Este ano tivemos un inverno “como os de antes”, como soen dicir os vellos. Supoño que este verán tamén está sendo como os de antes. Non hai máis de tres días sen chuvia, ou sen sol, ou usen nevoeiros e ou sen perder de primeiras no mundial fútbol, ou sen un partido político que diga que vai faser a revolución, un tour de Francia onde os españois son uns pupas, ou un rei que as vellas din que é moi ghuapiño… como os de antes!

IMG-20140720-WA0000

Un verán máis, e xa van 5, empeñámonos en que o GR59 merecía ser compartido. Quixemos facelo así, ó noso xeito, informal, de bo rollo e farturento, como as papatorias familiares. A reventar, como se non houbese mañán! Dinnos de facer inscricións cun pago previo. Eu prefiro deixarme de bancos, e se non somos quen de organizalo así, unha vez ó ano, non sei se paga a pena facelo. Non houbo novas dunha ducia de inscritos, e ó final as contas cadraron, moi xustas pero cadraron.

É incrible ver como contas con xente que se ofrece voluntaria sen nin sequera pedirllo, mesmo se enfadan porque se comezou a idear o plan de acción sen avisalos! Atrás quedaron días de limpar tramos, revisar o percorrido e facer pequenos cambios, podando algunhas silveiras rebeldes e percorrer todo o Morrazo armados de sprays de pintura. Seica nos quoxo denunciar o da asociación de veciños da Portela por pintarlle a estrada… volvemos o día seguinte e pintámoslla igual. Se chegamos a saber onde vive, igual lle pintamos algo máis ;-).

Arrancamos da casa para o riló ás 8, ríndonos do temporal da noite pasada e do chaparrón que aínda caía sobre as nosas cabezas. A tarde anterior fora movida, indo arrasar a mazanceira da casa e a exprimirlle ata o último ovo ás galiñas da casa para o noso avituallamento. Enchemos as nosass nosas perolas de pasta, e ese día non se comeu cocido en Cangas, as ollas grandes estaban todas no GR. Houbo quen confundíu a pasta cun polbo e tróuxoa con sabor a cobre. Tranquilos, esa desbotámola, a próxima vez ecargámoslle unhas racións de rico cefalópodo (para quen lle guste, a min non).

IMG-20140718-WA0004

É de agradecer a puntualidade de case todos e alegraba ver a gran cantidade de coñecidos e repetidores que había por alí. Mesmo apareceu xente de paisano, que só viña para pagar a inscrición e volver á cama! Aínda así, saímos case 100, un fermoso grupo para facer a nosa particular animalada estival.

Poida que se notase algo a improvisación do primeiro metro. Tiñamos planeado cada centímetro dos 103 km de ruta, excepto os primeiros 200 metros para saír de Cangas. Decidiuse tirar pola rúa real arriba. En canto cruzamos a estrada quedeime á cola acompañando a Pablo, Besbello e Jose Ramón (o do Quad). Un grupo do Armenteira comezou a tirar do grupo de adiante con enerxía, para coller calor dende primeira hora, nunha mañán que ameazaba chuvia. Así foi ata mediodía, despois as nubes rendíronse á evidencia: non ían poder con nós. Nas primeiras horas aínda se incorporarían 3 ou 4 ao percorrido mentres eu vía na cola que o ambiente non era como outros anos, había un nivel de carallo.

Nada de paseíño acompañando aos débiles e perxudicados da cola, alí só atrapábamos averiados que saían como lóstregos tras rápidas reparacións. Con dicir que atopei a Rockidol e os seus compañeiros de Pontevedra, ou ós Sunday riders na cola! Esa xente anda fortísima, o mundo do revés. Os Jarabullobikers cos que fun nos últimos 15 km tamén nos levaban coa lingua de fora.

10363908_10203691744069693_7174114198390558139_n

O terreo invitaba a rodar forte tras as chuvia da noite, nada de lameiras pero algunha flecha quedou medio borrada polas riadas. En Castiñeiras xa non había ninguén ó chegar. O próximo ano temos que levar alí algo do avituallamento. Pero xa vin nas fotos hai quen o tomou con calma: estes coruñeses saben moito do mundo da tapa e das cervexas.

