Vou recopilando enlaces con fotos da marcha de 2011

Fotos de Patri
Máis fotos de Patri

Fotos de Racso, sempre moi chulas

Fotos do Queimao

Fotos de Abelux

Fotos de “da toxeira”
José Reboredo pegou as fotos nun vídeo

E Roque 142 puxo un vidiaco que te cagas


E este vídeo de VIA TV non ten desperdisio

Este ano quixemos sorprender cunha marcha especial, diferente, que ninguén máis puidese permitirse. Non buscamos as mellores trialeras nin as fragas máis frodosas. Non queríamos subidas largas e esixentes nin vellos carreiros escondidos nos vales do Morrazo. No primeiro memorial xa se organizou unha ruta semellante, pero daquela viñeron dez veces menos ciclistas, nós tiñamos seis veces menos experiencia e o clube sería unhas tres veces máis pequeno. Que bonito! Como crece a nosa afección, como a xente redescubre o monte, como o deporte non é sinónimo de competición, regras e árbitros senón de liberdade, ocio e harmonía co medio.

Decidimos levarvos a Cabo Home para que dar a coñercer este lugar máxico. Aos que coñecedes a zona, queríamos ensinarvos camiños novos, animarvos a un turismo diferente do cochedependente que non sabe agardar para deixar cruzar a deportistas amantes da natureza ocupando a súa sagrada, exclusiva e carísima vía asfaltada. A ruta é aínda máis valiosa para nós, os de Cangas. Cando chova poderemos gozar nos novos camiños que abrimos ou limpamos para ter unha ruta divertida e variada a cabo Home, pronto será un clásico recurrente dos nosos fins de semán.
Cabo home é terra de extremos, de grandes temporais. De cantís onde os percebeiros pelexan coas ondas, cerca dos os surfeiros máis osados. Navegantes e piragüistas. Paseantes e ciclistas, buscadores de setas e fotógrafos, escaladores, buceadores, apaixoados da historia ou dos castros teñen razóns de sobra para visitar Cabo Home en calquera época do ano.

Na entrada está o monte do Facho, co cumiu que descende cunha caída vertical ata o mar. Aquí érguese un incrible castro que domina as Cíes e o atlántico. Hai un altar no que, en épocas prerromanas, traían grandes pedras labradas como ofrenda ao deus Berobreo (mesma orixe que Breogán), deus do Alén, un deus pagán aínda benerado despois, cando Galicia xa era oficialmente cristiana. Chégase aquí en peregrinación a un dos Finisterres galegos. Máis alá só queda o fin do mundo e as misteriosas illas habitadas seres tenebrosos e as almas dos mariñeiros mortos e desaparecidos segundo a lenda celta.

Este que percorremos na marcha é tamén o “camiño dos Mortos”, chamado así porque era por onde se levaban os cadaleitos dende Donón ata Hío cando aínda non había capela no primeiro. Dónn era un deus Irlandés, o deus dos mortos, que xace enterrado nunhas illas eternamente rodeadas de néboa. Os expertos din que é improbable que Donón proveña de aí pero, sería bonito. Mentres as igrexas e capelas do morrazo poñen o seu altar no leste para que os feligreses estean de costas ao Oeste, ao fogar do deus dos mortos, onde o Sol agoniza todas as tardes. Pero nós tornámonos coa nosa teima pagán e adoramos ao deus da morte levando as nosas ofrendas a a Donón, a onde habita o Deus dos mortos.

Percorremos os camiños polos que os carnavais de Hío estoupan cada ano nunha orxía de viño e desvergonza, nun aquelarre inmemorial en que se peregrina entre aldeas revivindo canda ano a festa máis grande e pagán, a festa dos veciños a maior troula que vos podedes imaxinar.
Voltando ao noso tema: sabíamos que sería complicado organizarse na marcha porque se cruzan demasiadas estradas (os camiños estaban antes, debían ter preferencia), porque o sol anima aos visitantes motorizados das nosas saturadas praias e porque e o terreo era rompepernas e ata areoso por momentos. Co que non contábamos era con que aparecesen máis de mil ciclistas e con que a previsión de nubes e claros acabase converténdose nun aterrador sol de verán.

