A taberna O Rincón, esa histórica sala de oracións tabernarias, referente do solemne chiquiteo cangués reabriu fai un meses, levado pola familia, como non podía ser menos, coidando da memoria, dos vellos símbolos e tamén animando con algunhas ocorrencias da xente nova. Paco agasallounos cun lugar lexendario para reunirnos, sentirnos cómodos e moitos domingos de concertiño na rúa Cega. O último fin de semán un trío de Jazz de prestixio improvisa ante medio cento de amigos de tódalas idades, animados na hora do vermú. Achégase un trío de jodechinchos abraiado coa escena. Saca unha cámara de máis 1000€, tira unha foto de tan magnífico encadre, os músicos nunha vella e estraña rúa sen saída, a xente nas escadas das típicas casas de patín, á sombra que acolle nas estreitas costas da vella vila mariñeira…e os jodechinchos marchan coa súa foto sen probar a escoitar, falar, vivir, beber ou entender. Imaxe

Eu non son parte do atrezzo, non son un extra dun espectáculo para turistas. Os visitantes veñen e coleccionan imaxes tiradas con estrafalarias máquinas que non saben nin manexar,  para fardar se supertecnoloxía, consumen vistas que non entenden, e aínda nos deberemos preocupamos de se lles parecerá bonito. Fan unha colección de estampas típicas. E despois os pailáns esfórzanse de aquí por ter listo o escenario para a representación. As leis urbanísticas, de comportamento, sobre usos e construcións só se preocupan desas estampas, de eliminar o feísmo, de proclamar a uniformidade, o tipismo, o enxebrismo, o decorado para o noso público temporal. Que máis ten o que é útil? para qué ou como, a súa historia, hai que estar listo para a representación: fora jalpóns, abaixo os somieres, tapade os ghaliñeiros e non poñades a man na casa, é inviolable, o color das fiestras, o material das portas… un dous tres, acción. Imaxe

O fundamental é estar listos para que nos tiren as fotos, só valemos como modelos. Viaxar para coleccionar, acumular e consumir cousas, sitios, fotos, traxectos. Non hai nada que entender destas sociedades atrasada, só podemos deixar unha pegada da súa arcaica e decadente forma de vivir, á noallea sa racional e saudable urbe chea de servizos, negocios e franquicias. Non te achegues a eles porque non razonan, pensan que hai que estar apegado á terra, negarse a intercambiar un barrio por outro, a desfacerse dos bares de sempre. Pechade as orellas, fai a foto e colecciona máis estampas das próximas tribus a exterminar por improdutivas.

Advertisements