Vouvos contar como foi a ruta Tui-Ourense que fixen con Pablo, seguindo o río Miño, fai uns días. Un resumo: a ruta foi maravillosa pero a distancia… faina durísima. A conclusión precisamos mellorar a resistencia para retos deste calibre con solvencia.
O track:
http://es.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=5496662
Unha primeira observación a facer: nas rutas tan longas é que o perfil de elevación é moi enganoso. Pódese predecir a altura que se salva en cada subida pero non se aprecia a distancia nin desnivel que teñen. O primeiro pico da ruta, no quilómetro 10, parece dos peores da ruta. Deunos a risa, era unha suave ascensión por asfalto no medio de viñedos e aldeíñas. Sen embargo, máis adiante atoparíamos innumerables. paredes cortísimas, que no perfil apenas se distinguen.
” />
PERCORRIDO
Divido a ruta en tres partes ben diferenciadas.
Ata o km 35. É un dos percorridos máis maravillosos, bonitos, divertidos e doados que podedes facer en Galicia. Sempre pegadiños ao río vaise enlazando longos tramos de sendeiros con voltas e rebiravoltas entre árbores, pistas doadas e un pouco enlamadas, algúns tramos pequenos e bonitos de asfalto entre grandes plantacións de Albariño e o carril bici de Salvaterra. Un paseo espectacular para enamorarse da bici, un luxo que todos tedes que probar.
Do 35 ao 71 hai de todo. Zonas bastante boas, tramos maravillosos, partes complicadas e torturas que che acaban co físico e a moral. Neste tramo, o río é máis estreito e rápido, circula entre canóns. Ten subidas duras e cortas, algunhas inciclables e xa pesan os quilómetros. Hai dous tramos tortuosos dos que falarei con detalle máis adiante.
Do 71 ao 121. Saíndo de Cortegada vaise seguindo primeiro unha estrada pouco transitada e, despois de Ribadavia outra un pouco máis perigosa. Vaise entrando e saíndo delas alternando tramos de río e cruzando aldeas por pistas e carreiros. É a parte máis levadeira e ten tramos bonitos pero non tanto como os anteriores. O mellor desta parte é a pista duns 3 quilómetros pola que entras a Ribadavia, e os últimos 10, polos paseos do Miño ata Ourense.
A CRÓNICA DO DÍA
Saímos ás 9, co ceo escuro, ameazando chuvia a pesar de todas as previsións meteorolóxicas. Finalmente acertaron e non empeoraron as lameiras que abundaban na primeira parte. Pasamos uns peregrinos asustadizos no primeiro quilómetro (apartábanse asustados como se fósemos touros bravos) e moi pouca xente máis. Só fomos atopando pescadores de cando en vez, sentados á beira do río coa súa lata de cerveza para acompañar o paso do tempo lento, como o Miño. 
O río é inmenso e tranquilo nesta parte. Está rodeado de zonas llanas, cheas de pistas e carreiros nas que disfrutar pedaleando alegremente. O baixo Miño é un paraíso para que disfruten os expertos e novatos por igual, aínda que algunha raíz ou enlamada che poida dar pequenos sustos.
Fixemos 35 km en 2,15 h, íamos a bo ritmo e o pouco asfalto que atopamos era por zonas agradables de aldeas, veigas e grandes plantacións de Albariño.
Despois cruzamos unha Praia fluvial, xa en Arbo, e metémonos nun carreiriño que prometía emoción, xa que se metía entre acacias curveando con tobogáns estreitos. Pero todo se estropeou. As acacias e empezaron a estar caídas, cada vez costaba máis pasar, perdíamos o rastro camiño. Decidimos subir á vía do tren, porque o GPS amosaba pistas cercanas, pero do tren para arriba só había precipicios. Por abaixo árbores e máis árbores nun tramo de 4 quilómetros que nos esgotou psicolóxicamente e levounos cerca dunha hora.
Despois, ata o encoro de Freira, avánzase lentamente. Os tobogáns fanse máis prolongados. A zona é bonita, e ata hai trialeras pero a veces hai que patear para arriba. Nunha destas Pablo rasca toda a cara cunha silva, menos mal que levaba as gafas para tapar os ollos. Pouco despois rompe a cadenilla e repara coa súa técnica eficiente, nun par de minutos.
Saímos de novo ó asfalto e a Pablo vaille triscando algo e… CRACK, cadenilla rota de novo, e eslabón aberto noutro sitio. Reparouna por dous sitios e non quixo utilizar o último eslabón de resposto. Non sei como fixo pero sacou ferramentas e quedou perfecta. Isto aconteceu xunto a unha churrasquería, ás 2.15, creo que o destino quería decirnos algo e, parvos de nós, nin caso, seguimos adiante.
Tras o encoro veñen quilómetros de pistas un pouco rotas e con pequenas petadas case imposibles. Aquí pasamos do 50 e eu xa me noto esgotadísimo, tamén comezo a estar preocupado pola hora porque pasamos xa das dúas da tarde. Estre tramo escaralloume. Remata no balneario de Cortegada, onde paramos 10 minutos a relaxarnos.
Os seguintes 2 quilómetros son un pracer. A un metro escaso do río Miño vas enlazando curvas, pedras e puentiños, nun sendeiro que repetiría todos os días da miña vida. Entre un bosque variado e mesto que te envolve nun paraxe idílico. Despois veu o malo: óbviase unha saída boa que coñezo e séguese polo sendeiro. Aí temos tres quilómetros que desmoralizan, cansan e desesperan. As petadas son tan empinadas que teñen escalóns feitos con travesaños de madeira. Hai que cargar a bici unha e outra vez. Mesmo as baixadas son demasiado perigosas debido aos escalóns empinados e a cercanía de precipicios que acaban no río: esa parte sobraba. É un paseo maravillos a pé, unha idiotez en bicicleta.
A partir de aí decidimos simplificar a ruta para chegar a Ourense de día. Non nos desviamos apenas do track, pero fomos principalmente por estrada ata Ribadavia, onde comemos bocata e pizza, cando xa pasaban das 5 e aínda faltaban 30 km.
A partir de aquí igual criterio, só abandonamos a estrada para percorrer os últimos 10 km, por sendeiros e paseos fluvias á beira do río, chegando a Ourense cando pasaban das 7, con 121 quilometrajos na chepa.
Chegamos reventados, doloridos, queimados polo sol e contentos de facer esta gran ruta, que algún día compartiremos con algúns de vós. Pero hai que entrenar.

Advertisements