Este ano tivemos un inverno “como os de antes”, como soen dicir os vellos. Supoño que este verán tamén está sendo como os de antes. Non hai máis de tres días sen chuvia, ou sen sol, ou usen nevoeiros e ou sen perder de primeiras no mundial fútbol, ou sen un partido político que diga que vai faser a revolución, un tour de Francia onde os españois son uns pupas, ou un rei que as vellas din que é moi ghuapiño… como os de antes!

IMG-20140720-WA0000

Un verán máis, e xa van 5, empeñámonos en que o GR59 merecía ser compartido. Quixemos facelo así, ó noso xeito, informal, de bo rollo e farturento, como as papatorias familiares. A reventar, como se non houbese mañán! Dinnos de facer inscricións cun pago previo. Eu prefiro deixarme de bancos, e se non somos quen de organizalo así, unha vez ó ano, non sei se paga a pena facelo. Non houbo novas dunha ducia de inscritos, e ó final as contas cadraron, moi xustas pero cadraron.

É incrible ver como contas con xente que se ofrece voluntaria sen nin sequera pedirllo, mesmo se enfadan porque se comezou a idear o plan de acción sen avisalos! Atrás quedaron días de limpar tramos, revisar o percorrido e facer pequenos cambios, podando algunhas silveiras rebeldes e percorrer todo o Morrazo armados de sprays de pintura. Seica nos quoxo denunciar o da asociación de veciños da Portela por pintarlle a estrada… volvemos o día seguinte e pintámoslla igual. Se chegamos a saber onde vive, igual lle pintamos algo máis ;-).

Arrancamos da casa para o riló ás 8, ríndonos do temporal da noite pasada e do chaparrón que aínda caía sobre as nosas cabezas. A tarde anterior fora movida, indo arrasar a mazanceira da casa e a exprimirlle ata o último ovo ás galiñas da casa para o noso avituallamento. Enchemos as nosass nosas perolas de pasta, e ese día non se comeu cocido en Cangas, as ollas grandes estaban todas no GR. Houbo quen confundíu a pasta cun polbo e tróuxoa con sabor a cobre. Tranquilos, esa desbotámola, a próxima vez ecargámoslle unhas racións de rico cefalópodo (para quen lle guste, a min non).

IMG-20140718-WA0004

É de agradecer a puntualidade de case todos e alegraba ver a gran cantidade de coñecidos e repetidores que había por alí. Mesmo apareceu xente de paisano, que só viña para pagar a inscrición e volver á cama! Aínda así, saímos case 100, un fermoso grupo para facer a nosa particular animalada estival.

Poida que se notase algo a improvisación do primeiro metro. Tiñamos planeado cada centímetro dos 103 km de ruta, excepto os primeiros 200 metros para saír de Cangas. Decidiuse tirar pola rúa real arriba. En canto cruzamos a estrada quedeime á cola acompañando a Pablo, Besbello e Jose Ramón (o do Quad). Un grupo do Armenteira comezou a tirar do grupo de adiante con enerxía, para coller calor dende primeira hora, nunha mañán que ameazaba chuvia. Así foi ata mediodía, despois as nubes rendíronse á evidencia: non ían poder con nós. Nas primeiras horas aínda se incorporarían 3 ou 4 ao percorrido mentres eu vía na cola que o ambiente non era como outros anos, había un nivel de carallo.

Nada de paseíño acompañando aos débiles e perxudicados da cola, alí só atrapábamos averiados que saían como lóstregos tras rápidas reparacións. Con dicir que atopei a Rockidol e os seus compañeiros de Pontevedra, ou ós Sunday riders na cola! Esa xente anda fortísima, o mundo do revés. Os Jarabullobikers cos que fun nos últimos 15 km tamén nos levaban coa lingua de fora.

10363908_10203691744069693_7174114198390558139_n

O terreo invitaba a rodar forte tras as chuvia da noite, nada de lameiras pero algunha flecha quedou medio borrada polas riadas. En Castiñeiras xa non había ninguén ó chegar. O próximo ano temos que levar alí algo do avituallamento. Pero xa vin nas fotos hai quen o tomou con calma: estes coruñeses saben moito do mundo da tapa e das cervexas.

