiros entre piñeiros ou mimosas, máis ou menos sucios de maleza pero sempre doados de transitar e sen grandes desniveis.

Imaxe

Tras atravesar unha aldea chegamos á pista que chega a Ribadavia, pegadiña ao río Avia e sufrimos o primeiro pinchazo, tras máis de 130 km! Este tramo é un apacible paseo, levándonos á capital do Ribeiro e seguir despois por un sendeiro moi bonito entre Carballeiras, o sendeiro de Santa Clara. Aquí chegamos á miña parte favorita, alucinante, auténtica Galicia fluvial. A baixada cara o encoro de Castrelo de Miño comeza atravesando unha aldea preciosa con vistas de toda a imensidade de auga, e continúa por unha seire de carreiros entre vides e veigas, con curvas de 90 grados e grandes desniveis cara abaixo con algunhas pedras; un tramos de 10!

Imaxe

Seguimos por pistas completamente chas e pegadas ao río, que non aliviaban a dor de cú que nos torturaba máis e máis. Á veces por zonas despexadas e outras entre grandes árbores, vai pasando a mañán sen moita dureza. O entorno do balneario de Laias e cruce dalgunhas aldeas ían facendo que os quilómetros pasasen lentos pero tamén pracenteiros no día cada vez máis soleado.

Imaxe

Facemos un tramo de estrada e atravesamos polo medio de viñedos. Tivo que ser un erro de navegación ou loucura do que gravou o track, menos mal que non estaba o dono porque algunha vide igual saiu malparada. Metémonos finalmente no sendeiro fluvial que xa nos leva sen interrupción ata Ourense. É un paseo doado por camiño estreito e sombreado pero sufro de inmediato un pinchazo e, case chegando a Outariz, rotura de núcleo de Gaspi! Houbo que darlle uns empuxonciños e xa está, porque a nosa ruta rematou cerca destas termas. Pablo non tivo que sacar o seu truco de emerxencia para reparación instantánea de núcleos. O sol e a malleira que levabamos quitounos as ganas de pozas. Eran as 2.30 e só pensábamos xa na comida. Case perdemos a Tuchis a última hora, que seguía para Ourense mentres nos desviamos ao noso centro de operación, na Nissan, onde traballa Jose Barreiro.

Imaxe

Duchámonos rápido e saímos esfameados pero tocounos esperar bastante ata saborear o desexado churrasco nun eteigadísimo restaurante cunhas peculiares táboas para comer (bueno, algún non comería sen plato). Finalmente démoslle á mandíbula con enerxía, o porco estaba ben bo. Uxío quedou algo escaso, pero claro, un palleiro non se fai sen palla. Lis seguía cos problemas estomacais e conformouse con tortilla e ensalada.Imaxe

 

Xa volvemos en carabana por estrada e dirixímonos á nosa pensión de Cortegada a tomar o café e recoller os bolsos, despedíndonos tamén á nosa cociñeira preferida. Arranca a furgo, un coche… o terceiro non chega. Que pasa? Arrancaron sen Dewi!! case o deixan en Ourense, salíu correndo e axitando os brazos detrás do último vagón. Eramos 10 de 11, perder só a un era un nivel de precisión bastante aceptable.

Xa cansos arrancamos para Cangas, a onde chegamos sobre as 7 da tarde, con ganas de descansar sorrindo pola espectacular aventura que viñamos de vivir. Xa estamos imaxinando a seguinte!

Tras un par de probas de percorrido, catar uns bares e un total de tres viaxes a Ourense, estábamos listos. Bueno, eu lieime algo o día anterior e case me esquezo A BICI en casa de meus país. A ruta prevista era primeiro subir dende Vigo ás terras do monte Galiñeiro e Aloia e depois ir circulando por zonas baixas, a carón do río Miño a contracorrente.

Pese á miña resistencia, a votación popular decidiu que as 7 era a hora axeitada para coller o barco, maldita democracia. O caso é que nin a taquillera de Mar de Ons se deu levantado para vendernos o billete para o primeiro barco, menos mal que non había antes! Xa me vía cruzando a avenida saudando aos juerguistas que deixara unhas horas antes. Imaxe

