Seica a o Morrazo estivo ateigada de castiñeiros ata que no século pasado, a tinta, levounos todos por diante. Só a plantación de exemplares híbridos, medio xaponeses, disque os protexe nas zonas máis baixas, libres de xiadas. A enfermidade prudúcea un fungo, igual ca noutras doenzas de vexetais que levaron moita fame polo mundo, boa parte delas pódense combater tamén con fungos.

Un vello no Courel contoume que as vermellas son as mellores, sobre todo para asar pero que as brancas secan mellor e así duran todo o ano. As presas sempre se botaron aos porcos pero como son máis grandes e bonitas, son as que máis se venden nas froiterías. Recórdame o triunfo da pera conferencia, que se conserva mellor que a limonera, da que me enchía de pequeno, embriagado pola súa dozura apañándoa da árbore que presidía o eido de meus avós, en Gruncheiras.

Non é unha excepción, a maioría da comida que mercamos é a dos porcos. Cultívanse híbridos resultantes de manipulacións xenéticas que dan froitos regulares e doados de conservar, perfectos se importa só a cantidade, non a calidade. Os resultados son froitos grandes e desaboridos, sen marcas nin deformidades, tan homoxéneas que semellas saídas dunha fábrica.

É tradición comer castañas con ese viño ácedo, case non fermentado na festa que se fai arredor da igrexa máis antiga no Morrazo, o San Martiño. O porco é tamén estrela desta troula desmedida. Chega xente de toda a comarca. Mantense a tradición de que o momento máis grande é a mediodía, que en poucas romarías máis se conserva no Morrazo. Recordo que comer á rastrela, cargando con olas e fontes durante kilómetros era o máis grande da Festa de Hermelo, ese sí, o emprazamento máis antergo dunha igrexa cristiana no Morrazo. O plan era comer tumbado no monte, baixo os carballos, e rodeado de xente cantarina e trouleira.

moana-iniciaUnha foto dun furancho, do Faro de Vigo. en primeiro plano unha clase práctica de agharre de tasa de viño.

Agora esas carballeiras están cheas de silvas, as de San Martiño deberon desaparecer, aínda que alí non ía de pequeno. Dame a sensación de que antes a xente bebía para aproveitar o momento, envalentonarse, enbravecerse e arreglar os problemas e os negocios nas poucas horas que duraba a festa, a berros, a hostias ou polas malas.

Seica neste último San Martiño apareceron inspectores de sanidade polos furanchos. Nalgún deles largáronos a castañazos do local, non me sorprende que usasen castañas, seguramente eran das compradas, das presas, que coa comida non se xoga, perfectas para os porcos. Andaban camareiros a escapar correndo polas veighas, e os inspectores dirían na oficina ao día seguinte: “unos salvajes, que gente tan incivilizada!”. Nos furanchos non hai contratos, hai palabra, e vanche pagar ben se a cousa vai como ten que ir e non eres un lacazán. Serán tres días de choio esgotador, o tipo de traballo do que os inspectores quixeron fuxir cando prepararon a oposición. Igual o ano próximo veñen de sanidade, e determinan que todo isto é insalobre, non sei como a xente segue viva, celebrándose tal salvaxada dende o século XII. Terán que ir á asesoría para ter os papeles en regra, pagar un mensaxeiro, os dereitos de formación (para que os sindicatos a organicen), a seguridade social e o salario dos políticos que presiden a misa solemne.

1450352_10202558037054885_864763428_nQueimada en San Martiño

Iso trouxo a modernidade a San Martiño, castañas presas, vagos que se creen moi listos, e asesorías para sacarche os cartos. Seica é vo para a economía, que se moven máis sectores, máis interrelación e máis comunicación. Se houbese menos parásitos vivindo dos que realmente producen, ighual viviríamos mellor traballando un pouquiño menos.

Advertisements

Fai uns días unha familia chamou á policía local pa espantar da praia de Laghoelas a uns que tiñan uns perigosísimos cans, tan só ladraran á distancia a unha nena mexericas e malcriada. Sorprendeume que cheghasen o gardiáns da orde a un areal tan apartado e de recoñecida tradición nudista.