P7190045

A baixada a Marín é rápida e divertida. Abaixo aconsellamos a uns de Moaña uns atallos porque xa nos viña alí a parte máis dura. A primeira rampa entre viñas cóllete desprevenido. A do asfalto con máis do 30% asombra. Tras a baixada, supérase un río e a pelexar coa terra solta noutro rampón que poucos subirían. A entrada no seguinte tramo de terra, unha putada. Despois un par de kilómetros subindo por asfalto e outros tantos rodeando monte Vermello para chegar á rampa final: 100 mts ao 30%, pero esta vez en terra. Coronar este monte da dereito a disfrutar dunhas vistas enormes mentres se recupera o aliento. Este ano o terreo estaba ideal para subila, creo que houbo moito éxito.

P7190060

Chegams ao avituallamento con antelación ao previsto e tampouco paramos moito a relaxarnos como outros anos. A partir de aí xa houbo un ronsel de abandonos. Algúns estaban previstos, outros non. Non vin acalambrados este ano, pero seica os houbo, Jose Ramón non daba a vío repartindo pastillas de magnesio. En Chansí tiñan todo moi organizado Tuchis, Dewi e Luis. Moi profesional, improvisaron en minutos unha carpa sin unha sola goteira (tiña que aprender algún construtor) e un mostrador self-service de hotel ****. Todos cos que falei, concordaron en que a ensalada en lugar da empanada foi un acerto, pagou a pena o esforzo.

Pola tarde asomou o sol por momentos e dende atrás seguíamos collendo xente con bo ritmo. Baixando de Ermelo, as ríxidas ían rebotando como pelotas, un mesmo perdeu as gafas. Estamos avisados, a ver se hai sorte e se atopán. Chegando ó pazo de Santa Cruz atopeime cunha caída en cadena de catro. Iso é máis propio de ir chunpando roda no Tour de Francia que dunha kedada cicloturista!

P7190097

Ó final do longo e variado descenso, o paraíso, a praia de Tulla.A partir de aquí, os quilómetros xa van pesando de verdade. A subida extra en Bon, foi unha delicia para case ninguén.

P7190105 P

Como sempre, neste tramo vou pensando que non vai haber quen se trague un bocadillo en Aldán pero acaba sentando de maravilla e recupérase tanto física como moralmente. Ademáis alí xuntámonos moitos que case non nos vemos en toda a ruta. Na panadería é tempo de intercambiar sensacións e contar anécdotas. Como a do biker a quen lle picou a abella na entreperna (non direi o nome) e soltou as mans do manillar para espantar o bicho. Como agasallo levou, ademais da picadura, unha caída e avería leve na bicicleta.

P7190127

A parada foi curta, insuficiente para chegar con corpo decente ao camiño romano. Eu, igual que a maioría de arredor, subimos a maioría a pé. Así evitáronse males maiores como calambres por malas posturas. A partir de aquí, a rodar e disfrutar das vistas de cabo Home, xa parecía case acabado. Seguimos acompañados de xente con ritmo que xa sabían que o peor xa pasara. Era tempo de bromas e de rirse do propio cansancio.

P7190161

Xa entre Nerga e Viñó creo que houbo un par de problemas coa sinalización. Non sei se o arrastre da auga tapou frechas ou algo non quedou ben, bueno, tentaremos evitalo na próxima.

Finalmente a cola chegou a Cangas ás 8.40, polo que apenas adiantamos respecto a outros anos (tendo en conta que saímos media hora antes). Igual a velocidade que eu sentín só era imaxinada. Tamén é certo que a cola non atallou en Udra e Cabo Home, como se facía outras veces.

P7190152

Hai que agradecer ó clube de remo que nos deixasen duchas e mangueiras no centro. Tamén as augas do clube Bike O Facho e do Bike ou Non Vai. Unha mención especial á miña nai que alimenta ás galiñas e meu pai que poda e rega a mazanceira e nos deixou encher a cesta. Hai que agradecer a moita máis xente, pero xa sabemos que o fan todos con boa vontade e tampouco lles gusta tanto peloteo!

Advertisements

O sábado pasado déusenos por facer exercicio extremo, unhas 10 horas, nun día de calor brutal pero cando vin o ambiente que era tan pro da saída, que pensei para min, este ano acaba todo o mundo. Pero de repente alguén dime na inscripción que leva un mes sen tocar a bici e póñolle unha X moi grande na miña lista de candidatos a pájara extrema. Meu irmán dime que non, que este anda forte… xa veremos.

