O sábado pasado déusenos por facer exercicio extremo, unhas 10 horas, nun día de calor brutal pero cando vin o ambiente que era tan pro da saída, que pensei para min, este ano acaba todo o mundo. Pero de repente alguén dime na inscripción que leva un mes sen tocar a bici e póñolle unha X moi grande na miña lista de candidatos a pájara extrema. Meu irmán dime que non, que este anda forte… xa veremos.

Tamén anoto aos dos botellíns de medio litro no listado de  2complexo de camellos con tendencia a sufrir lipotimias” e a os máis cachitas que lles gusta andar lucíndose con desarrollos de contrarreloxio e tomar bebidas marróns e espesas, nas candidaturas a acalambrados.

Despois están os que quedarían escaldados días despois, que pensan que botarse cremita solar é de mariquitas e agora aínda están perdendo capas de color camarón polas esquinas. Por sorte hai xente práctica, que utiliza medidas de protección.

Imaxe

Vexo presumindo de que as teñen máis grandes, aos das 29” como sempre. Creo que se cren máis guapos e altos porque xa que din se sentirían ridículos volvendo á 26, qué humillación!

Imaxe

Para pagar, só tiven que ir coller polas orellas a un par deles que se escaqueaban, pero téñolles os carnés anotados, que un é veciño de Coiro e outro  do Hío. Moi poucos inscritos non deron a cara ese día: total para facer a ruta así xa hai que estar medio tolo, xa facela a 35º, que máis da.

Despois está o ciclista perfecto: guapo, estilizado, razonable, sorrinte. Xa vai vello para o meu gusto, pero  qué elegancia no pedaleo, aínda que o confundan cun animal do monte, igual o é e durme nas carballeiras, entre lobos e raposos.

Imaxe

O seu antagonista é o quen ven coa bici averiada, malamente inscrito, pérdese á primeira, anda de adianta pa atrás, e coa bici máis gorda e pesada que atopou na casa. Todos te queremos tal e como eres pero, que pacienciña hai que ter!

Imaxe

Xa hai quen propuxo chamarlle “a ruta das fontes” porque eu non me decatara de que había tantas. Eran doadas de localizar, bastaba con buscar unha aglomeración de tipos cheos de polvo no medio do monte e xa vías a fonte no medio.

Imaxe

Hai quen se queixou do exceso de paradas nas fontes: e ten razón, 65% de abandonos é insuficiente, queremos cadáveres cheirentos pegados a carreteras abrasantes! Un día gustaríanos conseguir un 95% de abandonos, a ver o libro Guinness dos records, ata onde temos que chegar se queremos ser realmente lexendarioooooos.

O gran nivel do pelotón dese día nótase en detalles, como o uso de ferramentas de precisión, de última xeneración, para as reparacións máis complicadas.

Imaxe

O tema das fontes deu moito xogo, e algúns pensaron que viñan de spa. Creo que nalgúns deses pilóns non se volverá a lavar roupa branca nunca máis.

Imaxe

Aquí temos a un que debe estar acostumado a bañarse na pisciniña hinchable do sobriño.

Imaxe

Tamén había sitios apropiados para bañarse, quizais sexa a nova xeración de bañadores legalizados pola FINA, para chegar ás bateas sen esforzo.

Imaxe

E como solución extrema sempre poderemos botar uns largos en Castiñeiras e de paso pelearnos cos patos por unhas miguiñas de pan.

Imaxe

Pero imos xa avanzando kilómetros, Chans de Cela semellaba escenario para a temporada 17 de Walking Death, a venganza ciclista! Non podía crer que aínda sobrase comida, xa empezaba a preguntarme se realmente non nos quedaran perdidos no monte. En todo caso os que faltaban non se botaron de menos así que non debían ser importantes. Algúns estaban en corpo pero non en alma.

Imaxe

Outros, xa non se sabía nin onde estaba nin o corpo nin a alma. Lost.