Non se conformaron con mandar subir ás pedras aos cans (prohibidos nos “areais”) senón que embriagados de poder, adicáronse a ordear vestirse ós nudistas porque “é delito diante de menores” andar sen bañador. Por desgracia non me sinto cómodo sen bañador (considéroo unha debilidade absurda) pero admiro a quenes o fan, é a forma máis cómoda e natural de pasar un día de calor á beira do mar.

A miña OPINIÓN: non vexo problema en amosar pirolas e conas en lugar de ocultalos con minúsculos bañadores que os insinúan grotescamente. Xuntar nudistas e textiles é coerente, danme o mesmo noxo os que pensan que o nudismo manca e os talibáns que fan pintadas en praias nudistas pa espantar textiles.

Dende o punto de vista LEGAL. Cangas ten unha ordenanza ridiculamente longa sobre praias (23 páxinas) con normas tan pintorescas como prohibir as sombrillas cubertas nos laterais ou deixar obxectos para reservar espacio no areal…. a maioría dos concellos regulan as prais con menos dunha páxina, dentro dunha normativa xeral sobre convivencia que se preocupa máis de botellóns, ruídos e cacas de cáns.

Nas 23 páxinas de ridículas normas non hai nin unha soa mención ao nudismo, por tanto non o prohibe.

http://www.cangas.org/pdf/ordenanza_praias.pdf

Na descrición das praias que hai na páxina web do concello define unha sola como nudista, pero esta información non é unha ordenanza nin acordos do pleno, así que non conta como norma nin comporta pena ningunha.

http://www.cangas.org/praias_cangas_gal.php

A lei de costas non contén ningunha regulación sobre vestimenta no espazo marítimo-costeiro.

O código penal define o delito que eshibicionismo no artigo 185 como:

actos de exhibición obscena ante menores de edad

Tras consultar varias fontes, algunhas moi reaccionarias e críticas con esta lexislación, queda claro que nunca se comete este delito a menos que haxa intención clara de provocación e exhibición sexual a menores ou discapacitados psíquicos. A desnudez en si, sexa onde sexa, nunca pode ser castigada se non se demostra unha intención voluntaria de provocación sexual, ir nú non é delite nunca, a menos que o indique unha ordenanza municipal.

Por tanto o nudismo non é nunca sancionable se non hai unha ordenanza que o prohíba nin intención comprobada de provocación sexual a menores.

Conclusión: os municipais chulitos viñeron a impoñer a súa moral creando conflictos onde non os había. En lugar de evolucionar cara unha sociedade máis tolerante e razoable hai quen promove absurdos prexuízos feitos para recordar que o corpo non nos pertence a nós mesmos, que un pene ou unha cona son demoníacos, que falar deles e do sexo é sucio, e que o noso físico que debe ser preservado en segredo, que a desnudez é sexo e provocación, que como animais que somos xustifica as agresións sexuais, a lei do máis forte… menuda fábrica de complexos absurdos! Se os únicos desnudos da nosa vida é o das pelis porno, só conseguimos mitificar absurdas crenzas sobre o corpo e a nosa miseria física, que viva un nudismo xa e sempre!

En resumo, volvendo ao comezo. Se o teu can non sabe comportarse, está inquedo ou é agresivo, mellor déixao na casa e atúrao ti ou o resto hancho facer ver e han avergoñarte. Coas pirolas pasa o mesmo.

O sábado pasado déusenos por facer exercicio extremo, unhas 10 horas, nun día de calor brutal pero cando vin o ambiente que era tan pro da saída, que pensei para min, este ano acaba todo o mundo. Pero de repente alguén dime na inscripción que leva un mes sen tocar a bici e póñolle unha X moi grande na miña lista de candidatos a pájara extrema. Meu irmán dime que non, que este anda forte… xa veremos.

Tamén anoto aos dos botellíns de medio litro no listado de  2complexo de camellos con tendencia a sufrir lipotimias” e a os máis cachitas que lles gusta andar lucíndose con desarrollos de contrarreloxio e tomar bebidas marróns e espesas, nas candidaturas a acalambrados.

