O sábado tiñamos unha débeda pendente coa Fonsagrada. Faltábanos a gran ruta, perdernos no monte todo o día, tostarnos co sol, que os pés nos doesen, malcomer á sombra dun carballo, mollar os pés no río, preguntarnos se a ruta non se acabaría nunca, maldecir o camiño cheo de pedras, cambiar de ladeira a pé, ver algún bichiño. Faltábanos meternos ata o fondo no monte.

O debate é estéril, non nos poñemos de acordo. Un camiño parece corto, o outro previsible, este é unha animalada. Pero Manuela aconsella e dá solución: lévovos eu de volta a buscar o coche. Non esquezades visitar antes a ponte Boabdil e Riodeporcos, onda o encoro de Salime. O primeiro que pensamos é que se os sitios teñen tanta personalidá como os nomes, íamos a ter que prepararnos para algo ben curioso.O desayuno no camping foi tan suculento como a cea así que nos demoramos coas vistas e, adiante.

Perdémonos por terceiro día consecutivo buscando na Fonsagrada. Só nos convenceron uns 10 quilómetros de pistas estreitas e reviradas subindo polas ladeiras máis escarpadas da Fonsagrada. En Estoupelos unha señora dende un balcón indícanos con xestos que ela non sabe nada. Un home vello e moreno, sen dentes nin unha man fálanos con acento portugués sen moito sentido. Un chaval por fin se ri de nós: pero mimá! como non vistes o desvío en Naraxa! O nome desta aldea aparecéuseno en lugares inesperados, Naraxa sempre nos acompañou cando nos perdemos (nas estradas, na troula da noite…)

Por fin chegamos, na Fornaza. Hai unha capela con vistas sobre un fondo canón do río Navia. Aquí comeza a ruta pero antes baixamos a Ríodeporcos. É unha aldea, xa en Asturias, que ten de acceso principal unha estreita ponte colgante. Aquí a auga está mansa e fonda no encoro de Salime e os pescadores son indiferentes á nosa fascinación pola aldea semi-aillada.

Deixamos o coche e comeza a andaina. A pista pizarrenta descende ata o río Navia. O abrupto canón resulta moi curioso polo seu aspecto seco, é un bosque mediterráneo. Hérbedos, piñeiros, cerdeiras e avellanos nun chan pedrento e polvoriente, moi abrupto e cheo de uces e xestas.
Ao seguir subino polo Suarna chegamos á Ferrería. En Cangas entendemos o cariño a antiga fábrica, orgullo e recordo, lugar de historias nun lugar que foi vangarda de modernidade en tempos non tan atrás. Esta fábrica de clavos para os asteleiros de Ferrol fíxome pensar no noso Massó, exemplo de conserveiras en todo o mundo. Tamén está xunto á auga, é unha impresionante e bela arquitectura industrial. Aquí foi a nosa parada para remollarse e tumbarse á sombra de enormes cerdeiras, a máis grandes e vellas que vin na vida.

A pista segue pegada ao río invisible entre bidueiros e ameneiros no fondo do val, e vaise quedando en carreiro que se sumerxe na fraga da ribeira nun ambiente cada vez máis húmido e escuro.
Chegamos á nosa hora á praia da Pena do inferno, onde unhas cervexas déronnos a vida neste longo día de sol. Coñecemos un par veciños que prometeron diversión á noite, na cuarta vez que nos perderíamos en Naraxa.

Chega a noite, tomamos posicións nos bochinches, cervexas en man e….. adiante. En 15 minutos está lista a paella xigante. Viño, arrós, pan e postre. Todo jratis e máis xente da que collería en dez aldeas coma esa. Xosé o acordeonista é un chaval tímido ao falar pero válese el só para tocar valses, cumbias, pasodobles, jotas e sabediosque. Ala, a bailar. Ajarra a esta por aquí e por alá e a mover o cú. Veña eses cubatas que quedamos secos! Estes de Naraxa son a ostia: decorasións de colores ata na palmera e un neón cunha laranxa: non ten nada que ver pero a coña é a coña. Antorchas, bandeiras e vellos de troula….FESTA.

