Dos 6 anos ata os 18 vivín en Rodeira, que daquela saíase do virus urbano desordeado que invade a costa das rías baixas, entre leiras que lle daban sentido á nosa relación coa terra. Cando era un anano de párvulos vin crecer a casa sobre vigas desnudas onde antes só había silvas, pedras e xestas. Despois veu a universidade e outras aventuras farían que habitase este recuncho privilexiado de xeito esporádico no verán, que despois pasaron a ser só visitas de fin de semán. Últimamente, xá adulto, paso case a diario por Rodeira e falamos cun café, un viño ou birra na cociña soleada e reconfortante. Nesta esquina da casa mírase chegar os frentes de chuva do horizonte, bate o sudoueste con forza e mírase aos veciños trafegando coas carretas e capachos de abono de galiña, estrume, herba ou verduras.
A casa foi construída, nun par de anos, co meu pai indo e vindo entre mareas mentres miña nai rosmaba aos albañiles. A casa pagouse pasando longas tempadas sacando pulpos e lenguados no norte de África. O aforro por sacrificios familiares e a riqueza mar axudaron a que a débeda fose curta para que agora disfruten felices meus pais do seu fogar.
A carón da cociña hai un balconciño ateigado de macetas que comparte coa enorme cociña as vistas da Serra da Madalena, as arboriñas escuálidas que protexen o regato das Saíñas e todas as terras verdes cuadriduladas de Coiro a Cangas. A vista do mar foise partindo en pedaciños entre edificios de tres ou catro alturas que medraron por Rodeira, pelexando á súa vez entre les por un centímetro de mar á vista.
O mellor do panorama eran para min as tiriñas de terra cheas de vida, franxas que se ían estendendo en paralelo ata o río, ata a invisible fonte de Ghonderán, agachada entre bidueiros. As fincas máis cercanas tiñan vides, algunhas con coles e repolos crecéndo debaixo. Máis abaixo aparecían patacas e hortas máis variadas. Cando se chegaba a carón do río xa aparecían fincas máis grandes de prados e millo. Un laberinto de carreiros organizadas por invisibles dereitos de paso e inmutables liñas entre marcos.

Un día a vía rápida partíu pola metade o esta terra fértil. As fincas de abaixo enchéronse de valados, debeulle parecer máis civilazdo aos donos, ao nivel da novísima mortal estrada. Algunha destas fincas abandonouse e os canabais invadírona.. Na parte de arriba alternábanse franxas que alternan o verde e marrón durante o ano e, cada vez máis, tiras olvidadas e deixadas a monte tentándo comerse todo o que as rodeaba.
Estes días chega a guinda. Ninguén quere coidar as terras, saben que andan a vender fincas, que alguén ten interese ubanístico. Algún lambón que sí poderá construir aí. Limparon todo cunha máquina levando por diante os pés das viñas, terra abonada, canai para o rego, carreiros, marcos, liñas imaxinarias, dereitos de paso, liortas entre veciños, o noso orgullo, a terra toda. Un arquitecto imaxinará un ridículo edificio, tan grande como o ego do promotor, tan inhabitable como este mundo que nos está a quedar, unha gran lápida sobre os cadáveres dunha terra que un día significou algo para a nosa xente.
Posiblemente deixaran ese carballo rodeado duns columpios e dirá que che ofrecen unha vida rural e amable, xunto a un carballo triste xunto a verde céspede regado por tubos subterráneos de plástico.

Advertisements