Despois están os que quedarían escaldados días despois, que pensan que botarse cremita solar é de mariquitas e agora aínda están perdendo capas de color camarón polas esquinas. Por sorte hai xente práctica, que utiliza medidas de protección.

Imaxe

Vexo presumindo de que as teñen máis grandes, aos das 29” como sempre. Creo que se cren máis guapos e altos porque xa que din se sentirían ridículos volvendo á 26, qué humillación!

Imaxe

Para pagar, só tiven que ir coller polas orellas a un par deles que se escaqueaban, pero téñolles os carnés anotados, que un é veciño de Coiro e outro  do Hío. Moi poucos inscritos non deron a cara ese día: total para facer a ruta así xa hai que estar medio tolo, xa facela a 35º, que máis da.

Despois está o ciclista perfecto: guapo, estilizado, razonable, sorrinte. Xa vai vello para o meu gusto, pero  qué elegancia no pedaleo, aínda que o confundan cun animal do monte, igual o é e durme nas carballeiras, entre lobos e raposos.

Imaxe

O seu antagonista é o quen ven coa bici averiada, malamente inscrito, pérdese á primeira, anda de adianta pa atrás, e coa bici máis gorda e pesada que atopou na casa. Todos te queremos tal e como eres pero, que pacienciña hai que ter!

Imaxe

Xa hai quen propuxo chamarlle “a ruta das fontes” porque eu non me decatara de que había tantas. Eran doadas de localizar, bastaba con buscar unha aglomeración de tipos cheos de polvo no medio do monte e xa vías a fonte no medio.

Imaxe

Hai quen se queixou do exceso de paradas nas fontes: e ten razón, 65% de abandonos é insuficiente, queremos cadáveres cheirentos pegados a carreteras abrasantes! Un día gustaríanos conseguir un 95% de abandonos, a ver o libro Guinness dos records, ata onde temos que chegar se queremos ser realmente lexendarioooooos.

O gran nivel do pelotón dese día nótase en detalles, como o uso de ferramentas de precisión, de última xeneración, para as reparacións máis complicadas.

Imaxe

O tema das fontes deu moito xogo, e algúns pensaron que viñan de spa. Creo que nalgúns deses pilóns non se volverá a lavar roupa branca nunca máis.

Imaxe

Aquí temos a un que debe estar acostumado a bañarse na pisciniña hinchable do sobriño.

Imaxe

Tamén había sitios apropiados para bañarse, quizais sexa a nova xeración de bañadores legalizados pola FINA, para chegar ás bateas sen esforzo.

Imaxe

E como solución extrema sempre poderemos botar uns largos en Castiñeiras e de paso pelearnos cos patos por unhas miguiñas de pan.

Imaxe

Pero imos xa avanzando kilómetros, Chans de Cela semellaba escenario para a temporada 17 de Walking Death, a venganza ciclista! Non podía crer que aínda sobrase comida, xa empezaba a preguntarme se realmente non nos quedaran perdidos no monte. En todo caso os que faltaban non se botaron de menos así que non debían ser importantes. Algúns estaban en corpo pero non en alma.

Imaxe

Outros, xa non se sabía nin onde estaba nin o corpo nin a alma. Lost.

Imaxe

A dopaxe estaba á orde do día, sempre se pode improvisar para conseguir un subidón de azúcar.

Imaxe

A partir deste punto están os que recoñeceron a derrota, os que pulsaron o botón de averías que traen algunhas bicis, e os que atoparon disculpas do máis inverosímil: repentinamente teño que ir a Oporto, a parienta está afilando o cuchilo, unha despedida de solteiro, cena irrenunciable, cambiarlle a auga ao bacalao de remollo….claro, claro. Que o día do GR era no que todos tiñamos a axenda máis cargada que o presidente do FMI.