A mañá comezou poallenta, e coas primeiras subidas engadiuse o nevoeiro que nos acompañaría ata comezar a baixar a Tui, alá polas 11 da mañán. Algúns fiámonos dos meteorólogos e fomos de corto todo o camiño, empapándonos e mesmo con algo de frío por momentos. Imaxe Racso guiounos con acerto por Vigo e despois subindo ata o monte das Pozas, enlazando camiños sen grandes petadas. Foi un comezo fenomenal, abandoando o asfalto moi rápido, para serpentear por carreiros e sendas, sobre todo entre piñeiros. Mágoa que as nubes baixas tapasen a espectacular vista dese primeiro monte enriba de Vigo. Quedamos en que o que botase pé a terra tiña como castigo o bocata de bacalao, opción estrela para o noso avituallamento. Gardaremos o segredo de quen incumrpríu, porque o resbaloso terreo mollado e con raíces, fixo que todos tivesemos os nosos momentos de descabalgarnos. Imaxe A partir do monte Galiñeiro esperábamos pistas rodadoras, pero atopámonos sendeiros pedrentos, empinados e rotos. Foi unha travesía dura e perigosa, igual que a baixada do Aloia a Tui, que fixo que a parte inexplorada da ruta resultase máis dura e lenta do previsto. Houbo caídas, unha de Racso foi bastante impresionante. O resto apenas revolcóns. A baixada estaba chea de grandes lousas, pedras soltas, regos e desniveis de cú para atrás. Por sorte chegamos a Tui cara as 11 todos enteiros, pero máis cansos do planeado. Imaxe

Apenas paramos e xa abordamos o primeiro tramo de río Miño, moi doado, por pistas e carreiros. Os camiños están impecables e duriños, o sol vai asomando e a temperatura é case perfecta. A primavera ataca con herba de metro e medio, silvas, fentos e xestas; a pel márcase por algo máis que o sol. Xa acumulábamos retraso e costaría chegar a unha hora decente á comida prevista, no km 70. Case improvisamos unha parada porque unha cuadriña de media ducia invitábamos a unha botella, en terra de bo Albariño. Quen sabe onde acabaríamos…

Imaxe

Por sorte, a miña desorganización favoreceunos, e xa no 55 estabamos no carril bici de Salvaterra, á 1:30 para devorar os bocatas. En realidade o comando ZORZA, composto por Tuchis, Dewi e Besbello, optaron por encherse de carne graxenta e especiada para unha dixestión máis lixeira e gaseada. A tortilla era excelente, o pan pasable e a atención igual. Pero foron rápidos e estivemos moi cómodos na terraza do bar Estación, en Salvaterra. Tomamos as habituais cervexas, menos os novatos… nalgo se tiña que notar.

Imaxe

Fixemos a dixestión entre carril bici, bonitos carreiros con tobogáns e algo de asfalto por aldeas cheas de vides. O Besbello “deleitounos” cun gran repertorio de cancións de misa, secundado animadamente por Uxío mentres avanzaban os quilómetros sen percances nin averías. As fragas da beira do río tenden a ser invadidas por acacias no Baixo Miño e tórnanse Mimosas canto máis cerca está o Ribeiro. O cansancio vaise acumulando sen darnos conta, sen grandes subidas, pero o punto límite achégase imperceptible e traizoeiro.

Imaxe

A partir do km 70 as planicies que rodean o Miño fanse máis abruptas e o canón entre grandes penedos é espectacular substitúe as terras chas cultivadas. Foi unha mágoa que houbese un sendeiro estragado polas mimosas caídas e tivemos que substituílo por estrada. Ao cruzar algunhas aldeas por pistas e carreiros démonos conta de que xa, eran as 7! E faltaban case 30 km, se as miñas imprecisas contas non erraban. Houbo que tomar a decisión de atallar por estrada ata Cortegada. Lis agradeceuno especialmente, que sufriu unha pájara monumental, pero chegou a golpe de pedal a Cortegada, por moito que lle costase.

Imaxe

A maioría superaron os 110 km sen problema; Tuchis, Gaspi, Giedos ou Dewi mesmo se permitían algún sprint. Xandasbolas e Uxio, novos nestas rutas, ían sobradísimos. Besbello e máis eu agradecemos que houbese alguén máis débil e non se notase que estábamos a puntiño xa. A Racso sobráballe unha perna para facer de guía e de fotógrafo, mentres Pablo, Kiños máis inexpresivos, non se sabe se escondían debilidade ou simplemente non sufrían nada de nada.

Imaxe

Chegouse así a Cortagada ás 8.30. Xa na pensión Buenavista tratáronos de maravilla, como reis. Foron atentos e amables. Non nos esquezamos dos encantos da cosiñeira, que xa é unha boa razón para achegarse por este pequeno pobo, xunto ao chulo do seu home e os paisanos que daban un gran ambiente ao bar da pensión. A cociñeira, ademáis do seu encanto ofreceunos unha cea excelente, que Lis negouse a dixerir… insistentemente. Algúns probamos a noite de Cortegada, con resultados decepcionantes, e así descubrimos que a nosa pensión era realmente o sitio no que había que estar. Tras un par de cubatas, algunha partida de futbolín, retirámonos derreados á 1:30 para dormir profunda e pacíficamente. Agardando un segundo día un pouco máis asequible por terras do Ribeiro ata Ourense.

