Seica a o Morrazo estivo ateigada de castiñeiros ata que no século pasado, a tinta, levounos todos por diante. Só a plantación de exemplares híbridos, medio xaponeses, disque os protexe nas zonas máis baixas, libres de xiadas. A enfermidade prudúcea un fungo, igual ca noutras doenzas de vexetais que levaron moita fame polo mundo, boa parte delas pódense combater tamén con fungos.

Un vello no Courel contoume que as vermellas son as mellores, sobre todo para asar pero que as brancas secan mellor e así duran todo o ano. As presas sempre se botaron aos porcos pero como son máis grandes e bonitas, son as que máis se venden nas froiterías. Recórdame o triunfo da pera conferencia, que se conserva mellor que a limonera, da que me enchía de pequeno, embriagado pola súa dozura apañándoa da árbore que presidía o eido de meus avós, en Gruncheiras.

Non é unha excepción, a maioría da comida que mercamos é a dos porcos. Cultívanse híbridos resultantes de manipulacións xenéticas que dan froitos regulares e doados de conservar, perfectos se importa só a cantidade, non a calidade. Os resultados son froitos grandes e desaboridos, sen marcas nin deformidades, tan homoxéneas que semellas saídas dunha fábrica.

É tradición comer castañas con ese viño ácedo, case non fermentado na festa que se fai arredor da igrexa máis antiga no Morrazo, o San Martiño. O porco é tamén estrela desta troula desmedida. Chega xente de toda a comarca. Mantense a tradición de que o momento máis grande é a mediodía, que en poucas romarías máis se conserva no Morrazo. Recordo que comer á rastrela, cargando con olas e fontes durante kilómetros era o máis grande da Festa de Hermelo, ese sí, o emprazamento máis antergo dunha igrexa cristiana no Morrazo. O plan era comer tumbado no monte, baixo os carballos, e rodeado de xente cantarina e trouleira.

moana-iniciaUnha foto dun furancho, do Faro de Vigo. en primeiro plano unha clase práctica de agharre de tasa de viño.

Agora esas carballeiras están cheas de silvas, as de San Martiño deberon desaparecer, aínda que alí non ía de pequeno. Dame a sensación de que antes a xente bebía para aproveitar o momento, envalentonarse, enbravecerse e arreglar os problemas e os negocios nas poucas horas que duraba a festa, a berros, a hostias ou polas malas.

Seica neste último San Martiño apareceron inspectores de sanidade polos furanchos. Nalgún deles largáronos a castañazos do local, non me sorprende que usasen castañas, seguramente eran das compradas, das presas, que coa comida non se xoga, perfectas para os porcos. Andaban camareiros a escapar correndo polas veighas, e os inspectores dirían na oficina ao día seguinte: “unos salvajes, que gente tan incivilizada!”. Nos furanchos non hai contratos, hai palabra, e vanche pagar ben se a cousa vai como ten que ir e non eres un lacazán. Serán tres días de choio esgotador, o tipo de traballo do que os inspectores quixeron fuxir cando prepararon a oposición. Igual o ano próximo veñen de sanidade, e determinan que todo isto é insalobre, non sei como a xente segue viva, celebrándose tal salvaxada dende o século XII. Terán que ir á asesoría para ter os papeles en regra, pagar un mensaxeiro, os dereitos de formación (para que os sindicatos a organicen), a seguridade social e o salario dos políticos que presiden a misa solemne.

1450352_10202558037054885_864763428_nQueimada en San Martiño

Iso trouxo a modernidade a San Martiño, castañas presas, vagos que se creen moi listos, e asesorías para sacarche os cartos. Seica é vo para a economía, que se moven máis sectores, máis interrelación e máis comunicación. Se houbese menos parásitos vivindo dos que realmente producen, ighual viviríamos mellor traballando un pouquiño menos.

Advertisements