Imaxe

Entrando na parte das praias, non me esquecerei do mangueirazo de Malayo en Tulla que me despertou da miña ensoñación. Viña atolondrado despois de atopar á beira do camiño a unha xovenciña de enormes, voluptuosos e desnudos peitos apuntándome con malicia. Cantas bromas sobre camelbacks dianteiros e alimentacións equilibradas a base de letie tivemos nos seguintes kilómetros!

Imaxe

Baixando a Barra tiña planeada unha incursión no bosque de ameixas e longueiróns que por alí crecen e poñer o meu a remollo. Mágoa da hora, e a vergonza mostrar o meu cú hiperescocido en público.

Imaxe

A outros non lles importa, debo recordar unha imaxe que segue a visitarme nos pesadelos. Dous ciclistas parados nun lugar apartado, un co culotte baixado e cú  en pompa, outro cun bote de substancia viscosa na man… se a min non me parece mal, pero en medio da rutaaaa, hai que ter visioooo!

Imaxe

O que me gusta máis destas rutas é a cara de psicópatas que nos queda, pero para unha foto, ben se pode disimular, sorrintes como se non fose nada.

Imaxe

(ao da X moi grande acompañeino na parte final da subida a Pastoriza completamente asfixiado).

Aínda que esta crónica vai con coña, vai de cousas que hai que tomar moi en serio para poder seguir bromeando. En Aldán, na panadería houbo un desmaio, e tróuxome á cabeza imáxenes terribles deste ano: un recordo sempre para Pichón, botámoste de menos.

O 6 de Xullo foi escollido, entre todos os días do ano, polo Sol para arrasar o Morrazo máis ca nunca e poñer a proba as ganas de GR59 que tiñamos. Por suposto que a algúns pasóusenos pola cabeza a cancelación da kedada, pero non chegamos mencionalo nin cos máis íntimos, para non parecer o máis galiña, somos ben cabezóns! Unha noite con 26 graos de mínima invitaba máis a ir de copas que á cama así que non costou levantarse ás 8 das sabanas sudadas e pegadas ao corpo tras unha noite de maldurmir.

IMG_6646

Non faltou case ninguén dos case 68 inscritos, gracias pola seriedade. Apuntouse algún a última hora, supoño que a cifra final roldaba os 70 en Cangas, ás 9.30.

IMG_6651-3

Saímos con só 10 minutos de retraso e o sol xa queimaba a pel. Pronto descubrimos o rápido que se acaba un litro e medio de auga, que as innumerables fontes eran unha bendición, imprescindibles para salvar este GR. Dende o comezo cada fonte era un tesouro. Pareceume que acadamos un ritmo bo en xeral pero con moitísimas paradas, calculamos 8 horas pedaleando e, 4 parados! As medias saíron en 12,5 e está moi ben para a dureza da ruta: uns 2500 mts de desnivel de subida acumulada!

Chegamos enteiros e bastante agrupados ao lago de Castiñeiras, primeiro gran reagrupamento no km 30, a excepción dun par de grupos con avarías. Todo o mundo parecía animado a pesar dos 35 graos e duras costas que se superaran. Xa disfrutáramos de boas vistas de Moaña dende Broullón e da enseada de San Simón ao rodear Cotorredondo.

No camiño ata ata alí xa apareceran un par de participantes perezosos e houbo unha retirada por unha urxencia familiar. Non se podía aínda prever a ringleira de abandonos que iría provocando a subida de Marín.

IMG_6699

A baixada do lago foi este ano doada, rápida e sen caídas importantes As marcas deixaron aos organizadores máis despreocupados que outros anos, aínda que desapareceran un par delas.

Os seguintes 6 km, de Marín a Pastoriza, foron o inferno. Na hora de máis calor, da parte máis dura da ruta máis dura houbo desfallecementos, calambres, averías….como sempre o último kilómetro costaba subilo incluso a pé, a rampa final de monte Bermello, coa ría aos teus pés, deixou os termostatos ao borde da explosión. A subida era un ronsel de almas loitando contra a calor que saía do asfalto e caía pesado do sol, as rampas de terra polvorientas e sen unha miga de brisa que movese o aire viciado por horas de sol abrasador.