Conseguimos saír (case) puntuais de Cangas para disfrutar dos agradables sendeiros costeros recén ardidos entre rochas ata Liméns. Formáronse un par de embotellamentos cos que non contábamos a pesar de incluir costas para estirar o pelotón, que incluimos na ruta de forma cruel e innecesaria.
Os que controlaron os cruces tiveron que aturar malos modos, berros e inxustificadas queixas. Resulta que señoritos que veñen o fin de semán á Praia ou que montaron segundas e terceiras casas, legal ou ilegalmente, non poden aturar 5 minutos de espera. Eles non saben eventos deportivos na natureza, gratis, non competitivos e abertos a todos. Non señor, dous minutos máis tostándome na praia como un tonto son máis importantes. Resulta que as estradas son intocables se non é para o rei coche.
Pronto nos achegamos ás subidas máis duras. Eses empedrados cara arriba para que vos retorzades e vos desmoralicedes. Nós levábamos entrenando uns meses. Se non vos salíu á primeira repetide, xa veredes o rápido se progresa.
O paso dos quilómetros foi ennegrecendo a nosa caravana multicolor e os ciclistas convértense en sombras sudorosas nunha gran tormenta de area. Pero pronto chegan as vistas do Hío e Ría de Aldán, o bosque na dunas, ass praias de Nerga, Viñó e Melide, as Cíes a tiro de pedra, a vertixinosa costa da vela, os tres faros de cabo Home, a paradisíaca Praia de Melide, o avituallamento xunto ao castro do Facho e a subida deixando atrás a fisterra do Morrazo..
Xa na segunda parte, a distancia de cabeza a cola acercábase ás dúas horas e, áinda así, había problemas de saturación. Tras a baixada, a tranquilísima Praia de Vilariño para ver Aldán dende a parte alta e así, pasar ao Bosque Encantado, e a pelearse coa subida final.
Xa vistes que ao final non foi para tanto. Un par de rampas duras e terreo variado para, finalmente, chegar sen máis a Cangas. A trialera final resultou demasiado danada e perigosa así que tivemos que pechala pronto. Invítovos a probala noutra época.
Os que íamos na cola quedamos cunha sensación de ruta de sufrimento extremo pero bueno, seguro que moito máis adiante pensaron que só era un paseíño. Eu, dende logo, vin caras esbrancuxadas, vómitos, calambres e e pájaras de libro. Hai que regular, alimentarse e beber, pero sobre todo hai que andar en bici.
De volta á civilización, tras a reconciliación co mundo puidemos volver a lambernos as feridas e a soñar con máis mañans de domingo entre mares e montañas.
Gracias pola vosa comprensión e por facernos felices vindo un ano máis.

Por certo: no parte de feridos, nada grave que salientar. Un par de persoas cara Hospital: un golpe importante no peito e unha rapaza cunha boa brecha no brazo. Iso foi moi mala sorte porque ía moi a modo pero caíu mal.

O archicoñecido descenso do Paralaia en todo o seu esplendor.
Xa sabedes que é un descenso asequible pero o efecto da erosión faina máis difícil por aparecer raíces e pedras no camiño.
Fchapela é un compañeiro do clube Bike ou non vai que sempre nos regala vídeos dos seus. Este é o primeiro que fai co novo soporte no peito. Paréceme espectacular porque se percibe moito mellor a dificultade do terreo e o traballo do biker. Mellora moitísimo os videos dende o casco.
Botarlle un ollo, o vídeo paga a pena.

As fotos son de pésima calidade. Sacadas co móbil porque o flash da cámara abandonounos fai tempo.

Aproveitando o primeiro amago de veraniño conseguín levantar o ánimo para enfrontarnos á oscuridade cabalgando nas nosas burras.
Soemos saír unha tropa moi numerosa, pero aquí son moi valientes pa escribir no foro ese, para vacilar pero… para saír á noite, todos como jaliñas temerosas do raposo, cacarexando dende detrás do valado pero espántanse acobardadas se aljén lles abrise a porta.
Para min foi unha nocturna memorable en todos os sentidos: pola asistencia, o recorrido, o papeo, e a sesión de recuperación.
Fomos chejando sobre as 9 ao lugar de encontro. Como sempre, admiramos mutuamente os sorprendentes inventos caseiros para montar os equipos de iluminación. O faro de Diego, os cornos de Calleja, o foco de coche que Kinhos, as poucas luces de Waly. Había un que meteu catro linternas no manillar, parecía un todoterreno. Finalmente fomos 10 os que arrancamos e, curiosamente, non quedou nadie atrás no camiño. Polo retraso inicial parecía que non tiñamos permiso para circular ata que fose noite pecha.

