Este venres, como de costume, o tempo ameazaba con rebelarse pero, como sempre, a noite trouxo a calma e temperatura ideal para pedalear.
Xuntámonos cinco dos clásicos das nocturnas. Tamén chegou de Moaña Raiñas39, atraído polos rumores de rutas suaves nocturnas con toque gastronómico e cata controlada. E tamén trouxeron engañado de Vigo a Alberto, prometéndolle un paseíño relaxado para facer un pouco de fame ata a taberna.

Tuchis parece inofensivo con ese falar tranquilo, rodar regular e controlado, pelo blanco e propoñendo animaladas como se falase de dar unha volta polo carril bici.
Saímos cara San Roque e Monte Carrasco quentando motores. Dende o colexio subimos pola parte de atrás. Así as vistas de Aldán xa case a escuras animáronnos na pedregosa subida . Teríamos que saír algún día máis cedo e así deslumbrarnos coa espectacular posta de Sol sobre Ons e a ría de Aldán desta ruta. A mente manda máis que o corpo nas subidas, nótase ben ao subir eses tramos técnicos e duros con máis decisión e confianza que de día, sen entrar con medo nos tramos máis complicados.

Baixamos cara o outro lado e aquí Tuchis decidiu meterse pola parte mala da pista, acabando nunha voltereta, que non fixo que lle volvese o sentido. Dende San Cosme seguimos a pista ata a subida a Hermelo. Non collemos a pista clásica senón uns metros antes, por unha sucesión de camiños técnicos, duros e sucios coa disculpa de acortar: para min os mellores. Alberto xa empezou a velo nejro e aínda non sabía da rampa da pista de Hermelo, a máis dura, a máis difícil, a que pon o corazón a tope e o equilibrio a proba. Aquí presumo eu de que cun pouco de sorte, confianza e unha cuberta nova, subina do tirón.
Non paramos na Cruz por medo a quedar sen comida e fixemos ben. A taberna de arriba estaba pechada pero con luz. Asomámonos con cara de pena e apareceu o chaval invitándonos a pasar e gosar do avituallamento. Repetimos menú con Xarrete e Xamón asado, viño e cervexa, postre e chupitos: con estes régimenes acadaremos á eterna xuventude de corpo e espíritu que nos amosan cada día e cada noite os veteranos.

Saímos animados, envalentonados, sentíndonos indestrutibles e poderosos pero nas rampas que quedaban non se subía con soltura e subíase a comida á boca. Chegamos ó Paralaia e Tuchis propuxo facer historia, ser os primeiros en baixar o Bimbón de noite. Eu non coñecía o Bimbón, esa larguísima trialera de cu-pa-tras con retos en forma rejos, raíces, pedras, laxes, paus, curvas e bikers zapateados.
Xosé amosounos que o de Tuchis non era casulidá, os de Tirán buscan pedras para campanear e baixar a rebolos. Volvín a ver en primeiro plano o voo coa única consecuencia dunha luz extraviada e parón para reparar. Disfrutamos ou sufrimos o resto do Bimbón, para algún foi todo un re-descubrimento.

Tras o subidón (de adrenalina) xa tiramos por San Martiño e os Remedios. Non lle perdonamos nin o río dende A Rúa para acabar coa entrada triunfal no Ambigú. Cubatita e todos pa casa, bueno case todos. Eu marchei ás 4…. para ducharme e volver a saír. E diredes, que fai este individuo escribindo a estas horas? O Bimbón deixoume sen pastillas de freno e claro…. houbo visita a Diego, que o domingo hai que estar para dalo todo outra ves.

Advertisements