P7190045

A baixada a Marín é rápida e divertida. Abaixo aconsellamos a uns de Moaña uns atallos porque xa nos viña alí a parte máis dura. A primeira rampa entre viñas cóllete desprevenido. A do asfalto con máis do 30% asombra. Tras a baixada, supérase un río e a pelexar coa terra solta noutro rampón que poucos subirían. A entrada no seguinte tramo de terra, unha putada. Despois un par de kilómetros subindo por asfalto e outros tantos rodeando monte Vermello para chegar á rampa final: 100 mts ao 30%, pero esta vez en terra. Coronar este monte da dereito a disfrutar dunhas vistas enormes mentres se recupera o aliento. Este ano o terreo estaba ideal para subila, creo que houbo moito éxito.

P7190060

Chegams ao avituallamento con antelación ao previsto e tampouco paramos moito a relaxarnos como outros anos. A partir de aí xa houbo un ronsel de abandonos. Algúns estaban previstos, outros non. Non vin acalambrados este ano, pero seica os houbo, Jose Ramón non daba a vío repartindo pastillas de magnesio. En Chansí tiñan todo moi organizado Tuchis, Dewi e Luis. Moi profesional, improvisaron en minutos unha carpa sin unha sola goteira (tiña que aprender algún construtor) e un mostrador self-service de hotel ****. Todos cos que falei, concordaron en que a ensalada en lugar da empanada foi un acerto, pagou a pena o esforzo.

Pola tarde asomou o sol por momentos e dende atrás seguíamos collendo xente con bo ritmo. Baixando de Ermelo, as ríxidas ían rebotando como pelotas, un mesmo perdeu as gafas. Estamos avisados, a ver se hai sorte e se atopán. Chegando ó pazo de Santa Cruz atopeime cunha caída en cadena de catro. Iso é máis propio de ir chunpando roda no Tour de Francia que dunha kedada cicloturista!

P7190097

Ó final do longo e variado descenso, o paraíso, a praia de Tulla.A partir de aquí, os quilómetros xa van pesando de verdade. A subida extra en Bon, foi unha delicia para case ninguén.

P7190105 P

Como sempre, neste tramo vou pensando que non vai haber quen se trague un bocadillo en Aldán pero acaba sentando de maravilla e recupérase tanto física como moralmente. Ademáis alí xuntámonos moitos que case non nos vemos en toda a ruta. Na panadería é tempo de intercambiar sensacións e contar anécdotas. Como a do biker a quen lle picou a abella na entreperna (non direi o nome) e soltou as mans do manillar para espantar o bicho. Como agasallo levou, ademais da picadura, unha caída e avería leve na bicicleta.

P7190127

A parada foi curta, insuficiente para chegar con corpo decente ao camiño romano. Eu, igual que a maioría de arredor, subimos a maioría a pé. Así evitáronse males maiores como calambres por malas posturas. A partir de aquí, a rodar e disfrutar das vistas de cabo Home, xa parecía case acabado. Seguimos acompañados de xente con ritmo que xa sabían que o peor xa pasara. Era tempo de bromas e de rirse do propio cansancio.

P7190161

Xa entre Nerga e Viñó creo que houbo un par de problemas coa sinalización. Non sei se o arrastre da auga tapou frechas ou algo non quedou ben, bueno, tentaremos evitalo na próxima.

Finalmente a cola chegou a Cangas ás 8.40, polo que apenas adiantamos respecto a outros anos (tendo en conta que saímos media hora antes). Igual a velocidade que eu sentín só era imaxinada. Tamén é certo que a cola non atallou en Udra e Cabo Home, como se facía outras veces.

P7190152

Hai que agradecer ó clube de remo que nos deixasen duchas e mangueiras no centro. Tamén as augas do clube Bike O Facho e do Bike ou Non Vai. Unha mención especial á miña nai que alimenta ás galiñas e meu pai que poda e rega a mazanceira e nos deixou encher a cesta. Hai que agradecer a moita máis xente, pero xa sabemos que o fan todos con boa vontade e tampouco lles gusta tanto peloteo!