Advertisements

Abandoamos Santiago atravesando as suaves montiños de prados e alcolitros que conducen pola sinuosa estrada ata Lugo: ancha, nova e doada. Só paramos nun alto, un enxendro arquitectónico, un enclave aberrante, en que, no medio de carballeira e montes, crecen en meses enormes bloques de edificios competindo en altura con árbores centenarias. É o Pedrouzo. Estes bloques hormigonados saúdan ao peregrino, e preceden a un polígono en construción e as pistas dun aeroporto: enxebre etapa final do camiño francés.

O turismo masificado enche os camiños e pistas galegos de aventureiros de pacotilla. Aos amigos dirán que foi unha proeza… unha repetida proeza ao alcance de calquer aplastasofás que non sabe sair da casa sen o cu pegado ao asento do cochaso co aire acondisionado botando xélidas bafaradas dos buracos do plástico do salpicadeiro. Inventarán a riqueza espiritual dun periplo perfectamente planificado e repetirán clichés sobre encontros frívolos e pasaxeiros de estranxeiros que non volverán ver.

Entre cheirumes de xurros e cairos ocasionais aparece de repente Lugo, que resulta enganosamente moderno dende a distancia, na entrada polo Sur. Sumerxímonos na semicidade despistados cruzando un par de rúas pequechas e, sorpresa, xa estamos dentro do murón (ou muralla). Un vello danos a primeira mostra da infinita amabilidade luguesa que nos habería sorprender en calquera recuncho nos próximos días. Indícanos un barucho onde comemos un menú do día barato e pouco sabroso. Os locais de dentro da muralla agachan as vistas a ese enorme tapón ao sol que fai que intramuros sexa un pozo frío e escuro.

Á tarde comezamos a rotondear polos arredores. Infinitas voltas a xardíns redondeados, en plazoletas cada vez máis grandes non conseguiron despistarnos do noso camiño ao nordés. A estrada cara á Fonsagrada aparece ancha e noviña. A viaxe por estradas belas e solitarias recorda aos anuncios de coches. Pero aquí comezan a aparecer salpicados detalles dos que non saben os anunciantes. Un hórreo cadrado ao estilo asturiano. Un carballo inmenso nun adro. Bidueiros no cauce dun regato. Vellos nun banco á soleira da casa. Un camiño empedrado que semella ter mil anos. Montes morados polas floreadas uces primaverais, chamadas ericas na maioría de Galicia. As mesmas xestas alumean co seu amarelo intenso a finais de abril. Costas suaves pero interminables debuxan montes que se misturan con neboeiros que se pegan ás ladeiras.

Os cumios son tan chans que case non se deixan ver, no final de interminables ladeiras de arbustos, piñeiros e abetos. Os vales profundos e sen luz relocen de verde claro e brillante das fragas coas follas novas da primavera. Esta terra non ten nada que envexar aos mesmísimos Ancares. Se aquí non abunda o castiñeiro, creo que hai máis variedade de climas, solos e vales.
Houbo vistas bonitas na viaxe pero a que segue aparecéndose imborrable é visión en aumento do pobo da Fonsagrada . No alto dun monte asómanse horrendos edificios desordenados e mal pintados que saúdan ao viaxeiro coa espectacular coroa dun enorme depósito de hormigón para a auga que, en forma de seta, elévase como a torre da igrexa.


Déixo 3 fotos da Seimeira de Vilagocende, na Fonsagrada.
De volta da Fonsagrada nunha pequena excursión de tres días só quería decirvos que agardedes un pouquiño e nos próximos días compartirei fotos e impresións desta maravillosa terra.
Por agora só unha anotación. Non puiden levar a bici pero percorrín a pé algunhas zonas que serán auténticos paraísos para a btt.
En particular adxunto enlace a unha ruta do wikiloc, e non hei morrer sen facela.
É dura, xa que as subidas contan cun chan pizarrento que aumenta a dificultade e o reto pero….. a parte baixa percorre o canón do río Navia e comezo do encoro de Salime. Xúntanse montañas espectaculares tipo Ancares, canóns tipo Sil, bosque de ribeira das Fragas do Eume, bosque mediterráneo Ourensá, aldeas perdidas do Courel.
Por certo, eu creo que faría a ruta ao revés de como está indicada, con baño final na incrible fervenza e e poza de Vilagocende.
A ruta non ten grandes dificultades técnicas pero creo que ben merece unha quedada popular. E se a estancia é no camping da Fonsagrada, tamén contaredes coa familiar acollida de Xosé e Manuela, e mesmo un avituallamento na praia fluvial da Pena do Inferno, onde teñen un chiringo e colle de camiño.
A ruta foi colgada no wikiloc por Santiso, eu fixen algúns trozos a pé nestes días e creo que o lugar merece a pena. Son 49 km de gran dureza e inigualable beleza.