Imaxe

A dopaxe estaba á orde do día, sempre se pode improvisar para conseguir un subidón de azúcar.

Imaxe

A partir deste punto están os que recoñeceron a derrota, os que pulsaron o botón de averías que traen algunhas bicis, e os que atoparon disculpas do máis inverosímil: repentinamente teño que ir a Oporto, a parienta está afilando o cuchilo, unha despedida de solteiro, cena irrenunciable, cambiarlle a auga ao bacalao de remollo….claro, claro. Que o día do GR era no que todos tiñamos a axenda máis cargada que o presidente do FMI.

Imaxe

Entrando na parte das praias, non me esquecerei do mangueirazo de Malayo en Tulla que me despertou da miña ensoñación. Viña atolondrado despois de atopar á beira do camiño a unha xovenciña de enormes, voluptuosos e desnudos peitos apuntándome con malicia. Cantas bromas sobre camelbacks dianteiros e alimentacións equilibradas a base de letie tivemos nos seguintes kilómetros!

Imaxe

Baixando a Barra tiña planeada unha incursión no bosque de ameixas e longueiróns que por alí crecen e poñer o meu a remollo. Mágoa da hora, e a vergonza mostrar o meu cú hiperescocido en público.

Imaxe

A outros non lles importa, debo recordar unha imaxe que segue a visitarme nos pesadelos. Dous ciclistas parados nun lugar apartado, un co culotte baixado e cú  en pompa, outro cun bote de substancia viscosa na man… se a min non me parece mal, pero en medio da rutaaaa, hai que ter visioooo!

Imaxe

O que me gusta máis destas rutas é a cara de psicópatas que nos queda, pero para unha foto, ben se pode disimular, sorrintes como se non fose nada.

Imaxe

(ao da X moi grande acompañeino na parte final da subida a Pastoriza completamente asfixiado).

Aínda que esta crónica vai con coña, vai de cousas que hai que tomar moi en serio para poder seguir bromeando. En Aldán, na panadería houbo un desmaio, e tróuxome á cabeza imáxenes terribles deste ano: un recordo sempre para Pichón, botámoste de menos.

Advertisements

O 6 de Xullo foi escollido, entre todos os días do ano, polo Sol para arrasar o Morrazo máis ca nunca e poñer a proba as ganas de GR59 que tiñamos. Por suposto que a algúns pasóusenos pola cabeza a cancelación da kedada, pero non chegamos mencionalo nin cos máis íntimos, para non parecer o máis galiña, somos ben cabezóns! Unha noite con 26 graos de mínima invitaba máis a ir de copas que á cama así que non costou levantarse ás 8 das sabanas sudadas e pegadas ao corpo tras unha noite de maldurmir.

IMG_6646

Non faltou case ninguén dos case 68 inscritos, gracias pola seriedade. Apuntouse algún a última hora, supoño que a cifra final roldaba os 70 en Cangas, ás 9.30.

IMG_6651-3

Saímos con só 10 minutos de retraso e o sol xa queimaba a pel. Pronto descubrimos o rápido que se acaba un litro e medio de auga, que as innumerables fontes eran unha bendición, imprescindibles para salvar este GR. Dende o comezo cada fonte era un tesouro. Pareceume que acadamos un ritmo bo en xeral pero con moitísimas paradas, calculamos 8 horas pedaleando e, 4 parados! As medias saíron en 12,5 e está moi ben para a dureza da ruta: uns 2500 mts de desnivel de subida acumulada!

Chegamos enteiros e bastante agrupados ao lago de Castiñeiras, primeiro gran reagrupamento no km 30, a excepción dun par de grupos con avarías. Todo o mundo parecía animado a pesar dos 35 graos e duras costas que se superaran. Xa disfrutáramos de boas vistas de Moaña dende Broullón e da enseada de San Simón ao rodear Cotorredondo.

No camiño ata ata alí xa apareceran un par de participantes perezosos e houbo unha retirada por unha urxencia familiar. Non se podía aínda prever a ringleira de abandonos que iría provocando a subida de Marín.

