Abandoamos Santiago atravesando as suaves montiños de prados e alcolitros que conducen pola sinuosa estrada ata Lugo: ancha, nova e doada. Só paramos nun alto, un enxendro arquitectónico, un enclave aberrante, en que, no medio de carballeira e montes, crecen en meses enormes bloques de edificios competindo en altura con árbores centenarias. É o Pedrouzo. Estes bloques hormigonados saúdan ao peregrino, e preceden a un polígono en construción e as pistas dun aeroporto: enxebre etapa final do camiño francés.

O turismo masificado enche os camiños e pistas galegos de aventureiros de pacotilla. Aos amigos dirán que foi unha proeza… unha repetida proeza ao alcance de calquer aplastasofás que non sabe sair da casa sen o cu pegado ao asento do cochaso co aire acondisionado botando xélidas bafaradas dos buracos do plástico do salpicadeiro. Inventarán a riqueza espiritual dun periplo perfectamente planificado e repetirán clichés sobre encontros frívolos e pasaxeiros de estranxeiros que non volverán ver.

Entre cheirumes de xurros e cairos ocasionais aparece de repente Lugo, que resulta enganosamente moderno dende a distancia, na entrada polo Sur. Sumerxímonos na semicidade despistados cruzando un par de rúas pequechas e, sorpresa, xa estamos dentro do murón (ou muralla). Un vello danos a primeira mostra da infinita amabilidade luguesa que nos habería sorprender en calquera recuncho nos próximos días. Indícanos un barucho onde comemos un menú do día barato e pouco sabroso. Os locais de dentro da muralla agachan as vistas a ese enorme tapón ao sol que fai que intramuros sexa un pozo frío e escuro.

Á tarde comezamos a rotondear polos arredores. Infinitas voltas a xardíns redondeados, en plazoletas cada vez máis grandes non conseguiron despistarnos do noso camiño ao nordés. A estrada cara á Fonsagrada aparece ancha e noviña. A viaxe por estradas belas e solitarias recorda aos anuncios de coches. Pero aquí comezan a aparecer salpicados detalles dos que non saben os anunciantes. Un hórreo cadrado ao estilo asturiano. Un carballo inmenso nun adro. Bidueiros no cauce dun regato. Vellos nun banco á soleira da casa. Un camiño empedrado que semella ter mil anos. Montes morados polas floreadas uces primaverais, chamadas ericas na maioría de Galicia. As mesmas xestas alumean co seu amarelo intenso a finais de abril. Costas suaves pero interminables debuxan montes que se misturan con neboeiros que se pegan ás ladeiras.

Os cumios son tan chans que case non se deixan ver, no final de interminables ladeiras de arbustos, piñeiros e abetos. Os vales profundos e sen luz relocen de verde claro e brillante das fragas coas follas novas da primavera. Esta terra non ten nada que envexar aos mesmísimos Ancares. Se aquí non abunda o castiñeiro, creo que hai máis variedade de climas, solos e vales.
Houbo vistas bonitas na viaxe pero a que segue aparecéndose imborrable é visión en aumento do pobo da Fonsagrada . No alto dun monte asómanse horrendos edificios desordenados e mal pintados que saúdan ao viaxeiro coa espectacular coroa dun enorme depósito de hormigón para a auga que, en forma de seta, elévase como a torre da igrexa.

Advertisements

Cando as tardes de verán están húmidas no Morraso, con esa espesie de brétema fantasmal que non se mira pero síntese, o que me presta é ir á ría de Aldán.
O bochorno peghañento é levado polo irregular pero insistente vento do nordés que trae cheiro a mar e refresca a tardes de verán. As caliñas con area gorda da ría de Aldán aproveitan a caprichosa costa para apuntar cada unha cara un sitio diferente. Sejún esa orientasión tamén será a inspirasión da praia: máis íntima, luminosa, cálida, familiar ou revoltosa. Os penedos se separan os areais están cheos de arneirón, lapas e mexilóns ademais de servir de refuxio para peixiños e alghunha nécora despistada.
Son praias pequechas, sen espazo para andar con tonterías. Un día destes terase que controlar o espazo a ocupar por persoa ou limitar por onde poden correr os demos en corpo de neno porque aquí o terreo é precioso por limitado. Eu non dijo que haxa que botar ao jodechincho, que tamén ten que vivir, pero que colla un pouquiño de sivilisasión antes. Unhas clases, unha reabilitasión para a sosiedá e, finalmente, un carné por puntos, que se retirará en caso de non comportarse adecuadamente nos areais do morraso. Por exemplo:
Nais berrando a nenos desatendidos, xogadores de pelota en baldosas imposibles, compradores compulsivos de absurdos complementos playeros que esparcen en parcelas ilimitadas, radioafeccionados listos para a absorción anal en posición transversal do aparello emisor de cancións de moda, parellas hiper sobonas e semiexcitadas, subnormais botando carreiras como se fosen cans, adolescentes chamando a atencións con berros de jaliñeiro, propietarios de asquerosos cans cheiracús, señoras exclamando ante a previsible temperatura acuática, saudadores de lado a lado da praia, adictas ao sol que desprezan os praceres do paraíso da ría de Aldán , fumadores incapaces de gardar unha colilla entre as incontables bolsas de mierda que arrastran…
Ide todos a tomar polo cú, quedade nos vosos microxardíns con piscinitas para o neno, con valados tapados pa ter intimidá, permanecede nos pisos hiperequipados si non sabedes comportarvos como persoas.

Esta locura está poñéndonos moi nerviosos, e cando no morraso no poñemos nerviosos… pasa o que pasa