Pincha aquí para ver o enlace orixinal colgado por Santiso no wikiloc e poderás descargalo para gps

Tamén podes velo directamente no mapa.
enlace ao mapa

A marcha de Brión
Levanteime sen ter todas comigo. Tras un sábado nas Cíes rematado con parrillada, chupitos e, bueno….despereceime o domingo sin ter claro se ía ou víña de marcha.

Fun decidido escollendo disfrás para a ocasión, un dos poucos que saían co traxe de verán. A mañán era fresca e uns 200 bikers xuntáronse en Brión. A sensación era menos “pro” que nas nosas marchas do sur porque os traxes de clubes eran minoría en comparación con outras marchas. Unha idade media quizais maior que a habitual pero…paulatinamente parece que os cuarentóns tenden a dominar no cicloturimo de monte, que ben, non? Que deporte máis chulo o noso!

Sáese dun espectacular adro cheo de carballos, tendo antes que aturar ao alcalde cun pequeno discursiño sen interés e unha entrevista a algún deportista de éxito (non tiña onde anotar). Tiveron o acerto de meternos uns 6 quilómetros case llanos. Aquí foise relaxado pero costaba entrar en calor nos carreiros sombríos que discurrían pegados ao río, con algún pequeno atasco polos tramos máis estreitos. Unha deliciosa zona para pasear que queda anotada para iniciar a algún amigo nas tardes de verán.

Co principio das subidas chega algún tapón provocado pola lama pero pronto as pistas se amplían e empinan. Do kilómetro 7 ao 19 temos unha ruta rompepernas con subidas duras e baixadas divertidas en que a frondosidade inicial tórnase en zonas de eucaliptos e monte baixo. O terreo está ben pero hai amagos de pedras soltas que anticipan o que nos atoparemos máis arriba.

A sinalización é fenomenal e atopamos dous avituallamentos líquidos e outros dous sólidos completos e moi ben distribuídos, como carallo subirían aquelas furgonetas? Do 20 ao 24 temos unha subida durísima, soleada, pedregosa e retorcida. Interminables curvas que ían abrindo novas rampas rodeadas de toxos, xestas e pequenos eucaliptos. Foi un tramo esixente e delicioso, onde todos puidemos dar o mellor de nós mesmos e, algúns, chegar arriba sen botar o pé a terra (menos para faser fotos). Hai que dicir que esta xente está moi fuerte, mecajonacona. Eu ía ben pero non adiantaba a nidiós, os de adiantes tiñan que ir como tiros. O tempo resultaou fenomenal xa que habían tímidas nubes altas impedindo que nos requentase o sol.

As vistas arriba do Rubial son impresionantes. Non se miraba o mar (non mo pareseu, ighual estaba máis nublada a miña vista que o tempo) pero temos interminables montañas de Outes e o Barbanza a un lado e enormes chairas cara o outro. O val da Mahía esténdese ata Padrón e Santiago entre carballeiras e aldeas. Na baixada longa e moi técnica (faltaba algunha alternativa para os menos atrevidos) cruzamos unha curiosa aldea abandonada.

Ao final atopamos camiños e pistas rompepernas, salpicadas con algunha tiralera, que provocaron moitos calambres, para algúns a ruta fíxose algo larga. Eu adiantara aos meus acompañantes na baixada e xunteime cun de Bertamiráns que ía sufrindo no lombo.
O malo do tempo seco, foi o polvoriento das pistas, pero por sorte a tropa separouse moito e non resultou molesto para min. Puiden facer as baixadas case sen interrupción. Non deixamos de cruzar media ducia de regatos coa súa dose de lama e salpicaduras.
Nos quilómetros finais gocei moito polas trialeras dende a torre de Altamira. Detrás do de Bertamiráns que as sabía de memoria e baixada coa súa ríxida a toda ostia, cunha técnica un pouco ruda (derrapando para todos lados e deixándome a cara nejra do polvo) pero efectiva despois de todo.