IMG_6699

A baixada do lago foi este ano doada, rápida e sen caídas importantes As marcas deixaron aos organizadores máis despreocupados que outros anos, aínda que desapareceran un par delas.

Os seguintes 6 km, de Marín a Pastoriza, foron o inferno. Na hora de máis calor, da parte máis dura da ruta máis dura houbo desfallecementos, calambres, averías….como sempre o último kilómetro costaba subilo incluso a pé, a rampa final de monte Bermello, coa ría aos teus pés, deixou os termostatos ao borde da explosión. A subida era un ronsel de almas loitando contra a calor que saía do asfalto e caía pesado do sol, as rampas de terra polvorientas e sen unha miga de brisa que movese o aire viciado por horas de sol abrasador.

IMG_6723

As caras no avituallamento, en Chans de Cela eran de peli de zombies. Xente tirada, sen ganas de comer, sen forzas nin fé en rematar a ruta. Un par de acalambrados, dous ou tres con pájaras.. custou moito volver a poñer a xente en marcha, pese á promesa de baixadas que acabarían levándonos ata as praias. Calculo que houbo un mínimo de 20 abandonos que escaparon nos kilómetros seguintes, chegando ao avituallamento de Aldán só uns 42 dos 70 que comezaron.

056

Para min un dos momentos máxicos da ruta, sempre é polo kilómetro 60, a entrada á Praia de Tulla, a primeira das praias. Mellor aínda este ano gracias ás xenerosas mamas dunha bañista á beira do camiño, iso si que provocaba… sede, fame, e luxuria.

IMG_6742

100 metros máis adiante Malayo bautizounos a golpe de mangueirazo milagroso. Despois viñeron a Mourisca, Lagos, Area de Bon e Aldán: tadas repletas de bañistas mirándonos con cara de estrañeza.

A partir de aí pasei os meus peores kilómetros, totalmente desfalecido na miña parte favorita do GR. As pequenas subidas ata Aldán foron infernais e non paraba de dicir que abandoaba tras a panadería.

Alí levamos un gran susto cando alguén se desmaio no meu lado por uns segundo. Levouno Sera a Cangas e xa pensaba coller o coche… e volveu desmaiarse. Finalmente tras un descanso, bebidas e alimento puido saír sen máis complicacións.

070

Un bocata e cocacola despois, e coa insistencia e ánimos, decidín proseguir e non me arrepentín. Subín toda a calzada romana do tirón. Para min o segundo lugar máis máxico da ruta é a entrada na costa da Vela a Través de Donón, nun dos tramos máis bonitos en que se pode ciclar por Galicia. Aí sabes que o conseguiches, que has completala aínda que sexa a rastras.

IMG_6790

Tras o paso polo faro de Cabo Home baixamos á barra e comezamos a nosa particular pelexa cos sendeiros areosos das praias máis populosas do Morrazo. O final de ruta, este ano polo sendeiro da costa, foi unha guinda espectacular.

IMG_6794

O horario de chegada, pasadas as 10 da noite para min co grupo de cola da conta da dureza, con máis de 12 horas transcorridas dende o momento da saída.

IMG_6780

Aínda estamos botando contas de cantos acabaron, contamos uns 30, para o ano próximo imos facer un photocall final no riló para montar un póster de recordo cos que acabaron. En todo caso foron menos da metade, bravo a todos os que vos atrevestes a saír da casa e coller a bici nun día así.

Polo camiño quedaron requentados, acalambrados, esgotados.

IMG_6760

Un ano máis, foi un pracer honrar este fantástico percorrido, este escaparate do Morrazo con todos vós.