IMG_6723

As caras no avituallamento, en Chans de Cela eran de peli de zombies. Xente tirada, sen ganas de comer, sen forzas nin fé en rematar a ruta. Un par de acalambrados, dous ou tres con pájaras.. custou moito volver a poñer a xente en marcha, pese á promesa de baixadas que acabarían levándonos ata as praias. Calculo que houbo un mínimo de 20 abandonos que escaparon nos kilómetros seguintes, chegando ao avituallamento de Aldán só uns 42 dos 70 que comezaron.

056

Para min un dos momentos máxicos da ruta, sempre é polo kilómetro 60, a entrada á Praia de Tulla, a primeira das praias. Mellor aínda este ano gracias ás xenerosas mamas dunha bañista á beira do camiño, iso si que provocaba… sede, fame, e luxuria.

IMG_6742

100 metros máis adiante Malayo bautizounos a golpe de mangueirazo milagroso. Despois viñeron a Mourisca, Lagos, Area de Bon e Aldán: tadas repletas de bañistas mirándonos con cara de estrañeza.

A partir de aí pasei os meus peores kilómetros, totalmente desfalecido na miña parte favorita do GR. As pequenas subidas ata Aldán foron infernais e non paraba de dicir que abandoaba tras a panadería.

Alí levamos un gran susto cando alguén se desmaio no meu lado por uns segundo. Levouno Sera a Cangas e xa pensaba coller o coche… e volveu desmaiarse. Finalmente tras un descanso, bebidas e alimento puido saír sen máis complicacións.

070

Un bocata e cocacola despois, e coa insistencia e ánimos, decidín proseguir e non me arrepentín. Subín toda a calzada romana do tirón. Para min o segundo lugar máis máxico da ruta é a entrada na costa da Vela a Través de Donón, nun dos tramos máis bonitos en que se pode ciclar por Galicia. Aí sabes que o conseguiches, que has completala aínda que sexa a rastras.

IMG_6790

Tras o paso polo faro de Cabo Home baixamos á barra e comezamos a nosa particular pelexa cos sendeiros areosos das praias máis populosas do Morrazo. O final de ruta, este ano polo sendeiro da costa, foi unha guinda espectacular.

IMG_6794

O horario de chegada, pasadas as 10 da noite para min co grupo de cola da conta da dureza, con máis de 12 horas transcorridas dende o momento da saída.

IMG_6780

Aínda estamos botando contas de cantos acabaron, contamos uns 30, para o ano próximo imos facer un photocall final no riló para montar un póster de recordo cos que acabaron. En todo caso foron menos da metade, bravo a todos os que vos atrevestes a saír da casa e coller a bici nun día así.

Polo camiño quedaron requentados, acalambrados, esgotados.

IMG_6760

Un ano máis, foi un pracer honrar este fantástico percorrido, este escaparate do Morrazo con todos vós.

Engado enlaces a galerías de fotos que colgaron:

As de Alex:

https://plus.google.com/photos/114464373746464960717/albums/5897990810023921377?banner=pwa

As de Racso:

https://plus.google.com/photos/112405063109407409699/albums/5897813545610485153?banner=pwa

As dos Globeros Galaicos

https://picasaweb.google.com/LuisTestera/20130706?authkey=Gv1sRgCLDr3obgzuiITQ

Para ver ou descargar o track:

http://es.wikiloc.com/wikiloc/spatialArtifacts.do?event=setCurrentSpatialArtifact&id=4738718

E por fin chegou, 9 de Xullo de 2011, tempo de rutón polo Morrazo, tempo de poñer a proba os nosos corpos e a nosa determinación.
Poño fotos de Racso, Raíñas e Jose Bike; tamén o vídeo de Fchapela para alixeirar o tostón.

Toda semana tivemos aos gurús do tempo mareándonos con cambios nas súas cábalas meterolóxicas. Pero que carallo, mal vamos se nos sorprende que chova en Galicia. Debecíamos por unha auguiña que sacase o polvo do noso camiño, pero xa sabedes, hai que ter coidado co que desexas, pódese cumprir.