O caso é que apareceron nubes moi escuras alá polas zonas altas do Morrazo. A pesar de ir sin chubasqueiros, non nos acobardamos, como pasou cos que quedaron na casa. Subimos o Paralaia a ritmo alegre e disfrutamos das vistas que coñecedes, mesmo si vos quedastes na casa, envoltos na manta. A santa compaña ascendeu en peregrinación, máis ou menos agrupada na busca do santuario para ser bendecidos e bendecir os manxares da última cena.

A nós non nos fixo falta manta porque ao caír a noite parou o vento e atopámonos unha noite sorprendentemente calurosa, sudamos abundantemente e a ameaza de chuvia esvaeceuse como os lengüeros que non se atreveron a saír. Collemos o camiño que leva ao Xabarín a ritmo endiablado, atopando novas dificultades nun camiño que parecía coñecida como a palma da man. Pensamos no millo corvo e, sen querer, atopámonos de frente coa de María, non fomos alí a propósito. Foi o destino que nos susurraba entre as carballeiras sombrías, foi un trasno que aparecía entre as pedras dos valados, unha meiga hipnotizándoos entre os escuros cumios arborados. Pensamos en picar algo e puxéronnos de paso, dúas fuentazas de carne ao caldeiro e carne asada. Foi unha deliciosa e abundante cea. Non contei as xerras coas que recuperamos o malparado nivel de hematocrito e rematamos o traballo con chupitos de licor do negro cafeeeee, que me tumbas que me mataaaaaaas, licor do negro cafeeeee, fasme andar a catro pataaaaaas.
Saímos cheíños en dirección á cruz de Hermelo pa baixar a ritmo de locura pola pista. Apareceuse un anxo a protexernos, e así sobrevivímos a baixada a ese ritmo vertixinoso, aumentando o perigo por certo grao de intoxicación etílica.

Tras confundirnos co paisanaje de Hermelo, compartir bromas e burlas, amáis dunhas boas tasas de viño, informánonos de que non era o día adecuado para tomar aujardente nos muíños, xa fora a semana anterior.
Pero non nos chejou con isto e metémonos pola catarata (hai unha foto na que se ve a ajua do río) para baixar polas xestas. Aquí algún mesmo propuxo explorar un camiño que creía que era ciclable….. quizais foi a única mala idea da noite que non triunfou.

Seguimos o deslizándonos como pantasmas nocturnas polos montes de Coiro, creéndonos indestrutibles así que non renunciamos aos últimos tramos cortiños do descenso do Paralaia. A valentía ía in crescendo pero a única caída foi costa arriba, cando calleja se abalanzou con fiereza sobre o único pau que topamos en toda a noite.
Esta foto é de cando cruzábamos o río, por riba da Catarata de Coiro, toda unha experiencia.

A última trialera foi no Ambigú. Alí rehidratamos e refrescamos o corpo. A algún, na casa, seguro que lle puxeron mala cara cando chejou máis tarde das catro, e cheirando a algo máis que ao bravío propio do exercicio físico.

Xa estamos mirando que organizar para a marcha do Bike ou non Vai do 2011, e poida que saia algo moi interesante.
Aquí temos unha reprodusión do que andamos a estudar por cortesía de Fchapela:
ídesvos cajar!
pd: Bueno…. xa vexo que estes carallos de llutuve e uorpres non se levan ben entre si… nada, para ver o vídeo pinchades na mensaxe que aparese ao darlle no plei e listo.

Os primeiros minutos son da saída de Cangas. Cara o final xa é todo pola proximidade de Hermelo, buscando baixadas interesantes cara Bueu ou Cela.

This slideshow requires JavaScript.