Finalmente foron 40 quilómetros de ruta dura, divertida e variada. Moi recomendable a terra do val da Mahía, as estribacións de Outes, o val do Sar e o Tambre. Unha pena non poder quedarme á papatoria que seguro que foi, igual que a ruta, bestial.

Últimamente ando un pouco pesimista. En que carallo nos estamos convertindo? a que leva toda esta inversión sen un plan global con sentido? Aquí colgo un enlace que resume moi ben a idea do que moitos consideran progreso e só nos está levando a acabar co país.

Enlace directo ao artigo

Queren converternos nun exército de emigrantes para dar máis riqueza aos de fora mentres esmorece o noso país. Hai que dicir que non e loitar contra os que importan unha cultura que despreza a nosa forma de vivir e pensar. O único valor que lle da é puramente estético.
Reproduzo o artigo enteiro de Pablo Vaamonde a continuación:

O parque temático
O último día que estiven na casa de meus pais tentei visitar a balsa do río Alvariña, donde nos bañabamos de rapaces. Non foi posible: unha densa matogueira ocupa os antiguos camiños e impide o acceso á beira da auga.
Por Pablo Vaamonde | A Coruña | 23/01/2011

As cortiñas, antes tan valoradas, agora están invadidas pola maleza. No outro lado da ponte, onde estaban os montes da Beria e fértiles terras de labranza, agora vese o asfalto e as farolas dun enorme parque industrial que nunca foi utilizado, ocupado tamén polos toxos e as xestas. É a paisaxe do abandono agrícola e da carencia de desenvolvemento industrial, convertido xa en ruína. Hai moitos lugares de Galicia con esta mesma imaxe: a morte dos camiños, o abandono dos ríos, a destrución da paisaxe. Xa dicía Manuel Rivas que este é un país cheo de conservadores que non son quen de conservar o que paga a pena.

De non poñerlle remedio ese pode ser o noso destino. Galicia fixo mal o tránsito da economía rural á modernidade e tivo unha clase dirixente que non soubo aproveitar as potencialidades desta terra e as súas xentes. De non variar o rumbo podemos atoparnos, en poucas décadas, cunha xeografía de abandono na que só se conservarían determinados elementos como integrantes dun Parque Temático, para o lecer dos visitantes. Marcial Gondar ten advertido deste risco e o psiquiatra Antón Seoane ten descrito o seu pesadelo: “Visitaremos explotacións agrarias, con vacas incluídas. Contemplaranse aldeas abandonadas, reconstruídas á sazón, con lugareños de atrezzo, e haberá unha área adicada ao mundo do mar con naufraxio de cartón pedra…”. Tamén Santiago Lamas (Galicia borrosa) describe como o que hai anos era cotián e se perdeu, recupérase agora en forma de folclore e turismo.

Dese xeito, o Camiño de Santiago rexorde desprovisto das antigas motivacións relixiosas, os pazos e mosteiros en ruínas recupéranse para acoller turistas rurais, os hórreos son trasladados como elemento ornamental aos xardíns dos novos ricos, as ferramentas do campo pasan ás paredes das adegas e das casas rehabilitadas, e as celebracións rituais do campo convértense nas numerosas e multitudinarias festas gastronómicas que fan de Galicia o lugar das grandes paparotas. Non estamos lonxe desta visión premonitoria, coa cultura popular convertida nun motivo de atracción turística e o galego como lingua ritual. Algo teremos que facer, para fuxir deste futuro tan indesexable..

