O viernes, festividade dos Dolores, os cofrades da orde da santísima trialera furada procederon á tradicional procesión do ruido.
As velas non están permitidas no monte así que nos iluminamos artificialmente para celebrar a nosa devoción a Nosa Señora das Dúas Rodas.
Quince foron os integrantes da comitiva nazarena, nun grupo variado de valientes. De 8 a cuarentepico anos, dúas mulleres e algúns estrenándose como costaleros nocturnos.

Non é o noso primeiro periplo nocturno, pero seguimos tendo problemas técnicos en cada saída: xente de poucas luces, linternas que se caen, pilas que se agotan….
Saímos xa con noite pecha, esquivando polo centro aos espectadores desa outra procesión máis tradicional e urbana que se celebraba no centro de Cangas.

Subiuse pola ruta do memorial 2010 pero, tras a mítica rampa do 30%, seguimos pola pista en dirección a San Cosme, dándome posibilidade de ensinar un pequeno e divertido sendero case imperceptible polas sombras nunha zona húmida e tenebrosa de Coiro. Antes da capilla subimos á dereita, en dirección a Meiro.

En canto enganchamos a estrada de Hermelo, o destino deixou de estar xa nas nosas mans. Tratei de desviar á xente de volta cara o monte pero os meus esforzos foron baldíos, unha terrible forza conduciunos irremediablemente ás tabernas de Hermelo. A lúa exercía unha terrible influencia paranoide que nos obrigou a meternos urxentemente a cuberto nunha taberna.

Era moi tarde para a de María pero máis arriba (Bar a Cruz) non tiveron problemas por atendernos case á medianoite. Deuse paso ás deliciosas racións de carne, viño, chupitos….. e xa sabedes a onde conduce todo isto. Uns brindis polas nocturnas e pola bici, mentres se iba acumulando entusiasmo e valentía para as seguintes baixadas.

Subimos á cruz para volver á aldea nunha primeira baixada, despois ó Paralaia para pasar á parte máis electrizante da ruta. No tramo que baixa ata a zona encharcada, houbo un percance, unha caída sen importancia, de consecuencias máis morais que físicas.
As trialeras que van ata a catarata rozan o criminal para facer con nocturnidade pero chegamos máis ou menos enteiros ó río. Aínda non nos chegou de emocións que lle metemos unha trialera máis para acabar na Igrexa de Coiro.

Chegando a Cangas sobre as 3, pareceunos, esta vez sí, hora prudente para retirarnos evitando así comezar xa o fin de semana demasiado perxudicados como para levantar cabeza.
En resume: diversión, bici, exercicio, viño, boa comida, chupitos, monte e amigos. Para que despois digan que non sabemos divertirnos…

Acabamos algúns maravillados das temeridades nas tremendas baixadas e outros escandalizados confimando que: baixamos menos trialeras os domingos que esa noite. Pero, que carallo, se foi demasiado podían quedarse paseando velas por Cangas, jejeje.

Como nos gusta esta ruta! que ganas temos de repetila! Un clásico para os domingos de verán que nos encanta.
Un reto de máis de 60 quilómetros que temos que ir mellorando ano a ano incluíndo máis camiños, máis subidas, máis dureza e máis quilómetros, a ver se podemos acabar convertíndoo noutra quedada….. isto hai que ilo vendo.
En particular a versión que se enlaza, en que Roqueponte nos guía por unha nova subida dende Vilaboa é espectacular. Non chegamos ata as antenas, por iso teño ganas de repetila chegando ata arriba de todo, a máis de 600 mts, e así quédanos un percorrido espectacular.
Eu creo que en Xuño vai cair esta maravilla:

http://es.wikiloc.com/wikiloc/spatialArtifacts.do?event=view&id=1236964&measures=off&title=off&near=off&images=off&maptype=S

Pensaba que se ía ver o mapa pero non, aquí vai o enlace. Xa o digo, hai que melloralo, eu quero subir ás antenas de Domaio.