Engado enlaces a galerías de fotos que colgaron:

As de Alex:

https://plus.google.com/photos/114464373746464960717/albums/5897990810023921377?banner=pwa

As de Racso:

https://plus.google.com/photos/112405063109407409699/albums/5897813545610485153?banner=pwa

As dos Globeros Galaicos

https://picasaweb.google.com/LuisTestera/20130706?authkey=Gv1sRgCLDr3obgzuiITQ

Para ver ou descargar o track:

http://es.wikiloc.com/wikiloc/spatialArtifacts.do?event=setCurrentSpatialArtifact&id=4738718

E por fin chegou, 9 de Xullo de 2011, tempo de rutón polo Morrazo, tempo de poñer a proba os nosos corpos e a nosa determinación.
Poño fotos de Racso, Raíñas e Jose Bike; tamén o vídeo de Fchapela para alixeirar o tostón.

Toda semana tivemos aos gurús do tempo mareándonos con cambios nas súas cábalas meterolóxicas. Pero que carallo, mal vamos se nos sorprende que chova en Galicia. Debecíamos por unha auguiña que sacase o polvo do noso camiño, pero xa sabedes, hai que ter coidado co que desexas, pódese cumprir.

Todos os vráns está o Morrazo precioso e neste día, non podía ser menos, os montes locían esplendorosamente cubertos por unha xenerosa néboa que nos agachaba os segredos desta natureza privilexiada que nos rodea. Máis bonito estaba con esa panda de bos amigos que se achegaron a dar cor a este día gris.
Aínda así, as baixas foron escasas e roldábamos os cuarenta pantasmas na névoa. Encollidiños baixo as árbores pero alegres da aventura qe se presentaba. Amenceu como se esperaba, con chuvia suvae pero incesante. Fómonos xuntando con inusual puntualidade e armámonos de valor para afrontar un día moi longo.

Os primeiros kilómetros foron por pistas coidadas, primorosas e cómodas gracias á chuva aínda que os músculos estaban fríos e perezosos. A xente adiantábase a facer fotos e vídeos antes de castigar os corpos. Tuchis era a liebre dun día que lle sería aciago.

Andopor pechaba con Jose Ramón, no seu quad, ao que hai que agradecer que aparecese de forma voluntaria, desinteresada e inesperada. A avería de Tuchis ponme a min e Si-van-si marcando ritmo máis suave do que esperábades.

Tras dez kilómetros chega a primeira ascensión seria que pedían as pernas pero pronto nos metémos no beque. Aquí temos unha sorpresa desocoñecida cunha rampa de máis do 20% que daba paso a sendeiros recollidos, duros e encharcados da Fraga de Moaña. Xa me din que se van ser así os 95 km, sería exaxerado, e lojo esperabades un paseiño? Os montes están tapados e comparto con sorna as vistas que non hai dende os miradores. Algúns celebran a descrición e botan de menos a longa sequía que nos castigaba.

Outra vez con Tuchis á cabeza seguimos non-vendo as maravillosas panorámicas da pista ata o Lago de Castiñeiras, onde un par de averías alargan a parada. Uns gusanitos no chiring son o máis reconfortante para deportistas exemplares coma nós. O descenso a Marín estaba emocionante e perigoso. Moi resbaladizo, cheo de pozas e tolos con ganas de emocións fortes. Os de Laracha, algúns xóvenes veteranos do Morrazo e algún tolo máis non perdoa nin as partes máis delicadas, que evitamos os sensatos.

Tras tres ou catro caídas sen importancia para comézar xa subida máis longa do día. Altérnanse rampas duras e decansos, con tramos de asfalto e terra, igual que a chuvia se fai intermitente.
Na zona máis alta e aberta de Monte Vermello seguen sen asomar as vistas da ría para consolarnos na imposible rampa final… bueno imposible non, como nos amosou ghopi.

Os camiños rezuman auga e invitan a darlle duro ata chans, á empanada, plátanos e refrescos. Aquí unha panda de seres irrecoñecibles cubertos de barro tiritan no mediodía de verán. Mágoa de birras, dime algún experto en nutrición deportiva, tomamos nota. Dannos noticias de Cangas: leva varias horas sen chover, e case despexado… e nós celebramos a primeira parte da nosa xesta.

