O sábado pasado déusenos por facer exercicio extremo, unhas 10 horas, nun día de calor brutal pero cando vin o ambiente que era tan pro da saída, que pensei para min, este ano acaba todo o mundo. Pero de repente alguén dime na inscripción que leva un mes sen tocar a bici e póñolle unha X moi grande na miña lista de candidatos a pájara extrema. Meu irmán dime que non, que este anda forte… xa veremos.

Tamén anoto aos dos botellíns de medio litro no listado de  2complexo de camellos con tendencia a sufrir lipotimias” e a os máis cachitas que lles gusta andar lucíndose con desarrollos de contrarreloxio e tomar bebidas marróns e espesas, nas candidaturas a acalambrados.

Despois están os que quedarían escaldados días despois, que pensan que botarse cremita solar é de mariquitas e agora aínda están perdendo capas de color camarón polas esquinas. Por sorte hai xente práctica, que utiliza medidas de protección.

Imaxe

Vexo presumindo de que as teñen máis grandes, aos das 29” como sempre. Creo que se cren máis guapos e altos porque xa que din se sentirían ridículos volvendo á 26, qué humillación!

Imaxe

Para pagar, só tiven que ir coller polas orellas a un par deles que se escaqueaban, pero téñolles os carnés anotados, que un é veciño de Coiro e outro  do Hío. Moi poucos inscritos non deron a cara ese día: total para facer a ruta así xa hai que estar medio tolo, xa facela a 35º, que máis da.

Despois está o ciclista perfecto: guapo, estilizado, razonable, sorrinte. Xa vai vello para o meu gusto, pero  qué elegancia no pedaleo, aínda que o confundan cun animal do monte, igual o é e durme nas carballeiras, entre lobos e raposos.

Imaxe

O seu antagonista é o quen ven coa bici averiada, malamente inscrito, pérdese á primeira, anda de adianta pa atrás, e coa bici máis gorda e pesada que atopou na casa. Todos te queremos tal e como eres pero, que pacienciña hai que ter!

Imaxe

Xa hai quen propuxo chamarlle “a ruta das fontes” porque eu non me decatara de que había tantas. Eran doadas de localizar, bastaba con buscar unha aglomeración de tipos cheos de polvo no medio do monte e xa vías a fonte no medio.

Imaxe

Hai quen se queixou do exceso de paradas nas fontes: e ten razón, 65% de abandonos é insuficiente, queremos cadáveres cheirentos pegados a carreteras abrasantes! Un día gustaríanos conseguir un 95% de abandonos, a ver o libro Guinness dos records, ata onde temos que chegar se queremos ser realmente lexendarioooooos.

O gran nivel do pelotón dese día nótase en detalles, como o uso de ferramentas de precisión, de última xeneración, para as reparacións máis complicadas.

Imaxe

O tema das fontes deu moito xogo, e algúns pensaron que viñan de spa. Creo que nalgúns deses pilóns non se volverá a lavar roupa branca nunca máis.

Imaxe

Aquí temos a un que debe estar acostumado a bañarse na pisciniña hinchable do sobriño.

Imaxe

Tamén había sitios apropiados para bañarse, quizais sexa a nova xeración de bañadores legalizados pola FINA, para chegar ás bateas sen esforzo.

Imaxe

E como solución extrema sempre poderemos botar uns largos en Castiñeiras e de paso pelearnos cos patos por unhas miguiñas de pan.

Imaxe

Pero imos xa avanzando kilómetros, Chans de Cela semellaba escenario para a temporada 17 de Walking Death, a venganza ciclista! Non podía crer que aínda sobrase comida, xa empezaba a preguntarme se realmente non nos quedaran perdidos no monte. En todo caso os que faltaban non se botaron de menos así que non debían ser importantes. Algúns estaban en corpo pero non en alma.

Imaxe

Outros, xa non se sabía nin onde estaba nin o corpo nin a alma. Lost.

Imaxe

A dopaxe estaba á orde do día, sempre se pode improvisar para conseguir un subidón de azúcar.

Imaxe

A partir deste punto están os que recoñeceron a derrota, os que pulsaron o botón de averías que traen algunhas bicis, e os que atoparon disculpas do máis inverosímil: repentinamente teño que ir a Oporto, a parienta está afilando o cuchilo, unha despedida de solteiro, cena irrenunciable, cambiarlle a auga ao bacalao de remollo….claro, claro. Que o día do GR era no que todos tiñamos a axenda máis cargada que o presidente do FMI.

Imaxe

Entrando na parte das praias, non me esquecerei do mangueirazo de Malayo en Tulla que me despertou da miña ensoñación. Viña atolondrado despois de atopar á beira do camiño a unha xovenciña de enormes, voluptuosos e desnudos peitos apuntándome con malicia. Cantas bromas sobre camelbacks dianteiros e alimentacións equilibradas a base de letie tivemos nos seguintes kilómetros!

Imaxe

Baixando a Barra tiña planeada unha incursión no bosque de ameixas e longueiróns que por alí crecen e poñer o meu a remollo. Mágoa da hora, e a vergonza mostrar o meu cú hiperescocido en público.

Imaxe

A outros non lles importa, debo recordar unha imaxe que segue a visitarme nos pesadelos. Dous ciclistas parados nun lugar apartado, un co culotte baixado e cú  en pompa, outro cun bote de substancia viscosa na man… se a min non me parece mal, pero en medio da rutaaaa, hai que ter visioooo!

Imaxe

O que me gusta máis destas rutas é a cara de psicópatas que nos queda, pero para unha foto, ben se pode disimular, sorrintes como se non fose nada.

Imaxe

(ao da X moi grande acompañeino na parte final da subida a Pastoriza completamente asfixiado).

Aínda que esta crónica vai con coña, vai de cousas que hai que tomar moi en serio para poder seguir bromeando. En Aldán, na panadería houbo un desmaio, e tróuxome á cabeza imáxenes terribles deste ano: un recordo sempre para Pichón, botámoste de menos.

Advertisements