O meu agradecemento a Racso pola incrible colección de fotos, que utilizo nesta crónica.

 

Vouvos contar como foi a ruta Tui-Ourense que fixen con Pablo, seguindo o río Miño, fai uns días. Un resumo: a ruta foi maravillosa pero a distancia… faina durísima. A conclusión precisamos mellorar a resistencia para retos deste calibre con solvencia.
O track:
http://es.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=5496662
Unha primeira observación a facer: nas rutas tan longas é que o perfil de elevación é moi enganoso. Pódese predecir a altura que se salva en cada subida pero non se aprecia a distancia nin desnivel que teñen. O primeiro pico da ruta, no quilómetro 10, parece dos peores da ruta. Deunos a risa, era unha suave ascensión por asfalto no medio de viñedos e aldeíñas. Sen embargo, máis adiante atoparíamos innumerables. paredes cortísimas, que no perfil apenas se distinguen.
” />
PERCORRIDO
Divido a ruta en tres partes ben diferenciadas.
Ata o km 35. É un dos percorridos máis maravillosos, bonitos, divertidos e doados que podedes facer en Galicia. Sempre pegadiños ao río vaise enlazando longos tramos de sendeiros con voltas e rebiravoltas entre árbores, pistas doadas e un pouco enlamadas, algúns tramos pequenos e bonitos de asfalto entre grandes plantacións de Albariño e o carril bici de Salvaterra. Un paseo espectacular para enamorarse da bici, un luxo que todos tedes que probar.
Do 35 ao 71 hai de todo. Zonas bastante boas, tramos maravillosos, partes complicadas e torturas que che acaban co físico e a moral. Neste tramo, o río é máis estreito e rápido, circula entre canóns. Ten subidas duras e cortas, algunhas inciclables e xa pesan os quilómetros. Hai dous tramos tortuosos dos que falarei con detalle máis adiante.
Do 71 ao 121. Saíndo de Cortegada vaise seguindo primeiro unha estrada pouco transitada e, despois de Ribadavia outra un pouco máis perigosa. Vaise entrando e saíndo delas alternando tramos de río e cruzando aldeas por pistas e carreiros. É a parte máis levadeira e ten tramos bonitos pero non tanto como os anteriores. O mellor desta parte é a pista duns 3 quilómetros pola que entras a Ribadavia, e os últimos 10, polos paseos do Miño ata Ourense.
A CRÓNICA DO DÍA
Saímos ás 9, co ceo escuro, ameazando chuvia a pesar de todas as previsións meteorolóxicas. Finalmente acertaron e non empeoraron as lameiras que abundaban na primeira parte. Pasamos uns peregrinos asustadizos no primeiro quilómetro (apartábanse asustados como se fósemos touros bravos) e moi pouca xente máis. Só fomos atopando pescadores de cando en vez, sentados á beira do río coa súa lata de cerveza para acompañar o paso do tempo lento, como o Miño. 
O río é inmenso e tranquilo nesta parte. Está rodeado de zonas llanas, cheas de pistas e carreiros nas que disfrutar pedaleando alegremente. O baixo Miño é un paraíso para que disfruten os expertos e novatos por igual, aínda que algunha raíz ou enlamada che poida dar pequenos sustos.
Fixemos 35 km en 2,15 h, íamos a bo ritmo e o pouco asfalto que atopamos era por zonas agradables de aldeas, veigas e grandes plantacións de Albariño.
Despois cruzamos unha Praia fluvial, xa en Arbo, e metémonos nun carreiriño que prometía emoción, xa que se metía entre acacias curveando con tobogáns estreitos. Pero todo se estropeou. As acacias e empezaron a estar caídas, cada vez costaba máis pasar, perdíamos o rastro camiño. Decidimos subir á vía do tren, porque o GPS amosaba pistas cercanas, pero do tren para arriba só había precipicios. Por abaixo árbores e máis árbores nun tramo de 4 quilómetros que nos esgotou psicolóxicamente e levounos cerca dunha hora.
Despois, ata o encoro de Freira, avánzase lentamente. Os tobogáns fanse máis prolongados. A zona é bonita, e ata hai trialeras pero a veces hai que patear para arriba. Nunha destas Pablo rasca toda a cara cunha silva, menos mal que levaba as gafas para tapar os ollos. Pouco despois rompe a cadenilla e repara coa súa técnica eficiente, nun par de minutos.
Saímos de novo ó asfalto e a Pablo vaille triscando algo e… CRACK, cadenilla rota de novo, e eslabón aberto noutro sitio. Reparouna por dous sitios e non quixo utilizar o último eslabón de resposto. Non sei como fixo pero sacou ferramentas e quedou perfecta. Isto aconteceu xunto a unha churrasquería, ás 2.15, creo que o destino quería decirnos algo e, parvos de nós, nin caso, seguimos adiante.
Tras o encoro veñen quilómetros de pistas un pouco rotas e con pequenas petadas case imposibles. Aquí pasamos do 50 e eu xa me noto esgotadísimo, tamén comezo a estar preocupado pola hora porque pasamos xa das dúas da tarde. Estre tramo escaralloume. Remata no balneario de Cortegada, onde paramos 10 minutos a relaxarnos.
Os seguintes 2 quilómetros son un pracer. A un metro escaso do río Miño vas enlazando curvas, pedras e puentiños, nun sendeiro que repetiría todos os días da miña vida. Entre un bosque variado e mesto que te envolve nun paraxe idílico. Despois veu o malo: óbviase unha saída boa que coñezo e séguese polo sendeiro. Aí temos tres quilómetros que desmoralizan, cansan e desesperan. As petadas son tan empinadas que teñen escalóns feitos con travesaños de madeira. Hai que cargar a bici unha e outra vez. Mesmo as baixadas son demasiado perigosas debido aos escalóns empinados e a cercanía de precipicios que acaban no río: esa parte sobraba. É un paseo maravillos a pé, unha idiotez en bicicleta.
A partir de aí decidimos simplificar a ruta para chegar a Ourense de día. Non nos desviamos apenas do track, pero fomos principalmente por estrada ata Ribadavia, onde comemos bocata e pizza, cando xa pasaban das 5 e aínda faltaban 30 km.
A partir de aquí igual criterio, só abandonamos a estrada para percorrer os últimos 10 km, por sendeiros e paseos fluvias á beira do río, chegando a Ourense cando pasaban das 7, con 121 quilometrajos na chepa.
Chegamos reventados, doloridos, queimados polo sol e contentos de facer esta gran ruta, que algún día compartiremos con algúns de vós. Pero hai que entrenar.