A enerxía coa que saímos estíranos e provoca un pequeno caos cruzando as terras de Hermelo. Uns fans kilómetros de máis quiados por Quiños, outros atallan por proposta miña, hai que sen perde e tamén hai que se retira a pensar como superarse o ano próximo.
A Portela anticipa un mundo de barro e auga, pero despois veñen as divertidas baixadas ata Tuia, que lucen máis coa auga caída. Pero aquí Tuchis sofre o percance definitivo ao escordar o seu traicioneiro nocello.

Jose Bike é atacado por unha enorme e terrorífica.. abella e as bromas pasan a preocupación cando o labio se lle incha sen compaixón. É que os bichos do morrazo somos cousa mala. Do km 50 a 70 teremos algunhas retiradas. O resto, en Aldán, tomamos os sabrosos bocatas para preparar o duro camiño romano do Hío. Como sa andaba seco, algúns puidemos subilo do tirón, a costa de serios riscos cardíacos.

Baixando a Donón xa superáramos o máis duro, as mellores vistas non se nos escapan outra vez e o sol comeza a debuxar sorrisos nas caras sucias e fedorentas. Dewi cae deslumbrado pola confianza pero só serán raspóns moi molestos para uns días.
Chegamos ata os faros de Cabo Home, xa un pouco tocados, e quédanos as zonas de area, con baixadas pedaleando, e pequenas subidas matadoras. En Liméns baise o grupo que non subíu o coche ao instituto capitaneado por unha das liebres, Doneciño, que envexa!

Comezamos a última subida para chegar case ás 9 da tarde, conforme ao peor horario previsto pola organización.
A min, esta versión do Gr pareceume máis dura que a do ano pasado. Pero tamén é máis divertida, variada e completa. Sen dúbida mellor.

Só nos queda aprender dos erros buscando a forma de parar menos, quitar asfalto, atendervos mellor e que así acabe tendo esta kedada cada ano tendo máis adeptos.
Gracias a todos por vir.

Xa estamos a martes así que algunha das neuronas comatosas no enloquecido fin de semán volven a funcionar. É tempo de crónicas paro que non quede no esquecemento esa máxica noite do venres que elevou o listón das nocturnas ata nivel de salto con pértiga: boa asistencia, camiños novos e bonitos, churrascada, queimada, bo viño, servizo de transporte para os de dixestión pesada….
Reuniuse a tropa de 11, máis o mestre de ceremonias, que en vez de ciclar, foise directamente a tostar a deliciosas carnes. Comezamos comparando os nosos atributos, tocando os dos demáis, probándoos. Uns tíñanas gordas, outros largas, pequenas, xoguetonas, potentes, bonitas, clásicas, fiables, resistentes. Xa sabedes, isto das linternas é como as pollas, non hai dúas ijuales.
Co medo á ruta de Tuchis e Sera pensamos necesitaríamos recuperarnos… xuntáronse unhas catro empanadas, dúas tortillas xigantescas, o churrasco, ensaladas, postres varios…. para alimentar o corpo. E os líquidos que liberan a mente ou a fan enloquecer.
Non abusaron de nós na subida e na baixada puidemos gozar do ben que alumbraban as luces, alumbraban o polvo, que era o único que se vía. Baixadas moi divertidas e novedosas, que nos deixaron con ganas de repetir en diurnas, leváronos ata a finca do Iván.
Cheiramos o churrasco intuíndo o próximo final feliz e entramos polo portalón do paraíso. Refrescaba bastante ao lado do río da Fraga e a mesa xa esta preparada, posta e predisposta para a grupeta. O sitio é ideal co seu asadeiro, frutais, casiña, herba, río para enfriar as botellas e un anfitrión de luxo.
Lanzámonos sobre a costilla e chourisos mentres Pichón, Calleja e Doneciño ían abrindo ronda de botellas de delicioso mencía do Bierzo e de chistes coronados pola personal interpretación dos gangosos que fai Calleja; eu tamén me animei con ambas cousas. Gaspi quedábase dormido ao meu lado e Patri picoteaba tímidamente. Houbo tempo para que os abueletes recordásemos os tempos do camiño de Santiago, porque nos puxemos tiernos e sentimentais.
Das empanadas pasouse ao churrasco, aos peores chistes, mal contados (ou contados a medias) e máis celebrados con grandes risotadas contaxiosas, pensei por momentos que Pichón desencaixaba a mandíbula. A parte onírica achegouna Calleja algunha observación sobre a filosofía dos pitufos, e nós esixímoslle o teléfono do camello que o mantén sempre en estado alterado e a punto ofrecer unha das saídas máis delirantes.
Co licor café as risas e brindis varios dan paso ao solemne acto do feitizo purificador. Na queimada colle o cullerón Diego con man experta. Como sempre, a queimada costa encendela (aínda máis ao aire libre e ao rosío) e como sempre hai algún queixándose da calidade da caña ou da habilidade do mestre de ceremonias. Pichón toma o relevo co conxuro e deléitanos poñendo emoción e pausa, interrompido por Calleja, que tampouco estaba de acordo co conxuro e que quedou enjanchado nun mal chiste durante un par de horas.
Finalmente dase lectura tamén a un anexo do pitufo filósofo e quedamos “libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento”.
Protexidos polas forzas do ar, mar, terra e lume, saímos rodando, atravesando unha Moaña desértica. Tampouco Cangas tiña mellor pinta e finalmente non puidemos tomar a última por xa eran as 4, excelente hora para recollernos a soñar con trialeras, meigallos, pitufos e patos