Tamén anoto aos dos botellíns de medio litro no listado de  2complexo de camellos con tendencia a sufrir lipotimias” e a os máis cachitas que lles gusta andar lucíndose con desarrollos de contrarreloxio e tomar bebidas marróns e espesas, nas candidaturas a acalambrados.

Despois están os que quedarían escaldados días despois, que pensan que botarse cremita solar é de mariquitas e agora aínda están perdendo capas de color camarón polas esquinas. Por sorte hai xente práctica, que utiliza medidas de protección.

Imaxe

Vexo presumindo de que as teñen máis grandes, aos das 29” como sempre. Creo que se cren máis guapos e altos porque xa que din se sentirían ridículos volvendo á 26, qué humillación!

Imaxe

Para pagar, só tiven que ir coller polas orellas a un par deles que se escaqueaban, pero téñolles os carnés anotados, que un é veciño de Coiro e outro  do Hío. Moi poucos inscritos non deron a cara ese día: total para facer a ruta así xa hai que estar medio tolo, xa facela a 35º, que máis da.

Despois está o ciclista perfecto: guapo, estilizado, razonable, sorrinte. Xa vai vello para o meu gusto, pero  qué elegancia no pedaleo, aínda que o confundan cun animal do monte, igual o é e durme nas carballeiras, entre lobos e raposos.

Imaxe

O seu antagonista é o quen ven coa bici averiada, malamente inscrito, pérdese á primeira, anda de adianta pa atrás, e coa bici máis gorda e pesada que atopou na casa. Todos te queremos tal e como eres pero, que pacienciña hai que ter!

Imaxe

Xa hai quen propuxo chamarlle “a ruta das fontes” porque eu non me decatara de que había tantas. Eran doadas de localizar, bastaba con buscar unha aglomeración de tipos cheos de polvo no medio do monte e xa vías a fonte no medio.

Imaxe

Hai quen se queixou do exceso de paradas nas fontes: e ten razón, 65% de abandonos é insuficiente, queremos cadáveres cheirentos pegados a carreteras abrasantes! Un día gustaríanos conseguir un 95% de abandonos, a ver o libro Guinness dos records, ata onde temos que chegar se queremos ser realmente lexendarioooooos.

O gran nivel do pelotón dese día nótase en detalles, como o uso de ferramentas de precisión, de última xeneración, para as reparacións máis complicadas.

Imaxe

O tema das fontes deu moito xogo, e algúns pensaron que viñan de spa. Creo que nalgúns deses pilóns non se volverá a lavar roupa branca nunca máis.

Imaxe

Aquí temos a un que debe estar acostumado a bañarse na pisciniña hinchable do sobriño.

Imaxe

Tamén había sitios apropiados para bañarse, quizais sexa a nova xeración de bañadores legalizados pola FINA, para chegar ás bateas sen esforzo.

Imaxe

E como solución extrema sempre poderemos botar uns largos en Castiñeiras e de paso pelearnos cos patos por unhas miguiñas de pan.

Imaxe

Pero imos xa avanzando kilómetros, Chans de Cela semellaba escenario para a temporada 17 de Walking Death, a venganza ciclista! Non podía crer que aínda sobrase comida, xa empezaba a preguntarme se realmente non nos quedaran perdidos no monte. En todo caso os que faltaban non se botaron de menos así que non debían ser importantes. Algúns estaban en corpo pero non en alma.

Imaxe

Outros, xa non se sabía nin onde estaba nin o corpo nin a alma. Lost.

Imaxe

A dopaxe estaba á orde do día, sempre se pode improvisar para conseguir un subidón de azúcar.

Imaxe

A partir deste punto están os que recoñeceron a derrota, os que pulsaron o botón de averías que traen algunhas bicis, e os que atoparon disculpas do máis inverosímil: repentinamente teño que ir a Oporto, a parienta está afilando o cuchilo, unha despedida de solteiro, cena irrenunciable, cambiarlle a auga ao bacalao de remollo….claro, claro. Que o día do GR era no que todos tiñamos a axenda máis cargada que o presidente do FMI.

Imaxe

Entrando na parte das praias, non me esquecerei do mangueirazo de Malayo en Tulla que me despertou da miña ensoñación. Viña atolondrado despois de atopar á beira do camiño a unha xovenciña de enormes, voluptuosos e desnudos peitos apuntándome con malicia. Cantas bromas sobre camelbacks dianteiros e alimentacións equilibradas a base de letie tivemos nos seguintes kilómetros!