Enlace co track para baixarse

O archicoñecido descenso do Paralaia en todo o seu esplendor.
Xa sabedes que é un descenso asequible pero o efecto da erosión faina máis difícil por aparecer raíces e pedras no camiño.
Fchapela é un compañeiro do clube Bike ou non vai que sempre nos regala vídeos dos seus. Este é o primeiro que fai co novo soporte no peito. Paréceme espectacular porque se percibe moito mellor a dificultade do terreo e o traballo do biker. Mellora moitísimo os videos dende o casco.
Botarlle un ollo, o vídeo paga a pena.

As fotos son de pésima calidade. Sacadas co móbil porque o flash da cámara abandonounos fai tempo.

Aproveitando o primeiro amago de veraniño conseguín levantar o ánimo para enfrontarnos á oscuridade cabalgando nas nosas burras.
Soemos saír unha tropa moi numerosa, pero aquí son moi valientes pa escribir no foro ese, para vacilar pero… para saír á noite, todos como jaliñas temerosas do raposo, cacarexando dende detrás do valado pero espántanse acobardadas se aljén lles abrise a porta.
Para min foi unha nocturna memorable en todos os sentidos: pola asistencia, o recorrido, o papeo, e a sesión de recuperación.
Fomos chejando sobre as 9 ao lugar de encontro. Como sempre, admiramos mutuamente os sorprendentes inventos caseiros para montar os equipos de iluminación. O faro de Diego, os cornos de Calleja, o foco de coche que Kinhos, as poucas luces de Waly. Había un que meteu catro linternas no manillar, parecía un todoterreno. Finalmente fomos 10 os que arrancamos e, curiosamente, non quedou nadie atrás no camiño. Polo retraso inicial parecía que non tiñamos permiso para circular ata que fose noite pecha.

O caso é que apareceron nubes moi escuras alá polas zonas altas do Morrazo. A pesar de ir sin chubasqueiros, non nos acobardamos, como pasou cos que quedaron na casa. Subimos o Paralaia a ritmo alegre e disfrutamos das vistas que coñecedes, mesmo si vos quedastes na casa, envoltos na manta. A santa compaña ascendeu en peregrinación, máis ou menos agrupada na busca do santuario para ser bendecidos e bendecir os manxares da última cena.

A nós non nos fixo falta manta porque ao caír a noite parou o vento e atopámonos unha noite sorprendentemente calurosa, sudamos abundantemente e a ameaza de chuvia esvaeceuse como os lengüeros que non se atreveron a saír. Collemos o camiño que leva ao Xabarín a ritmo endiablado, atopando novas dificultades nun camiño que parecía coñecida como a palma da man. Pensamos no millo corvo e, sen querer, atopámonos de frente coa de María, non fomos alí a propósito. Foi o destino que nos susurraba entre as carballeiras sombrías, foi un trasno que aparecía entre as pedras dos valados, unha meiga hipnotizándoos entre os escuros cumios arborados. Pensamos en picar algo e puxéronnos de paso, dúas fuentazas de carne ao caldeiro e carne asada. Foi unha deliciosa e abundante cea. Non contei as xerras coas que recuperamos o malparado nivel de hematocrito e rematamos o traballo con chupitos de licor do negro cafeeeee, que me tumbas que me mataaaaaaas, licor do negro cafeeeee, fasme andar a catro pataaaaaas.
Saímos cheíños en dirección á cruz de Hermelo pa baixar a ritmo de locura pola pista. Apareceuse un anxo a protexernos, e así sobrevivímos a baixada a ese ritmo vertixinoso, aumentando o perigo por certo grao de intoxicación etílica.

Tras confundirnos co paisanaje de Hermelo, compartir bromas e burlas, amáis dunhas boas tasas de viño, informánonos de que non era o día adecuado para tomar aujardente nos muíños, xa fora a semana anterior.
Pero non nos chejou con isto e metémonos pola catarata (hai unha foto na que se ve a ajua do río) para baixar polas xestas. Aquí algún mesmo propuxo explorar un camiño que creía que era ciclable….. quizais foi a única mala idea da noite que non triunfou.