Que lle queres? Galicia é así.
Resulta que vas á zona máis industrializada do país, farto de ver naves e grandes aparcamentos de formigón dende estradas e autovías. Imaxínaste un caos de casas e fábricas pelexando por ocupar o territorio. Camións colándose por pistas asfaltadas e nenos correteando fronte ás cristaleiras de enormes empresas comerciais.
Anda cen metros e…..
Imos relaxados charlando por pistas asfaltadas, con casas e hortas, veijas e froiteiras como en calquera pobo das rías Baixas.

Un monumental atasco é o sinal de que comeza a diversión. Creo que coidaron primorosamente esa pequena parcela como se fosen os campos do Old England Club. Controlaron a humidade, a composición da terra, a drenaxe, taparon o sol e voilá: tras interminables meses de sequía, volvemos a axitarnos polas lameiras e as bicis comezan a soltar alegres chirridos de satisfacción.
Os primeiros quilómetros son entretido por camiños variados e divertidos á beira do río (Louro?).

Cruzamos a N550 e vemos de frente unha empinadísima montaña e, á dereita, un furancho con mesa de pedra no xardín….. porque un ten unha imaxe que protexer, que se non probáballe o viño de Mos.
Como saín de retrasado permítome a satisfacción de adiantar a moita xente, e crerme un maquinón…. e isó aínda tiña a maís de 600 por diante. Toda a chulería quedóuseme na segunda rampa e só me dediquei a suplicar que non se subise todo o Galleiro.

Que va, que isto é o Monte Castelo! Dinme por aí. Busco información; chámaselle Castelo porque tivo unha torre medieval no seu cumio, onde hai ademais unha gran pedra rectangular. De feito o monte ten moitos penedos enormes aos que se lle puxeron nomes súas formas. Xa arriba vemos todo o val do Louro, aeroporto, Galiñeiro e ao fondo as Cíes. Ata se ven unha formiguiñas multicolor que comezar a subida, ai meus pobres!
É curiosa esta zona, con todo o val do Louro e esas montañas graníticas ao sur que veñen case dende o fondo da Ría de Vigo ata case Tui. Están interrompidas por Porriño as canteiras que as van carcomendo cara o sur ano a ano.

