Abandoamos Santiago atravesando as suaves montiños de prados e alcolitros que conducen pola sinuosa estrada ata Lugo: ancha, nova e doada. Só paramos nun alto, un enxendro arquitectónico, un enclave aberrante, en que, no medio de carballeira e montes, crecen en meses enormes bloques de edificios competindo en altura con árbores centenarias. É o Pedrouzo. Estes bloques hormigonados saúdan ao peregrino, e preceden a un polígono en construción e as pistas dun aeroporto: enxebre etapa final do camiño francés.

O turismo masificado enche os camiños e pistas galegos de aventureiros de pacotilla. Aos amigos dirán que foi unha proeza… unha repetida proeza ao alcance de calquer aplastasofás que non sabe sair da casa sen o cu pegado ao asento do cochaso co aire acondisionado botando xélidas bafaradas dos buracos do plástico do salpicadeiro. Inventarán a riqueza espiritual dun periplo perfectamente planificado e repetirán clichés sobre encontros frívolos e pasaxeiros de estranxeiros que non volverán ver.

Entre cheirumes de xurros e cairos ocasionais aparece de repente Lugo, que resulta enganosamente moderno dende a distancia, na entrada polo Sur. Sumerxímonos na semicidade despistados cruzando un par de rúas pequechas e, sorpresa, xa estamos dentro do murón (ou muralla). Un vello danos a primeira mostra da infinita amabilidade luguesa que nos habería sorprender en calquera recuncho nos próximos días. Indícanos un barucho onde comemos un menú do día barato e pouco sabroso. Os locais de dentro da muralla agachan as vistas a ese enorme tapón ao sol que fai que intramuros sexa un pozo frío e escuro.

Á tarde comezamos a rotondear polos arredores. Infinitas voltas a xardíns redondeados, en plazoletas cada vez máis grandes non conseguiron despistarnos do noso camiño ao nordés. A estrada cara á Fonsagrada aparece ancha e noviña. A viaxe por estradas belas e solitarias recorda aos anuncios de coches. Pero aquí comezan a aparecer salpicados detalles dos que non saben os anunciantes. Un hórreo cadrado ao estilo asturiano. Un carballo inmenso nun adro. Bidueiros no cauce dun regato. Vellos nun banco á soleira da casa. Un camiño empedrado que semella ter mil anos. Montes morados polas floreadas uces primaverais, chamadas ericas na maioría de Galicia. As mesmas xestas alumean co seu amarelo intenso a finais de abril. Costas suaves pero interminables debuxan montes que se misturan con neboeiros que se pegan ás ladeiras.

Os cumios son tan chans que case non se deixan ver, no final de interminables ladeiras de arbustos, piñeiros e abetos. Os vales profundos e sen luz relocen de verde claro e brillante das fragas coas follas novas da primavera. Esta terra non ten nada que envexar aos mesmísimos Ancares. Se aquí non abunda o castiñeiro, creo que hai máis variedade de climas, solos e vales.
Houbo vistas bonitas na viaxe pero a que segue aparecéndose imborrable é visión en aumento do pobo da Fonsagrada . No alto dun monte asómanse horrendos edificios desordenados e mal pintados que saúdan ao viaxeiro coa espectacular coroa dun enorme depósito de hormigón para a auga que, en forma de seta, elévase como a torre da igrexa.

Advertisements