O viernes santo houbo que penar coa penitensia tras os pecados da noite do xoves. A desgana e a peresa apoderáronse de min nun día gris, coas nubes rozando os picos polos que nos movemos. Eu sígome preguntando porque este pobo luce o seu impresionante feísmo orgulloso no alto do monte, mentres as pequenas e preciosas aldeas están como é lóxico, no fondo dos vales, perto dos ríos.

As rapazas decidiron facer unha pequena ruta chea de fragas e prados. Eu retireime a escribir e botar unha gloriosa sesta que me me convertirá de novo en persoa, ou quizais é que disfrute mellor dos sitios bonitos en soedade, que raro me estou volvendo!
As sinco da tarde, co corpo xa a pleno rendemento, e abríndose claros no ceo. O cheiro a terra mollada éncheme de forza e un gran val aos meus pés atrae a criosidade. Improviso, collo a mochila e aventúrome por camiños descoñesidos a dar a volta ao val do río da Proba coa axuda dun GPS. Baixar e despois subir para cruzar un río, tres aldeas e natureza sen camiños marcados.

Descubrín pronto que os mapas son pouco de fiar. Onde marcan camiños hai que cruzar por silveiras, xestas e toxos. Na baixada sorpréndenme carballos, castiñeiros e bideiros crecendo esbeltos como eucaliptos. Devesas empinadas con vacas perezosas no fondo do val mentres o camiño vai sendo inundado pola lama.
No outro lado do val as fragas son máis antigas e hai pistas doadas ata a aldea de Carracedo. Non había taberna nin bar así que sigo por camiños que se adentran máis nas frags.

Dende aquí a subida foi unha auténtica pelexa con trazados camiños abandoados. Os que tiveron a desgraza de non incluirse na rede de senderismo do segundo concello máis grande de España desaparecen sumerxidos nunha maraña impenetrable. Só me separa un kilómetro da aldea de O Padrón pero ningún metro é fácil. Enrédome entre xestas, piñeiros pequenos e silveiras que queren comerse o mundo.
Con media hora de rascazos, probas erradas e humidade levoume ese quilómetro para chegar á aldea cunha capela minúscula, unha fonte e un vello sorprendido. Recoméndame seguir por carretera pero eu, cabezón, sigo a confiar na miña intuición a pesar de que unha nube caprichosa mo quere impedir.
Efectivamente, o camiño final, de cen metros, non existe. Jabeo seguindo un regato e esquivo os últimos toxos para chegar xunto ás sorrintes compañeiras que, no camping, búrlanse do lío no que me metera.
Non vos enganedes, gocei de cada paso do camiño, encantoume perderme nas fragas e descubrir por min mesmo como e espléndida que é a Fonsagrada.
Para redondear o día démonos un enorme homenaxe cunha espléndida e tardía churrascada no restaurante do propio camping. Manola e Xosé tratáranos novamente coa netiños aos que cebar e mandar felizmente enchidos á cama.