O 12 de Setembro, o clube Bike ou Non Vai organizou, por primeira vez en Cangas, unha competición de descenso semiurbán. O evento cruzou o centro da vila achegando así esta espectacular modalidade a todo tipo de público. Deste xeito, os cangueses e visitantes puideron, en palabras de Manuel Santos, presidente do clube organizador:. saber cual es el deporte que practicamos, entiendan un poco mas que las Mountain Bikes no sólo son para ir a buscar el pan y el periódico, o sacarlas a dar una vuelta el día de la Fiesta de la Bicicleta. Que sepan que son bicicletas capaces de sortear obstáculos imposibles, de arrancar sonrisas, aplausos y gritos de ánimo, como los que este Domingo hemos visto y escuchado por cada metro que tenía este espectacular circuito.
Cangas é unha desas vilas mariñeiras que se construíron nunha Praia convertida en porto pesqueiro. Atópase rodeada de pequenas montañas que a abrigan dos ventos fríos do norte. Os penedos de granito que coroan Serra Poñente descenden ata as casiñas chantadas directamente na pedra debuxando estreitas rúas polas costas do casco vello. Estas laxes asoman ás veces entre paredes, esquinas, rampas ou son esculpidas formando escaleiriñas. A forma alargada da vila, loitando sempre por aproximarse ao mar, fai que o monte asome tras a franxa urbana moi próximo á liña da costa, a só medio quilómetro en liña recta.
A ladeira máis abrupta é a que conduce a San Roque e Serra Poñente. Neste enclave destaca unha pequena capela rodeada de maxestuosos piñeiros mansos que debuxan un perfil inconfundible que coroa e luce o seu máximo esplendor en cada posta de sol no Morrazo.
O clube Bike ou non Vai, animado polo indiscutible éxito descenso urbano do Marisquiño e outros descensos como o de Ourense, impulsado a afección desta modalidade no Morrazo e decidido ante a clara idoneidade do entorno, decide organizar un descenso semiurbán que cruce algunhas das rúas históricas máis emblemáticas de Cangas.
O percorrido parte de San Roque, a algo máis de 100 metros de altitude e, en pouco máis dun quilómetro, remata ao nivel do mar. A data escollida é o 12 de setembro para realizar os entrenamentos durante a mañán e a competición a partir das 4 da tarde.
Os primeiros 200 metros atravesan un empinado eucaliptal que combina pedras, terra e un par de saltos con cortados de vértigo. Esta zona, afectada por un verán moi seco, e castigada polo paso dos bikers, provocou abundantes caídas, case todas sen máis importancia que a perda de tempo que carrexan.
Aparecen a continuación uns 150 metros que alternan zigzags en asfalto con cortados en zonas de terra para entrar no camiño da Choupana, rúa que rodea a urbanización do mesmo nome.
A continuación deseñáronse 350 metros por asfalto e aceras salpicados de numerosos obstáculos. Esta parte require saltar dende tres rampas. Unha das plataformas da entrada ao remolque dun camión, do que se sae por un lateral. Tamén se pasa por dentro doutro remolque de camión no que se entra por unha pasarela. Os saltos desta zona atraeron a numeroso público, que disfrutou dun espectáculo insólito en Cangas.
Os derradeiros 300 metros cruzan o casco vello por rúas moi estreitas, curvas pechadas, escaleiras e unha pasarela para superar varios metros de altura dende unha barandilla de pedra. Centos de persoas agolpáronse na tarde, nas rúas Derribo, Manuel Graña e do Arco para observar o incrible paso de bikers competindo polos mellores tempos.
A chegada, foi ao lado do mar, na praza do Arco, onde moita xente puido aplaudir o paso de corredores dende as mesmas terrazas, case tocando os manillares dos competidores.
Achegárense deportistas das catros provincias galegas, case todos de Pontevedra e A Coruña para competir nun excepcional día de sol que facilitou a asistencia do público.
Os resultados da última e decisiva tanda amosaron a superioridade de Jorge Aguín Castro do clube Chapelo Racing, que en só 1:28 completou o descenso, asombrando aos propios organizadores e superando en 3 segundos ao segundo competidor máis rápido da categoría ELITE. Este descender gañou xa o descenso urbano do Marisquiño, en Vigo.
Na categoría Junior, Iván Costa Noya, do DH Santiago, completou o descenso en 1:34, sacando tamén case 3 segundos de vantaxe sobre o segundo da súa categoría.
A categoría de Master 30 tivo como vencedor a Antonio Pérez Dacosta, de Biciverde, cun tempo de 1:36.58 nunha final moi apretada, xa que segundo e terceiro quedaron a menos de 25 centésimas do gañador. O vencedor na categoría sub23 foi Adrián Ventín Iglesias (1:42), en cadete Marco Veiga Amado (1:44) e en categoría de promoción gañou David Vázquez Anido (1:46).
Para quen queira ver máis información de fotos, resultados e comentarios pode entrar no blog oficial do evento: http://urbandhcangas.blogspot.com/
Boa parte das fotos están dispoñibles a través do seguinte enlace: http://picasaweb.google.com/108698273645228579539
E por último anímovos que botedes un ollo ao espectacular vídeo da carreira, con gravacións de todos os tramos que a compuxeron http://vimeo.com/15073793

E por fin chegou o esperado momento para a desexada e mil veces falada nocturna ao Paralaia. Os que andaban cansos ou faltos de durmir fixeron un esforzo, aos que lle puxeron mala cara na casa prometeron compensacións, os lesionados tiñamos demasiadas ganas para perdérmolo.
Reunímonos a partir das nove no riló, que aínda estaba cálido, ruidoso, rebosante de xente. O noso plan levábanos a lugares máis frescos, íntimos e apartados: a lugares mellores.