Imaxe

Baixando a Barra tiña planeada unha incursión no bosque de ameixas e longueiróns que por alí crecen e poñer o meu a remollo. Mágoa da hora, e a vergonza mostrar o meu cú hiperescocido en público.

Imaxe

A outros non lles importa, debo recordar unha imaxe que segue a visitarme nos pesadelos. Dous ciclistas parados nun lugar apartado, un co culotte baixado e cú  en pompa, outro cun bote de substancia viscosa na man… se a min non me parece mal, pero en medio da rutaaaa, hai que ter visioooo!

Imaxe

O que me gusta máis destas rutas é a cara de psicópatas que nos queda, pero para unha foto, ben se pode disimular, sorrintes como se non fose nada.

Imaxe

(ao da X moi grande acompañeino na parte final da subida a Pastoriza completamente asfixiado).

Aínda que esta crónica vai con coña, vai de cousas que hai que tomar moi en serio para poder seguir bromeando. En Aldán, na panadería houbo un desmaio, e tróuxome á cabeza imáxenes terribles deste ano: un recordo sempre para Pichón, botámoste de menos.

O 6 de Xullo foi escollido, entre todos os días do ano, polo Sol para arrasar o Morrazo máis ca nunca e poñer a proba as ganas de GR59 que tiñamos. Por suposto que a algúns pasóusenos pola cabeza a cancelación da kedada, pero non chegamos mencionalo nin cos máis íntimos, para non parecer o máis galiña, somos ben cabezóns! Unha noite con 26 graos de mínima invitaba máis a ir de copas que á cama así que non costou levantarse ás 8 das sabanas sudadas e pegadas ao corpo tras unha noite de maldurmir.

IMG_6646

Non faltou case ninguén dos case 68 inscritos, gracias pola seriedade. Apuntouse algún a última hora, supoño que a cifra final roldaba os 70 en Cangas, ás 9.30.

IMG_6651-3

Saímos con só 10 minutos de retraso e o sol xa queimaba a pel. Pronto descubrimos o rápido que se acaba un litro e medio de auga, que as innumerables fontes eran unha bendición, imprescindibles para salvar este GR. Dende o comezo cada fonte era un tesouro. Pareceume que acadamos un ritmo bo en xeral pero con moitísimas paradas, calculamos 8 horas pedaleando e, 4 parados! As medias saíron en 12,5 e está moi ben para a dureza da ruta: uns 2500 mts de desnivel de subida acumulada!

Chegamos enteiros e bastante agrupados ao lago de Castiñeiras, primeiro gran reagrupamento no km 30, a excepción dun par de grupos con avarías. Todo o mundo parecía animado a pesar dos 35 graos e duras costas que se superaran. Xa disfrutáramos de boas vistas de Moaña dende Broullón e da enseada de San Simón ao rodear Cotorredondo.

No camiño ata ata alí xa apareceran un par de participantes perezosos e houbo unha retirada por unha urxencia familiar. Non se podía aínda prever a ringleira de abandonos que iría provocando a subida de Marín.

IMG_6699

A baixada do lago foi este ano doada, rápida e sen caídas importantes As marcas deixaron aos organizadores máis despreocupados que outros anos, aínda que desapareceran un par delas.

Os seguintes 6 km, de Marín a Pastoriza, foron o inferno. Na hora de máis calor, da parte máis dura da ruta máis dura houbo desfallecementos, calambres, averías….como sempre o último kilómetro costaba subilo incluso a pé, a rampa final de monte Bermello, coa ría aos teus pés, deixou os termostatos ao borde da explosión. A subida era un ronsel de almas loitando contra a calor que saía do asfalto e caía pesado do sol, as rampas de terra polvorientas e sen unha miga de brisa que movese o aire viciado por horas de sol abrasador.

IMG_6723

As caras no avituallamento, en Chans de Cela eran de peli de zombies. Xente tirada, sen ganas de comer, sen forzas nin fé en rematar a ruta. Un par de acalambrados, dous ou tres con pájaras.. custou moito volver a poñer a xente en marcha, pese á promesa de baixadas que acabarían levándonos ata as praias. Calculo que houbo un mínimo de 20 abandonos que escaparon nos kilómetros seguintes, chegando ao avituallamento de Aldán só uns 42 dos 70 que comezaron.

056

Para min un dos momentos máxicos da ruta, sempre é polo kilómetro 60, a entrada á Praia de Tulla, a primeira das praias. Mellor aínda este ano gracias ás xenerosas mamas dunha bañista á beira do camiño, iso si que provocaba… sede, fame, e luxuria.