Bueno, chegouse a un avituallamento de marca: sí Kit-kat e aquarius (nivelón), cando podía ser bebida isotónica DIA e galletas chocolatadas Leader-Price. Disfrutamos da merendola cando o sol por fin comeza a quentar tras unha mañán nublada. Dúas rampas máis e para abaixo, trialera vai, trialera ben, ciclista a rebolos, ciclista campaneando.

Tanto sol e monte abaixo unha polvareda digna do sétimo de cabalería e a nós quedounos cara de indios.
Un vídeo directamente dende Caldas, de Roque142


Bueno ao final: ruta máis bonita que o ano pasado, un pouquiño máis dura e trialeras máis brutas. A min persoalmente gustáronme máis as do ano anterior, pero nuncha chove a justo de todos.
Desta vez marchei correndo para casa así que non sei nada de pinchos, duchas e regalos. En resumo: unha ruta clásica das do Tea e Louro de llano, todo parriba, todopabaixo e llano. Complementa perfectamente a rompepernas canguesa.

Vou recopilando enlaces con fotos da marcha de 2011

Fotos de Patri
Máis fotos de Patri

Fotos de Racso, sempre moi chulas

Fotos do Queimao

Fotos de Abelux

Fotos de “da toxeira”
José Reboredo pegou as fotos nun vídeo

E Roque 142 puxo un vidiaco que te cagas


E este vídeo de VIA TV non ten desperdisio

Este ano quixemos sorprender cunha marcha especial, diferente, que ninguén máis puidese permitirse. Non buscamos as mellores trialeras nin as fragas máis frodosas. Non queríamos subidas largas e esixentes nin vellos carreiros escondidos nos vales do Morrazo. No primeiro memorial xa se organizou unha ruta semellante, pero daquela viñeron dez veces menos ciclistas, nós tiñamos seis veces menos experiencia e o clube sería unhas tres veces máis pequeno. Que bonito! Como crece a nosa afección, como a xente redescubre o monte, como o deporte non é sinónimo de competición, regras e árbitros senón de liberdade, ocio e harmonía co medio.

Decidimos levarvos a Cabo Home para que dar a coñercer este lugar máxico. Aos que coñecedes a zona, queríamos ensinarvos camiños novos, animarvos a un turismo diferente do cochedependente que non sabe agardar para deixar cruzar a deportistas amantes da natureza ocupando a súa sagrada, exclusiva e carísima vía asfaltada. A ruta é aínda máis valiosa para nós, os de Cangas. Cando chova poderemos gozar nos novos camiños que abrimos ou limpamos para ter unha ruta divertida e variada a cabo Home, pronto será un clásico recurrente dos nosos fins de semán.
Cabo home é terra de extremos, de grandes temporais. De cantís onde os percebeiros pelexan coas ondas, cerca dos os surfeiros máis osados. Navegantes e piragüistas. Paseantes e ciclistas, buscadores de setas e fotógrafos, escaladores, buceadores, apaixoados da historia ou dos castros teñen razóns de sobra para visitar Cabo Home en calquera época do ano.

Na entrada está o monte do Facho, co cumiu que descende cunha caída vertical ata o mar. Aquí érguese un incrible castro que domina as Cíes e o atlántico. Hai un altar no que, en épocas prerromanas, traían grandes pedras labradas como ofrenda ao deus Berobreo (mesma orixe que Breogán), deus do Alén, un deus pagán aínda benerado despois, cando Galicia xa era oficialmente cristiana. Chégase aquí en peregrinación a un dos Finisterres galegos. Máis alá só queda o fin do mundo e as misteriosas illas habitadas seres tenebrosos e as almas dos mariñeiros mortos e desaparecidos segundo a lenda celta.

Este que percorremos na marcha é tamén o “camiño dos Mortos”, chamado así porque era por onde se levaban os cadaleitos dende Donón ata Hío cando aínda non había capela no primeiro. Dónn era un deus Irlandés, o deus dos mortos, que xace enterrado nunhas illas eternamente rodeadas de néboa. Os expertos din que é improbable que Donón proveña de aí pero, sería bonito. Mentres as igrexas e capelas do morrazo poñen o seu altar no leste para que os feligreses estean de costas ao Oeste, ao fogar do deus dos mortos, onde o Sol agoniza todas as tardes. Pero nós tornámonos coa nosa teima pagán e adoramos ao deus da morte levando as nosas ofrendas a a Donón, a onde habita o Deus dos mortos.