Todos os vráns está o Morrazo precioso e neste día, non podía ser menos, os montes locían esplendorosamente cubertos por unha xenerosa néboa que nos agachaba os segredos desta natureza privilexiada que nos rodea. Máis bonito estaba con esa panda de bos amigos que se achegaron a dar cor a este día gris.
Aínda así, as baixas foron escasas e roldábamos os cuarenta pantasmas na névoa. Encollidiños baixo as árbores pero alegres da aventura qe se presentaba. Amenceu como se esperaba, con chuvia suvae pero incesante. Fómonos xuntando con inusual puntualidade e armámonos de valor para afrontar un día moi longo.

Os primeiros kilómetros foron por pistas coidadas, primorosas e cómodas gracias á chuva aínda que os músculos estaban fríos e perezosos. A xente adiantábase a facer fotos e vídeos antes de castigar os corpos. Tuchis era a liebre dun día que lle sería aciago.

Andopor pechaba con Jose Ramón, no seu quad, ao que hai que agradecer que aparecese de forma voluntaria, desinteresada e inesperada. A avería de Tuchis ponme a min e Si-van-si marcando ritmo máis suave do que esperábades.

Tras dez kilómetros chega a primeira ascensión seria que pedían as pernas pero pronto nos metémos no beque. Aquí temos unha sorpresa desocoñecida cunha rampa de máis do 20% que daba paso a sendeiros recollidos, duros e encharcados da Fraga de Moaña. Xa me din que se van ser así os 95 km, sería exaxerado, e lojo esperabades un paseiño? Os montes están tapados e comparto con sorna as vistas que non hai dende os miradores. Algúns celebran a descrición e botan de menos a longa sequía que nos castigaba.

Outra vez con Tuchis á cabeza seguimos non-vendo as maravillosas panorámicas da pista ata o Lago de Castiñeiras, onde un par de averías alargan a parada. Uns gusanitos no chiring son o máis reconfortante para deportistas exemplares coma nós. O descenso a Marín estaba emocionante e perigoso. Moi resbaladizo, cheo de pozas e tolos con ganas de emocións fortes. Os de Laracha, algúns xóvenes veteranos do Morrazo e algún tolo máis non perdoa nin as partes máis delicadas, que evitamos os sensatos.

Tras tres ou catro caídas sen importancia para comézar xa subida máis longa do día. Altérnanse rampas duras e decansos, con tramos de asfalto e terra, igual que a chuvia se fai intermitente.
Na zona máis alta e aberta de Monte Vermello seguen sen asomar as vistas da ría para consolarnos na imposible rampa final… bueno imposible non, como nos amosou ghopi.

Os camiños rezuman auga e invitan a darlle duro ata chans, á empanada, plátanos e refrescos. Aquí unha panda de seres irrecoñecibles cubertos de barro tiritan no mediodía de verán. Mágoa de birras, dime algún experto en nutrición deportiva, tomamos nota. Dannos noticias de Cangas: leva varias horas sen chover, e case despexado… e nós celebramos a primeira parte da nosa xesta.

A enerxía coa que saímos estíranos e provoca un pequeno caos cruzando as terras de Hermelo. Uns fans kilómetros de máis quiados por Quiños, outros atallan por proposta miña, hai que sen perde e tamén hai que se retira a pensar como superarse o ano próximo.
A Portela anticipa un mundo de barro e auga, pero despois veñen as divertidas baixadas ata Tuia, que lucen máis coa auga caída. Pero aquí Tuchis sofre o percance definitivo ao escordar o seu traicioneiro nocello.

Jose Bike é atacado por unha enorme e terrorífica.. abella e as bromas pasan a preocupación cando o labio se lle incha sen compaixón. É que os bichos do morrazo somos cousa mala. Do km 50 a 70 teremos algunhas retiradas. O resto, en Aldán, tomamos os sabrosos bocatas para preparar o duro camiño romano do Hío. Como sa andaba seco, algúns puidemos subilo do tirón, a costa de serios riscos cardíacos.