IMG_6742

100 metros máis adiante Malayo bautizounos a golpe de mangueirazo milagroso. Despois viñeron a Mourisca, Lagos, Area de Bon e Aldán: tadas repletas de bañistas mirándonos con cara de estrañeza.

A partir de aí pasei os meus peores kilómetros, totalmente desfalecido na miña parte favorita do GR. As pequenas subidas ata Aldán foron infernais e non paraba de dicir que abandoaba tras a panadería.

Alí levamos un gran susto cando alguén se desmaio no meu lado por uns segundo. Levouno Sera a Cangas e xa pensaba coller o coche… e volveu desmaiarse. Finalmente tras un descanso, bebidas e alimento puido saír sen máis complicacións.

070

Un bocata e cocacola despois, e coa insistencia e ánimos, decidín proseguir e non me arrepentín. Subín toda a calzada romana do tirón. Para min o segundo lugar máis máxico da ruta é a entrada na costa da Vela a Través de Donón, nun dos tramos máis bonitos en que se pode ciclar por Galicia. Aí sabes que o conseguiches, que has completala aínda que sexa a rastras.

IMG_6790

Tras o paso polo faro de Cabo Home baixamos á barra e comezamos a nosa particular pelexa cos sendeiros areosos das praias máis populosas do Morrazo. O final de ruta, este ano polo sendeiro da costa, foi unha guinda espectacular.

IMG_6794

O horario de chegada, pasadas as 10 da noite para min co grupo de cola da conta da dureza, con máis de 12 horas transcorridas dende o momento da saída.

IMG_6780

Aínda estamos botando contas de cantos acabaron, contamos uns 30, para o ano próximo imos facer un photocall final no riló para montar un póster de recordo cos que acabaron. En todo caso foron menos da metade, bravo a todos os que vos atrevestes a saír da casa e coller a bici nun día así.

Polo camiño quedaron requentados, acalambrados, esgotados.

IMG_6760

Un ano máis, foi un pracer honrar este fantástico percorrido, este escaparate do Morrazo con todos vós.

Engado enlaces a galerías de fotos que colgaron:

As de Alex:

https://plus.google.com/photos/114464373746464960717/albums/5897990810023921377?banner=pwa

As de Racso:

https://plus.google.com/photos/112405063109407409699/albums/5897813545610485153?banner=pwa

As dos Globeros Galaicos

https://picasaweb.google.com/LuisTestera/20130706?authkey=Gv1sRgCLDr3obgzuiITQ

Para ver ou descargar o track:

http://es.wikiloc.com/wikiloc/spatialArtifacts.do?event=setCurrentSpatialArtifact&id=4738718

E por fin chegou, 9 de Xullo de 2011, tempo de rutón polo Morrazo, tempo de poñer a proba os nosos corpos e a nosa determinación.
Poño fotos de Racso, Raíñas e Jose Bike; tamén o vídeo de Fchapela para alixeirar o tostón.

Toda semana tivemos aos gurús do tempo mareándonos con cambios nas súas cábalas meterolóxicas. Pero que carallo, mal vamos se nos sorprende que chova en Galicia. Debecíamos por unha auguiña que sacase o polvo do noso camiño, pero xa sabedes, hai que ter coidado co que desexas, pódese cumprir.

Todos os vráns está o Morrazo precioso e neste día, non podía ser menos, os montes locían esplendorosamente cubertos por unha xenerosa néboa que nos agachaba os segredos desta natureza privilexiada que nos rodea. Máis bonito estaba con esa panda de bos amigos que se achegaron a dar cor a este día gris.
Aínda así, as baixas foron escasas e roldábamos os cuarenta pantasmas na névoa. Encollidiños baixo as árbores pero alegres da aventura qe se presentaba. Amenceu como se esperaba, con chuvia suvae pero incesante. Fómonos xuntando con inusual puntualidade e armámonos de valor para afrontar un día moi longo.

Os primeiros kilómetros foron por pistas coidadas, primorosas e cómodas gracias á chuva aínda que os músculos estaban fríos e perezosos. A xente adiantábase a facer fotos e vídeos antes de castigar os corpos. Tuchis era a liebre dun día que lle sería aciago.