Percorremos os camiños polos que os carnavais de Hío estoupan cada ano nunha orxía de viño e desvergonza, nun aquelarre inmemorial en que se peregrina entre aldeas revivindo canda ano a festa máis grande e pagán, a festa dos veciños a maior troula que vos podedes imaxinar.
Voltando ao noso tema: sabíamos que sería complicado organizarse na marcha porque se cruzan demasiadas estradas (os camiños estaban antes, debían ter preferencia), porque o sol anima aos visitantes motorizados das nosas saturadas praias e porque e o terreo era rompepernas e ata areoso por momentos. Co que non contábamos era con que aparecesen máis de mil ciclistas e con que a previsión de nubes e claros acabase converténdose nun aterrador sol de verán.

Conseguimos saír (case) puntuais de Cangas para disfrutar dos agradables sendeiros costeros recén ardidos entre rochas ata Liméns. Formáronse un par de embotellamentos cos que non contábamos a pesar de incluir costas para estirar o pelotón, que incluimos na ruta de forma cruel e innecesaria.
Os que controlaron os cruces tiveron que aturar malos modos, berros e inxustificadas queixas. Resulta que señoritos que veñen o fin de semán á Praia ou que montaron segundas e terceiras casas, legal ou ilegalmente, non poden aturar 5 minutos de espera. Eles non saben eventos deportivos na natureza, gratis, non competitivos e abertos a todos. Non señor, dous minutos máis tostándome na praia como un tonto son máis importantes. Resulta que as estradas son intocables se non é para o rei coche.
Pronto nos achegamos ás subidas máis duras. Eses empedrados cara arriba para que vos retorzades e vos desmoralicedes. Nós levábamos entrenando uns meses. Se non vos salíu á primeira repetide, xa veredes o rápido se progresa.
O paso dos quilómetros foi ennegrecendo a nosa caravana multicolor e os ciclistas convértense en sombras sudorosas nunha gran tormenta de area. Pero pronto chegan as vistas do Hío e Ría de Aldán, o bosque na dunas, ass praias de Nerga, Viñó e Melide, as Cíes a tiro de pedra, a vertixinosa costa da vela, os tres faros de cabo Home, a paradisíaca Praia de Melide, o avituallamento xunto ao castro do Facho e a subida deixando atrás a fisterra do Morrazo..
Xa na segunda parte, a distancia de cabeza a cola acercábase ás dúas horas e, áinda así, había problemas de saturación. Tras a baixada, a tranquilísima Praia de Vilariño para ver Aldán dende a parte alta e así, pasar ao Bosque Encantado, e a pelearse coa subida final.
Xa vistes que ao final non foi para tanto. Un par de rampas duras e terreo variado para, finalmente, chegar sen máis a Cangas. A trialera final resultou demasiado danada e perigosa así que tivemos que pechala pronto. Invítovos a probala noutra época.
Os que íamos na cola quedamos cunha sensación de ruta de sufrimento extremo pero bueno, seguro que moito máis adiante pensaron que só era un paseíño. Eu, dende logo, vin caras esbrancuxadas, vómitos, calambres e e pájaras de libro. Hai que regular, alimentarse e beber, pero sobre todo hai que andar en bici.
De volta á civilización, tras a reconciliación co mundo puidemos volver a lambernos as feridas e a soñar con máis mañans de domingo entre mares e montañas.
Gracias pola vosa comprensión e por facernos felices vindo un ano máis.

Por certo: no parte de feridos, nada grave que salientar. Un par de persoas cara Hospital: un golpe importante no peito e unha rapaza cunha boa brecha no brazo. Iso foi moi mala sorte porque ía moi a modo pero caíu mal.