O primeiro centro de poder político que unificaba ao Morrazo como unidade administrativa data do século VI, cando baixo o dominio dos Suevos se estrutura o territorio en Parrochiali Suevorum, as parroquias.
A primeira parroquia tiña unha extensión moito máis ampla que as actuais ao situar o seu poder en Hermelo un mosteiro con poder sobre o os habitantes da maioría do, quenes lle debían pagar tributos. Os mosteiros eran cos suevos centros políticos, económicos e espirituais: como poder político terían máis adiante a competencia da nobleza, que na súa maior parte non saíu ben parada das revoltas irmandiñas (S XV).
A parroquia de Hermelo acábase dividindo e créanse as parroquias de Darbo e San Martiño, que dominan dous dos vales máis fértiles do Morrazo, dividindo o territorio en zonas que se corresponderían, xa na idade media, cos dominios dos Castelos de Darbo e Meira. Destruidos no século XV durante a revolta irmandiña.
Máis aló da precisión dalgúns dos datos que veño de expór gustaríame reflexionar sobre o carácter eminentemente agrario, e non mariñeiro, que a sociedade tiña entón no Morrazo.
P1000835
A miña propia familia, totalmente vencellada ao mar ata o de agora, provén na súa maioría do Val de Ameixoda, espazo claramente dominado pola igrexa máis antiga do Morrazo, a de San Martiño.
Podémonos imaxinar que ata o auxe da salgazón non era unha vantaxe vivir ao carón do mar, en terreos rochosos ou ben areaosos e inundables. Os vales cara o interior, nas linguas de terra que comezan nas praias e suben entre montes rochosos serían os lugares predilectos a menos que as prioridades na escolla fosen de tipo defensivo.
Así que teremos que ir cara ou interior na busca das orixes dos acontecementos históricos que han ir construíndo as formas esa cultura que, misturada coa modernidade, deixa pegadas na forma moderna de ser e pensar no Morrazo.

Advertisements