Andopor pechaba con Jose Ramón, no seu quad, ao que hai que agradecer que aparecese de forma voluntaria, desinteresada e inesperada. A avería de Tuchis ponme a min e Si-van-si marcando ritmo máis suave do que esperábades.

Tras dez kilómetros chega a primeira ascensión seria que pedían as pernas pero pronto nos metémos no beque. Aquí temos unha sorpresa desocoñecida cunha rampa de máis do 20% que daba paso a sendeiros recollidos, duros e encharcados da Fraga de Moaña. Xa me din que se van ser así os 95 km, sería exaxerado, e lojo esperabades un paseiño? Os montes están tapados e comparto con sorna as vistas que non hai dende os miradores. Algúns celebran a descrición e botan de menos a longa sequía que nos castigaba.

Outra vez con Tuchis á cabeza seguimos non-vendo as maravillosas panorámicas da pista ata o Lago de Castiñeiras, onde un par de averías alargan a parada. Uns gusanitos no chiring son o máis reconfortante para deportistas exemplares coma nós. O descenso a Marín estaba emocionante e perigoso. Moi resbaladizo, cheo de pozas e tolos con ganas de emocións fortes. Os de Laracha, algúns xóvenes veteranos do Morrazo e algún tolo máis non perdoa nin as partes máis delicadas, que evitamos os sensatos.

Tras tres ou catro caídas sen importancia para comézar xa subida máis longa do día. Altérnanse rampas duras e decansos, con tramos de asfalto e terra, igual que a chuvia se fai intermitente.
Na zona máis alta e aberta de Monte Vermello seguen sen asomar as vistas da ría para consolarnos na imposible rampa final… bueno imposible non, como nos amosou ghopi.

Os camiños rezuman auga e invitan a darlle duro ata chans, á empanada, plátanos e refrescos. Aquí unha panda de seres irrecoñecibles cubertos de barro tiritan no mediodía de verán. Mágoa de birras, dime algún experto en nutrición deportiva, tomamos nota. Dannos noticias de Cangas: leva varias horas sen chover, e case despexado… e nós celebramos a primeira parte da nosa xesta.

A enerxía coa que saímos estíranos e provoca un pequeno caos cruzando as terras de Hermelo. Uns fans kilómetros de máis quiados por Quiños, outros atallan por proposta miña, hai que sen perde e tamén hai que se retira a pensar como superarse o ano próximo.
A Portela anticipa un mundo de barro e auga, pero despois veñen as divertidas baixadas ata Tuia, que lucen máis coa auga caída. Pero aquí Tuchis sofre o percance definitivo ao escordar o seu traicioneiro nocello.

Jose Bike é atacado por unha enorme e terrorífica.. abella e as bromas pasan a preocupación cando o labio se lle incha sen compaixón. É que os bichos do morrazo somos cousa mala. Do km 50 a 70 teremos algunhas retiradas. O resto, en Aldán, tomamos os sabrosos bocatas para preparar o duro camiño romano do Hío. Como sa andaba seco, algúns puidemos subilo do tirón, a costa de serios riscos cardíacos.

Baixando a Donón xa superáramos o máis duro, as mellores vistas non se nos escapan outra vez e o sol comeza a debuxar sorrisos nas caras sucias e fedorentas. Dewi cae deslumbrado pola confianza pero só serán raspóns moi molestos para uns días.
Chegamos ata os faros de Cabo Home, xa un pouco tocados, e quédanos as zonas de area, con baixadas pedaleando, e pequenas subidas matadoras. En Liméns baise o grupo que non subíu o coche ao instituto capitaneado por unha das liebres, Doneciño, que envexa!

Comezamos a última subida para chegar case ás 9 da tarde, conforme ao peor horario previsto pola organización.
A min, esta versión do Gr pareceume máis dura que a do ano pasado. Pero tamén é máis divertida, variada e completa. Sen dúbida mellor.

Só nos queda aprender dos erros buscando a forma de parar menos, quitar asfalto, atendervos mellor e que así acabe tendo esta kedada cada ano tendo máis adeptos.
Gracias a todos por vir.


O gr 59 é un percorrido por múltiples recunchos da península Morrazo que acadaba, no seu deseño orixinal, polos 87 quilómetros. Circúlase por preciosos sendeiros entre penedos costeiros costeiros nas rías de Vigo e Pontevedra cando, pistas de terra e tramos de asfalto.