Apejo aquí esta informasión sobre o “pobre” que é Galicia e como isto faría inviable pensar sequera en liberarnos. Está publicado polo grupo “Celtarras” no feisbu, aquí tedes o enlace ao documento pero poño todo tamén pa que vexades:
Enlace ó documento

por Celtarras o Venres, 11 de Febreiro de 2011 ás 6:15
“E de que íamos vivir?” A idea de que España é quen nos dá de comer…

Non sería a primeira vez que unha persoa ou becho se fai esta pregunta perante o planteamento da independencia de Galiza. Incluso eu mesma tiña só unha vaga idea do asunto, por iso mesmo tanto eu como a miña curiosidade decididímonos a indagar un pouco sobre o tema. O resultado é que os galegos non lle debemos nada a España; é ela quen se queda con case 2/3 dos impostos que pagamos. Aquí queda a proba pra quen goste de saber:

Tal coma puidemos ver Galiza produce o 50% da lousa mundial, o80% da industria conserveira do Estado, o 65% do granito, o 62% do millo, o 45’5 da madeira, o 42% da construcción naval , o 41% do xeixo, o 40% do leite, o 24% do peixe, o 22% da pataca e o20% da electricidade renovable.

A cambio os salarios dos galegos son un 14% máis baixos ca dos españois, o 19% de nós vive por debaixo da liña da pobreza, temos200.000 parados e en 20 anos desapareceron 40.000 explotacións agrarias e nos últimos 5 uns 700 barcos pesqueiros.

Eses son só algúns dos produtos que producimos pero no subconsciente seguimos a pensar que somos un país pobre. De onde sacamos tal idea? pois do modelo de financiamento autonómico. Resumindo dunha forma simplista pero certa, a cuestión é que dende Madrid muxen a vaca e dalgún modo fannos crer que aínda lles debemos un favor por darnos o que a eles lles pareza.

No Estado Español hai dous modelos de financiamento: o Foral (Euskadi e Nafarroa) e o de réxime común (que atinxe ó resto de nacións e rexións cos casos especiais de Ceuta e Melilla). No caso do réxime común os cartos que tan xentilmente nos cede o Estado Español (obsérvese a perversión da linguaxe utilizada), proveñen principalmente de:

O 100% do que recademos dos chamados “tributos cedidos” como o Imposto sobre 0 Patrimonio (IP), Imposto sobre Sucesións e Doacións (ISD), Tributos sobre o Xogo (TX), e Imposto sobre Transmisións Patrimoniais e Actos Xurídicos Documentados (ITPAXD), amais de certa marxe no Imposto Especial sobre Vehículos de Tracción Mecánica (IEVTM) e do Imposto sobre Ventas Minoristas de determinados Hidrocarburos (IVMDH) .
Sóamente unha parte dos “impostos compartidos”. O “Estado” cede un tanto % do recadado en certos impostos especiais (alcohol, hidrocarburos, etc.) que divide en partes iguais e reparte ente as Comunidades.
Por último está o Fondo de Suficiencia polo que o “solidario” Estado Español dá ás comunidades “pobres” os cartos que lles faltan para cubrir o custo das competencias que lles foron transferidas nos seus pertinentes estatutos (sanidade, educación, xustiza, servicios sociais, etc.) Estascomunidades “gasto” somos todas menos Madrid e Baleares que alcanzan a autosustentarse por unha contía mínima. A explicación breve é que Madrid nos rouba a todos e Baleares ten transferido turismo íntegramente. Pero, quen cona se vai crer que dous nos dan de comer a quince?! Se fóra dalí clamaba pola independencia mañá mesmo!
A Garantía Sanitaria sería exactamente o mesmo que o Fundo de Suficiencia pero destinado exclusivamente ó ambito da saúde.
Desta forma callan en nós ideas como a da “Galiza subvencionada”e a da “solidariedade estatal” coas que se nos pretende colar quedependemos deles pra subsistir porque nós somos incapaces. É ese o obxecto último deste sistema, probar que os galegos e as outras nacións e rexións do Estado non temos posibilidades fóra do seu manto. En definitiva, as comunidades pobres só podemos sobrevivir grazas ás aportacións e solidariedade das ricas. Se facemos caso á teoría de que es máis pobre a cantos máis cartos teñas que recibir do Fundo de Suficiencia, Catalunya sería a 5ª comunidade máis pobre do Estado despois de Andalucía, Canarias, Galiza e Castela e León. A alguén lle cola?

Por que Madrid é tan rica e o resto somos taaan pobres?