Seguimos o deslizándonos como pantasmas nocturnas polos montes de Coiro, creéndonos indestrutibles así que non renunciamos aos últimos tramos cortiños do descenso do Paralaia. A valentía ía in crescendo pero a única caída foi costa arriba, cando calleja se abalanzou con fiereza sobre o único pau que topamos en toda a noite.
Esta foto é de cando cruzábamos o río, por riba da Catarata de Coiro, toda unha experiencia.

A última trialera foi no Ambigú. Alí rehidratamos e refrescamos o corpo. A algún, na casa, seguro que lle puxeron mala cara cando chejou máis tarde das catro, e cheirando a algo máis que ao bravío propio do exercicio físico.

Xa estamos mirando que organizar para a marcha do Bike ou non Vai do 2011, e poida que saia algo moi interesante.
Aquí temos unha reprodusión do que andamos a estudar por cortesía de Fchapela:
ídesvos cajar!
pd: Bueno…. xa vexo que estes carallos de llutuve e uorpres non se levan ben entre si… nada, para ver o vídeo pinchades na mensaxe que aparese ao darlle no plei e listo.

Os primeiros minutos son da saída de Cangas. Cara o final xa é todo pola proximidade de Hermelo, buscando baixadas interesantes cara Bueu ou Cela.


Levántaste cedo no fin de semán, e a cama é un cálido e acolledor ventre materno, mentres o no afora espera un mundo xélido e duro. Incorpóraste notando que os músculos aínda dormitan e camiñas como un zombi lento pero imparable á cociña. Recordas que nestes días sí que é importante un bo almorzo pero daste conta de que non hai tempo para exprimir, tostar ou untar. Tes que acudir á caloría industrial, creado a miles de kilómetros con misteriosas graxas animais con forma de galleta, croisant ou napolitana. Buscas complementos repartidos por toda a casa: casco, mochila, guantes, barritas,… por que non terei todo xunto nun lado? Estas zapatillas dan noxo pero non da tempo a limpalas. Hai que ordenar todo isto, vou vaciar un armario enteiro para a bici… se me deixan.

Haberá frío, chuvia, o tempo quecerá rapidamente ou toca ir abrigado toda a mañán. E eu, galoparei coa forza dun pura sangre ou bufarei como unha morsa sebosa arrastrándose por unha praia antártica? É un deses días de pés conxelados ou de sudar envolto en prendas inútiles? Miras pola ventana; merda, está escuro e non sei se andará a chover.
Xa te sintes mellor co traxe posto, o uniforme para a pelexa, algo deteriorado por golpes e desgastes. Non hai marcha atrás, sería ridículo quitar agora o disfraz. Onde andarán as gafas, ao carallo o tempo acábase.

Xa vas con retraso ao chegar ao garaxe. Ves a máquina e parece triste alí apartada na oscuridade. Cando a tocas está fría e agarrotada, tamén lle costa comezar a moverse. Obsérvala e parece complexa, angulosa, áspera, inhumana. Semella un potro de tortura ingobernable. Algún sicópata creou este artefacto de maltrato a torpes aprendices de deportistas ou naturalistas. Isto non pode servir para voar sobre as pedras, atravesar lameiras ou agarrarse ás costas imposibles, é un ferro mal feito pero bueno,a intenalo. Comeza o ritual cando analizas o estado da compañeira de viaxe. Buscas de forma meticulosa imperfeccións sutís. É impropio dun manazas como ti pero comprobas se a presión é a adecuada, ruídos reveladores de rozamentos, imprecisións nos cambios, holguras nos eixos ou derrames de graxa. Xiras a roda e oes sonar o carrete con deleite, como a ruleta dun casino xogando coa sorte. Sempre comprobas os frenos, non sabes por que, nun coche non se che ocorrería facelo. Miras os tacos da cubierta, xa tocaba cambiala pero vai tirando e ves con preocupación algo desfiachándose no cable de cambio, malo será, pensas. Cantos rascazos! Xa parece vella e non ten nin un par de anos e parece como se lle saísen arrugas na pintura.