Despois chegan as partes altas con miradores, subidas duras e algún tramo técnico. Xa fai máis de dez anos que se marcou. O progreso fixo que se asfaltase, urbanizase ou talase. O GR quedou abandonado e algún tramos despareceron coa irrupción asoballadora da Vía Rápida do Morrazo.

Nos últimos anos, o GR 59 xa non era máis que unha serie de pintadas branquivermellas inconexas e 3 ou catro carteis informativos con mapas desgastados en que se percibía a un gran roteiro entrelazado surcando montes e costas de auténtica orografía de Rías Baixas.

Algúns imaxinábamos por onde podía circular e mesmo tentamos tramos acabando envoltos en silvas, tropezando contra alambradas da vía rápida ou empuxando a bici por subidas imposibles.
A idea e o interés pola ruta existía xa que hai exploradores que a descubren aos poucos. A organización xorde en foromtb.com. 5 ou 6 bikers van achegando ideas e recoñecendo zonas. Planifícanse avituallamentos e unha cea para que a xornada en que renace o GR59 sexa momprable, para darlle un pouco de forma de quedada. A tecnoloxía dos GPS e o foro achegan os medios para dar a coñecer a aventura e posibilitar que unha mínima organización desenvoque nun completo día para o disfrute da mountain bike e descubrimento da península do Morrazo.

Quedamos o día 10 de Xullo e escollemos a Praia de Liméns para o inicio. Apareceron ás 9 da mañán máis de 50 amantes das emocións fortes na moutain bike para enfrontarse ao percorrido definitivo: 90 quilómetros de puro terreo galego esixen e rempepernas. Algúns que sabían da súa capacidade sobrada, moitos queríanse poner a proba e unha ducia só nos poderían acompañar a parte matutina da aventura.

Moi bo humor na saída pola pasarela nas dunas de Liméns entre a xente do Morrazo, Vigo, Pontevedra, Tui e mesmo Ourense que vían con ilusión o día soleado pero fresco que se presentaba. Pronto os grupos se separan para ir percorrendo os piñeirais de Nerga e Barra ata chegar á costa da Vela. A ruta parecía un paseíño ata a primeira subida por un deslabazado camiño romano tras só 500 metros de paz na fresca da mañán. Ao superar a baixada á Praia de Nerga metémonos polos paradisíacos piñeirais nas dunas de Nerga e Barra por carreiros deliciosos e só uns 50 metros non ciclables por culpa da area.

As impresionantes vistas das Cíes e Cabo Home aparecen de repente ao superar a aldea de Donón. Séguelle a corta e dura subida aos montes do Hío. Como estábamos con ánimos e forzas, algúns optamos por subir polo camiño romano engadindo así un intratable empedrado que pon a proba forza e técnica.

Pronto se cruza a pequena fileira de montes e ábrese a panorámica cara a ría de Aldán co seu mar cálido e tranquilo, sé de recollidas calas que fan as delicias dos veraneantes. Os máis endureiros disfrutan da baixada polo empinado camino romano do Hío e reunímonos compartindo sensacións.

Nos seguintes 10 quilómetros altérnase asfalto con monte, e rodéanse praias nun terreo rompepernas que nos conducirá ata cabo Udra. As zonas urbanizadas das praias de Vilariño, Area de Bon e Lagos dan paso bonitos sendeiros entre penedos que rodean a abrupta costa de Udra. Imos en pequenos grupos sufrindo pequenas averías, facendo moitas fotos e xa polo quilómetro 20 sen afastarse nunca a máis dun quilómetro da costa.

Reunímonos alegremente en Udra cando o sol xa comeza a tostar. Sabemos que a brisa vainos abandoar pronto e a sombra dos bosques será a nosa aliada nas horas de máis calor. Nos grupos hai conversas, risas e un rodar tranquilo e alegre. Esperámonos e charlamos todos con todos coñecendo futuros compañeiros de aventuras e compartindo os plans para un verán coa bicicleta como compañeira de viaxes.

Tras Udra só se pisan dúas praias máis para abordar dúas costas cortas e esixentes ata chegar a Bueu. Aquí chega o comezo do resto da ruta: a primeira subida longa, cuns 5 quilómetros, afástanos do mar e a xente que pode luce o seu estado de forma, o resto comezou a darse conta de que a cousa ía en serio. Tras unha pequeña baixada, estamos no merendeiro de Monte Aberto. Así, superouse xa 38 quilómetros moi variados agradécese un avituallamento a base de empanadas e plátanos. A espera dos primeiros é longa pero a sombra dos castiñeiros e a vista da brétema que entra na ría alegra o momento. Os biciosos de Tui botan en falta a cervexa e todos celebran a saborosa empanada coa alegría de ter superado a terceira parte da ruta sen que pareza que “sexa para tanto”. Cando chegamos os últimos comeza a papatoria e comentamos, sen moita preocupación, que imos moi mal de tempo, apenas hora e pico sobre o horario previsto.