O Partido da Terra

Comparto con vós aquí un proxecto moi ilusionante no que ando metido. Bueno, apenas metido, como cando mollas o pé na auga domar e aínda non sabes seguro se te vas meter. Ata que chegas á ingua, todo é posible.

Cóntovos de que vai o asunto: neste enlace aparece mellor explicado que ao meu xeito.

http://vigo.mancomunidade.org/2014/04/05/faq-sobre-o-partido-da-terra/

A democracia directa, é posible ou unha ilusión inxenua? Esta pregunta é de risa, tendo en conta todas as posibilidades que existen hoxe en día para comunicarse, debatir, votar e presentar propostas. Pódese facer en persoa ou on-line, no momento ou de forma anticipada.

Isto é demasiado tempo perdido, que se ocupen os políticos: de verdade pensas iso? Estamos tan acostumados a que o útil non sexa satisfactorio (casi ninguén está orgulloso xa do seu traballo). Pois si, en qué mellor dedicar o tempo que a decidir en comunidade. E se de paso coñeces aos veciños, colaboras e volves a ter un sentimento de comunidade que desalenta esa anónima forma de vivir en bloques de edificios, igual gañamos moito máis do que pensamos. De verdade é tan importante e divertido ver a última película, partido ou novidade tecnolóxica? Se o noso ocio máis preciado é consumir e consumir, e tirar, e desprazarnos, ó ximnasio no coche, ver aventuras na tele dende o sofá, facer como que nos comunicamos copiando e pegando slóganes no facebook…

Precisamos políticos profesionais? Quizais precisamos técnicos para asesorar en temas complexos, para explicar pros e contras das decisións. Quizais fan falta outros funcionarios que solventen temas administrativos e procedimentais pero… iso sempre o houbo, só que agora con menos enchufismo.

Cal é a forma natural de organizarse en Galicia? a que nos faría sentir cómodos e que entendemos os problemas dos que nos falan? O noso barrio, a nosa parroquia, a comarca. Todos estas entidades con pouco calado legal teñen multitude de organismos que perviven a pesar do ninguneo e desprezo. Os veciños cos que compartimos interesentes ou solidadariedaes, a parroquia coa que organizamos o territorio en común, a comarca como espazo de intercambio socioeconómico habitual. Eses espazos definiron sempre a nosa vida, e a administración bórraas a prol dun sistema ríxido, centralizado e tutelado. Rachemos esas cadeas!

Este é o enlace do Partido da Terra de Vigo. A ver cando montamos un no Morrazo, non?

http://vigo.mancomunidade.org/