Parece mentira que un trebello así de caro precise tantas atencións, non me estarán enganando? Pero montar en bici é máis completo que pilotar un coche, nuns minutos o vehículo será parte do teu corpo, entenderás o significado cada vibración como se fose a túa propia pel a que vai rodando polo chan. Brazos e pernas son parte da amortiguación. A pel é carrocería. Desprazas o corpo de adiante atrás ou aos lados para manter o equilibrio de forma constante e case inconsciente. O cambio axuda a que non gripes o motor humano, hai que manexalo con coidado, podes ser agresivo ou conservador. Os pedales e vielas poñen estabilidade e agarre, puños e sillín dan axilidade para xirar, inclinarse ou correxir trazadas.
A roda xa comeza a xirar, antinatural, polo frío asfalto da mañán da triste e sucia de inverno ata chegar ao punto de encontro. O día comeza a asomarse sen decidirse entre un sol frío e cegador ou nubes cálidas e húmidas. Arrancamos perezosos buscando blandura térrea. Un quecemento urbano lévanos pronto ao noso hábitat natural, mmmm

Cortegada achégate esa maxia que ten o río Miño e que nos atrae a todos os galegos. Esa arteria galega percorre máis de 300 quilómetros recollendo auga dende as aldeas máis recónditas de Lugo, formando os impresionantes canóns de Ourense e chegando ata os prácidos xardíns de Pontevedra. O Miño transmite vida, historia e sabiduría. Os pobos das súas beiras viven ao ritmo do río e nós imos descubrilo.

No seu percorrido, o Miño crea algunhas das paisaxes acuáticas máis espectaculares do país brillando, como poucas, a zona do Ribeiro. A unión do Miño e o Avia dará paso, máis abaixo, a un tramo sombrío con canóns angostos onde se alternan fértiles fragas e vides para elaborar o máis doce Ribeiro.

O concello máis meridional do Ribeiro é Cortegada, último concello de Ourense segundo se baixa polo río. Aquí as bodegas emerxen entre bosques impenetrables e un belo balneario que é punto de saída de sendas fluviais e da nosa ruta en bicicleta de montaña. Calquera é boa época para compartir con alguén a exuberante ruta que vos propoño. No verán disfrútase dunha ruta sombría e húmida, as alfombras de follas no inverno ou a exhuberancia primaveral. No outono deslumbran as inesquecibles estampas das agonizantes follas amarelas e marróns de árbores e vides que se ven reflexadas no ancho e agarimoso río.
A ruta que vos propoño non chega aos 25 quilómetros, pero non vos confiedes porque ten tramos de subida realmente duros.
A 15 minutos de A Cañiza ou de Salvaterra de Miño temos o concello de Cortegada, non moi poboado nin coñecido pero agacha unha xoia, unha ruta para bicicleta de montaña con beleza excepcional.

Pártese do Balneario, edificio modernista que data do 1937 e ao que quizais nos interese facer unha visita máis adiante. Sáese en sentido contrario á corrente para ir percorrendo un espectacular carreiro pegado ao río, que imos observando á nosa esquerda, sempre a escasos metros: así que ollo ao chan esbaradío! O impresionante carreiro entre árbores de ribeira vai por unha alfombra de follas onde os afeccionados aos cogumelos recoñecerán algún dos hongos comestibles máis deliciosos, que se agachan mimetizados coas cores do outono.

Séguese pola senda de pescadores durante 3 apacibles quilómetros para fotografar o outono desbordando orixinalidade. A continuación súbese por unha forte pendente seguindo os sinais da ruta de senderismo. Tras 300 metros ascendendo xírase á esquerda, abandonando xa os sinais da ruta, para seguir subindo por pista máis ancha e suave entre os piñeiros. O seguinte quilómetro é llano e van abríndose as vistas de novo ao río, nunha zona máis aberta dende a que se ve a nova ponte da estrada que conduce a A Cañiza, a só uns 15 minutos grazas á súa ampliación recente.
Unha corta baixada permite acercarse de novo ao río entre Castiñeiros, Carballos, Bidueiros, Ameneiros e Salgueiros. Serán corredoiras encantadoras que continúan paralelos ao Miño, aínda que só se intúe tras o frondoso bosque.

