This slideshow requires JavaScript.

Na noite do sábado quedou selado o pacto do silencio, rito iniciático de fondas raíces mariñeiras, que protexe aos marinos en terras afastadas de que dean a coñecer acción que afecten ao divino perdón dos seus pecados.

Para sair de Roncesvalles, lugar rebautizado para sempre como Roqueponte, averiguamos canto tempo precisa un auténtico bike ou non vai para levantarse, arrejlarse, desayunar e montar a roda da bici. As probas empíricas sitúan o proceso en 2 horas e media aproximadamente.

A chuvia evitou unha impecable harmonía cromática nos traxes (algún de estrena) dos 14 galegos pedaleantes polos variados colores dos chuvasqueiros. Os perfiles eran no papel descendentes pero agachaban trampas embarradas por subidas pedrentas e baixadas retorcidas. Nos primeiros 15 kilómetros, discurrindo por sendeiros en mestos e húmidos bosques, asustamos a ducias de peregrinos  que se apartaban polas cunetas ante a ruidosa aparición da raza de mariñeiros berrando polas costas de Navarra abaixo.

Vamos chavales! Berraba o capitán marzochi estirando o minipelotón. A modo, respetade aos a mariores! indicaba Pichon coa súa serena cautela. Besbello saca os cánticos populares e Doneciño só pensa nunha bodega de Rioja. Cruzámonos varias veces con tres bikers da terra dos viños de Monterrei e as augas de Cabreiroa, de Verín. Estes do interior queren facer o camino en 8 días en lugar de 9, que ofensa! que verjonsa! qué provocación!  pensaron Alberto e Manuel. O resto do día presionaron para reducir nun día a data sinalada para o éxtase final do Obradoiro. Menos mal que xa coñecemos aos cans ladradores e non lles temos en conta as fanfarronadas.

Os descenders gozaron da última parte de baixada. O entusiasmo era tal que só o sabio, razonable e ben paresido Marajota decatouse que levábamos 30 km sen tomar nin a jalleta correspondente, sen parar a comentar as xogadas, sen sentar nun lugar que non maltratase os maltratados cús. A chegada a Villaba tróuxonos o recordo dos tempos de Indurain polo que saíron das gorxas os cánticos de homenaxe pertinentes. Cruzouse Pamplona en formación máis ben caótica para tomar un maravillos bocatas ao deixar a cidade. Houbo unha confusión na cita cos condutores pero os bocatas nun parque co tímido sol de marzo soubéronos como se fosen unha boa mariscada.

A subida ao monte do Perdón: unha tachuela no perfil foi un unha tortura para algún dos peregrinos. Mentres Diego e Alberto sprintaban polas pedrentas costas; os calambres e dores de articulacións van aparecendo entre os mortais. Ascéndese ao Perdón entre inmensos prados e os familiares parques eólicos. O premio eran unhas impresionantes vistas pero nada de perdón xa que o terreo rompepernas continuou a castigarnos durante máis de 20 quilómetros. Unha baixada pedrenta e “falsos llanos” conducíronos a Puente la Reina. Aquí prodúcese un encendido debate entre os cautos (ou vagos) e os valientes (ou animaliños) sobre seguir ou parar. Non podía ser doutra forma, o lado irracional triunfa e arriscámonos enfrontándonos a novas rampas co sol ameazando con ocultarse. Atravesamos as empinadas costas de Zirauqui para acabar en Lorca, nun acolledor albergue con abundante viño, comida e unhas mozas de Pladejón. Os oriundos informannos: “Las mozas de Pladejón quieren más gaita que sermón” e a tropa de Cangas pasa á acción e comeza unha nova noite de pouco sentidiño.

Mañán, outra ruta con parada obrigada nunha bodega de Rioja, que non nos pase nada.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s