Comézase cun arranque doado e afróntase a segunda subida esixente en que xa non hai piedade. Xa nos deixou o grupo matutino e a dixestión non impide que os craks se lancen a roer as costas cara os montes da Pastoriza. A subida á Cruz de Cela fai que algúns xa noten os quilómetros.

Nesta zona, ás 3 da tarde, a sombra agradécese pero a ancha pista agacha repeitos esixentes. Xa estamos no corazón dos montes do Morrazo. Rematamos visitando a aldea de Pastoriza para que unha suave subida nonspresente a panorámica clarísima da ría de Pontevedra e Ons, coa brétema outra vez amosando un mar de nubes introducíndose cara o interior da ría. A esta altura xa houbo moitas averías pero a baixada, que comeza nun fascinante carreiro por montes pelados e vistas ao norte, provoca trillazos, cambios de patillas e ata un cambio de cable de cambio. As múltiples averías seguen separándonos e chegamos a Marín sobre as 5 da tarde.

Os 6 quilómetros para subir ao lago de Castiñeiras son, para moitos, terreo de sufrimento, dor e calambres baixo un sol abrasador. Moitos tramos están desprotexidos na subida por pista sempre ciclable e dura faise interminable. Algúns deshidrátanse ou fanse conscientes da magnitude do reto cando a polvorienta pista amosa rampas máis empinadas tras cada volta.
Así chega o quilómetro 62, onde a terraza dun bar agasállanos con descanso, sombra, bocadillos e uns refrescos. Os biciosos darán conta de impoñentes xerras de cervexa e ata pulpo e unha cunca de viño. Moitos sufriron a subida pero saben que están nun punto en que xa non paga a pena atallar, abandoar ou rectificar. Parece que o GR59 xa está vencido pero quedará un complicado terreo rompepernas que minará, aínda máis, as forzas dos máis confiados.

Saímos alegremente acordando evitar máis reunificaciones porque as pernas comezan a estar cargadas, cada un xúntase ao seu grupo e ritmo… e comeza a ameazar unha chegada demasiado tardía. Quedan uns poucos quilómetros de camiños pechados por fértiles montes e, pronto, a baixada máis endureira, técnica e perigosa do día. As pedras grandes e irregulares que baixan polo río da Fraga formando escalóns e empedrados poñen a proba a capacidade de concentración tras máis de 7 horas polos camiños do Morrazo.

A delicia ou sufrimento da esixente baixada déixanos fronte ao penúltimo reto. Un par de quilómetros de subida asfaltada para, dende o mirador da Fraga, loitar cun quilómetro e medio de subida roldando o 20% con terreo irregular. Engánchase ao molinillo e imaxínase que é a última subida. Todos calados e agardando que a rampa visible sexa a última. O terreo complícase entre piñeiros e eucaliptos pero aprétase os dentes para non ter que poñer o pé a terra. Cando a vista se abre tamén o fan as esperanzas de chegar porque un descanso conduce a un descenso corto e divertido. A subida polo camiño xabarín xa é só unha anécdota e, cun pequeno esforzo, chégase á cruz de Hermelo. A longa baixada é un xusto premio a tantas penurias e xa non é complicado abordar a curtas subidas que quedarán ata o final.

Dende aquí todo son bromas e comentarios sobre a ruta porque xa estamos adentrándonos outra vez en Cangas. Chegamos das 8 en adiante á Praia de LIméns, que foi comezo da nosa aventura. Os que no-lo puidemos permitir, aínda ceamos no camping entre bromas e caras de poucos folgos para máis festa.
Un día inesquecible e repetible. Foi o comezo do renacer do GR59 para os moutainbikers que fixemos unha especie de acordo solemne que nos responsabiliza de que este incrible percorrido perviva e sexa disfutado polos amantes dar rutas maratonianas. Nunca máis permitiremos con que ameace con desaparecer unha das xoias que deberían ser a envexa dos biker da zonas máis reconditas. Longa vida ao GR 59.