Baixando a Donón xa superáramos o máis duro, as mellores vistas non se nos escapan outra vez e o sol comeza a debuxar sorrisos nas caras sucias e fedorentas. Dewi cae deslumbrado pola confianza pero só serán raspóns moi molestos para uns días.
Chegamos ata os faros de Cabo Home, xa un pouco tocados, e quédanos as zonas de area, con baixadas pedaleando, e pequenas subidas matadoras. En Liméns baise o grupo que non subíu o coche ao instituto capitaneado por unha das liebres, Doneciño, que envexa!

Comezamos a última subida para chegar case ás 9 da tarde, conforme ao peor horario previsto pola organización.
A min, esta versión do Gr pareceume máis dura que a do ano pasado. Pero tamén é máis divertida, variada e completa. Sen dúbida mellor.

Só nos queda aprender dos erros buscando a forma de parar menos, quitar asfalto, atendervos mellor e que así acabe tendo esta kedada cada ano tendo máis adeptos.
Gracias a todos por vir.

Vou recopilando enlaces con fotos da marcha de 2011

Fotos de Patri
Máis fotos de Patri

Fotos de Racso, sempre moi chulas

Fotos do Queimao

Fotos de Abelux

Fotos de “da toxeira”
José Reboredo pegou as fotos nun vídeo

E Roque 142 puxo un vidiaco que te cagas


E este vídeo de VIA TV non ten desperdisio

Hoxe fun á segunda asamblea de Democracia real Xa no Morrazo. A particular acampada de pouquiña xente que ten o seu culmen na asemblea diaria ás 9 da tarde no parque da Palma, fronte ao concello.
blogue de acampada morrazo
Artigo de xeado de toxo sobre a asamblea de onte
A asamblea de onte deixoume algo frío porque se trataron temas organizativos, houbo pouca xente intervindo e houbo tons demagóxicos e despectivos de xente que só repetía consignas ante un micrófono. Eramos uns 150, case todos menores de 35 anos e, sen embargo, estou bastante seguro que veteranos en movementos e organizacións sociais.
Hoxe o panorama era ilusionante. Cuantitativamente igual pero cualitativamente os 150 incluían persoas de tódalas idades aínda que non interviñese ninguén de máis de 35 que non tivese pinta de okupa.
Os temas do día tocaron a participación social, o sistema electoral, a corrupción, o aforro enerxético, a xustiza e o sentido do movemento no que se estaba a participar.
Alguén lanzou unha pregunta, por onde temos que comezar? É mellor pregunta que “cara onde imos”.
Aprendéronnos na escola que hai que traballar por uns obxectivos, perseguindo un fin e planificar ordeadamente. Houbo anos de colexio, medios e marketing amosándonos a competir por usar medios eficientes para acadar metas indesexables. Pasámonos a vida discutindo os medios a eficiencia dos medios e non a súa dignidade.
Por onde debemos comezar é por reeducaronos. Precisamos arredarnos desa obsesión utilitarista en que o importante é o obxectivo sen considerar a dignidade do camiño para chegar a el. A vida non debería basearse acadar unha meta vulgar e egoísta senón en vivila dignamente esparcindo un mínimo de decencia entre os achegados (ou máis se pode ser):
Comezamos por aprender a pensar, participar en asembleas, aprender e respectar opinión aínda que procedan de xente sen educación ou verborrea. Aprendemos a falar publicamente na asemblea sen vergoña e a tratar todos os temas sen prexuizos. Aprendemos a dicir cousas evidentes que nunca se din pero que é preciso dicir. Aprendemos a xuntar as arroutadas e dámonos conta que non son tan diferentes a nós. Aprendemos que xuntarnos persoas e debater é unha ocupación divertida e digna.
A notoriedade mediática fai que se achegue máis xente do común a un campamento destes e todos aprenden a participar e organizarse. Á veces só serven para descargar a carraxe contida pero o tratamento de grupo é efectivo. Estase creando unha cultura, estase creando presión nos políticos e persoas que cren que pode participarse.
Comézase por facer algo que paga a pena, da igual a onde conduza.