A cuestión é que unha empresa tributa onde ten a súa sé empresarial e por todos é sabido que a maioría das grandes empresas privadas, das empresas públicas, dos organismos estatais “periféricos”, etc. están en Madrid. Deste xeito a Capital das Españas lévase os cartos resultantes do imposto de sociedades, do IVE, das retencións dos traballadores (aínda que estes estean en Galiza), das súas operacións co exterior, etc. É dicir queaínda que os recursos nolos fodan a nós, os cartos quedan pra eles(véxase o caso das tres grandes eléctricas galegas, todas foráneas). Por isto mesmo dáse un exemplo moi coñeiro e é que o 100% do imposto sobre o tabaco recádao Madrid, debe se que o resto non fumamos. Outro caso moi simpático é o das grandes aseguradoras náuticas como pode ser Bureau Veritas que tamén tributa alí, será que agora os barcos navegan polo Parque do Retiro. Por outra parte Alcampo, Carrefour, Eroski, Mercadona, El Corte Inglés, Lidl e Día acaparan o 70% do mercado da distribución de alimentos no Estado Español segundo os datos da OCU pero ningunha ten a súa sé empresarial en Galiza, neste caso en Euskadi co sistema foral téñenno un pouco mellor. Os exemplos son infinitos, custa imaxinar cantos cartos perdemos en favor de Madrid.

Temos que facer fincapé en que no 2007 eran 5.147 as empresas que producían en Galiza pero que tiñan a súa sé fóra. Estas empresas contaban cun total de 136.367 traballadores e un número medio de traballadores moi superior ás galegas. O salario bruto medio declarado por cada un dos asalariados foi de 24.346 euros, tamén moi superior ó de aquí, e sobra dicir que as súas retencións vanse fóra.

Como nos minten?

Existen dous informes básicos:

O Informe Anual de Recadación Tributaria que traballa en base a estimacións de recadación. Segundo este informe Madrid tributaría o 48% da totalidade da recadación fiscal do Estado Español, non o cren nin eles. Aínda que este dato é normal se atendemos ó que explicaba antes sobre as sés empresariais e certos impostos asociados a elas.
Xa que saben do estúpido dese informe e necesitan coñecer os datos reais recurren ó Informe de Liquidación que se coñece dous anos despois de finalizado un curso fiscal e traballa con datos obxetivos. Este é o que verdadeiramente nos interesa porque nel si se inclúen tódolos impostos que pesan sobre os galegos (excepto o do IVE e os Impostos Especiais),aportándonos a recadación xeográfica real.
A mentira: No 2008, segundo o Informe Anual de Recadación, as delegación galegas da Axencia Tributaria embolsáronse 4.354 millóns de euros en Galiza. O Estado estimou que o noso gasto sería de 7.171 millóns de euros polo que eles, moi “solidariamente” terían que poñer o que faltaba recurrindo ó Fundo de Suficiencia.

O certo: Agora co ano 2008 xa liquidado podemos facer ben as contas. Resulta que Galiza recada 3.890M€ provintes dos tributos cedidos, dos que falei máis arriba, máis 5.019M€ dos tributos compartidos; é dicir 8.910 M€. A isto hai que sumarlles os 2.065M€doutros impostos (sobre sociedades, primas de seguros, de tráfico exterior, de rendas dos non residentes, etc.) cuxos datos non viñan incluídos no Informe de Recadación Tributaria, polo que ó final os galegos aportamos 10.974,4M€ en total. Resulta que como vos adiantaba no primeiro parágrafo non necesitamos do seu Fundo de Suficiencia, son eles quenes se quedan con case 2/3 dos nosos impostos. Non é por repetirme pero hai que destacar que aí faltan, entre outras cousas, os cartos das empresas que tributan fóra e que serían nosos nun Estado Galego.

Tamén se nos intenta vende-la igualdade deste sistema que pasa por alto a diferenza de desenvolvemento entre unhas comunidades e outras froito da falla de inversión ó longo da historia, “porque esto es Africaaaa”. Deste modo pártese da distibución simétrica (dannos a todos o mesmo) para chegar a unha suposta equidade e que todos poidamos ofrecer a mesma calidade de servizos; cando o seu sería partir da asimetría (dar máis onde máis se necesita) e chegar a esa “pretendida” simetría final en tódalas CCAA. Non é porque sexamos uns esmolantes, é que nolo deben despois de séculos chupando do bote sen facer apenas investimentos no noso país.