Con só sete namorados da bici éramos quen de compoñer un grupo variopinto dende os que teñen menos de 10 anos a máis de cuarenta, caladiños e faladores, en plena forma e arrastrados, puntuais e tardíos; todos con ganas de redescubrir o noso coñecidísimo Paralaia dándolle un pracer aos sentidos.
Saímos cara a Pedreira e Ameixoda para afrontar as familiares e irregulares costas de sempre. Só tras subir a máis dura, a que te afasta da vía rápida, que te aílla do revunvio do Morrazo veraniego, houbo que pensar en acender algunha luz.

Chegamos a Monte Aberto aínda de día, coa luz baixando e regalando unha vitalista visión da nosa ría de Vigo.

Ra non chega aos dez anos pero síguenos sen dificultades e falando con entusiasmo, con excitación diría eu. Tuchis sempre dándolle os ánimos que non precisa pero agradece dou seu queridísimo tío. Racso adiantándose a facer fotos mentres Besbello amaga con algunha cancionciña das súas. Wally vai recordando aventuras imposibles con Roqueponte de guía e eu disfruto o momento ocultando unha sombra de preocupación polas punzadas de dor ciático.

Subindo cara o Paralaia xa se pecha a noite sobre nós, xa oímos máis, xa observamos con atención as sombras no camiño e somos sorprendidos por zonas areosas ou técnicas que non percorríamos cando sabíamos como subir pola trazada boa.

A parada na cruz do Paralaia dilatouse ao maravillarnos sacando fotos das centelleos lumínicos da hiperhabitada ría. Envoltos dun espectáculo único mentres bromeamos e xa imaxinamos outras rutas nocturnas para o futuro. A temperatura segue a ser ideal e as prendas que levamos os máis precavidos quedarán nas mochilas toda a noite.

O camiño ata Hermelo adéntranos en negrísimos sendeiros ata atopar a recóndita aldea tras unha revolta na pista. Dámonos unha homenaxe cun par de botellas, zumos, empanada e o ambiente festivo das mesas de grupos animados que enchen a de María. Uns 15 homes, posiblemente de idéntica idade, xa están na sesión dos contos e bromean con nós. A luz vaise no bar uns segundos provocando unha escandalosa celebración.

Nós apuramos os nosos vasos que farán que as pernas pesen máis do previsto nas rampas que nos suben ata a cruz de Hermelo.
Unha vez arriba, molestamos á parella nun coche para achegarnos á cruz. Outro lugar que, aínda que coñecido, é motivo de alegría e admiración. Quédanos a empinada e, hoxe lenta, baixada ata San Cosme.

As peores ideas impóñense e subimos polo punto limpo para vislumbrar tamén as luces das rías de Pontevedra e Aldán. O camiño está moito máis cheo de escombro do que recordaba e a baixada, xa no lado da Magdalena, ten moitas pedras e, despois, ramas por todos lados. Chegouse ao instituto de Montecarrasco despois de sacar polas dos radios sen máis consecuencias mecánicas, gracias á marcha lenta.
Pero aínda non nos chegou por esta noite e enfilamos cara o Pondal para a continuación baixar a Santa Marta. Rodamos con calma polo senderiño que nos levará a Area Milla. O túnel superiluminado é un descobremento sorprendente e seguimos ata Cangas sen perdoarlle un só rodeo polas caliñas e naves de Massó.

Cando chegamos a Cangas xa pasan das dúas da mañán e xa levamos tempo falando do último refrixerio no Ambigú. Tras algunha indecisión e amago de abandonarnos acabamos indo todos ao mencionado bar. Atopamos caras coñecidas, bo ambiente, non demasiado escándalo, é ideal. Aquarius, cervexas e ata un cubata para o final de ruta. Reímonos, compartimos sensacións e imos para casa coa sensación de ter outra gran ruta a compartir. Levounos máis de 4 horas para case 30 quilómetros que nos encheron, fixéronos descubrir e compartir unha experiencia intensa e revitalizante.
Quen se ven á próxima?