Aos 7 quilómetros afróntase unha subida dura que nos introduce a un novo mundo máis soleado, moldeado en terrazas polo home, con cepas, casas de pedra, hórreos, e leiras en aldeas pequenas e cheas de vida. Un quilómetro de subida dura condúcenos a Meréns, onde podemos parar a descansar bebendo da súa saborosa fonte antes de enfrontarnos coas rampas máis duras da xornada. En Meréns está o Pazo do Conde de Sarmiento e o escudo de Meréns, o escudo heráldico máis grande de Galicia, con 18 cuarteis rematados por unha coroa condal.

Abandónase Meréns poñéndonos a proba en terribles rampas por pista de hormigón para escalar entre vides de douradas uvas. As variedades de Mencía, Torrontes, Godello, Ferrón, Caíño, Loureira, Albariño ou Treixadura están presentes nas empinadas terrazas que se distribúen nas ladeiras máis soleadas. En metade da costa, hai que parar, xirarse e ver o Miño retorcéndose aos nosos pes para formar ondulantes meandros en vales fondos que o sol apenas consigue quentar nos día curtos de inverno. Os seguintes 3 quilómetros seguen ascendendo por pista ancha aínda que as fragas volven a pecharse aos lados e por riba do camiño. Ademais de ser unha excelente terra de setas atoparemos algunha sorpresa botánica como os abundantes madroños cos seus curiosos froitos vermellos. A parte máis alta do percorrido devólvenos a un terreo que alterna Piñeiros e Carballos ata baixar á aldea de Louredo, escondida nun rico val alongado. Nesta aldea saúdannos castiñeiros centenarios, eiras de hórreos e antigos camiños empedrados que dan idea da súa antigüidade. Outro elemento de interese será o peto de ánimas de Louredo.

Chegando a Louredo, apenas teremos traspasado o ecuador do noso percorrido pero o resto da ruta resultará bastante máis doada, discorrendo entre piñeiros por anchas pistas, case sempre en baixada e sen dificultades técnicas. A tres quilómetros do final agasallámonos cunhas últimas vistas do río ata baixar en por unha pista vertixinoso nos devolve a Cortegada e ao balneario, na Beira do Miño.
Xa suporedes que recomendo rematar o día probando algún delicioso Ribeiro da zona e relaxándose no balneario. Tanto as augas como os viños doces e afroitados serán dun interese medicinal indudable para o visitante.
Se queredes facer a ruta, podedes descargala para GPS ou extraer mapas no seguinte enlace:

Técnicamente a rutal é fácil. O nivel físico é bastante esixente. A pesar de que conta con moitas zonas llanas, hai tamén costas con desniveis importantes.

O pase de diapositivas require JavaScript.

O 12 de Setembro, o clube Bike ou Non Vai organizou, por primeira vez en Cangas, unha competición de descenso semiurbán. O evento cruzou o centro da vila achegando así esta espectacular modalidade a todo tipo de público. Deste xeito, os cangueses e visitantes puideron, en palabras de Manuel Santos, presidente do clube organizador:. saber cual es el deporte que practicamos, entiendan un poco mas que las Mountain Bikes no sólo son para ir a buscar el pan y el periódico, o sacarlas a dar una vuelta el día de la Fiesta de la Bicicleta. Que sepan que son bicicletas capaces de sortear obstáculos imposibles, de arrancar sonrisas, aplausos y gritos de ánimo, como los que este Domingo hemos visto y escuchado por cada metro que tenía este espectacular circuito.
Cangas é unha desas vilas mariñeiras que se construíron nunha Praia convertida en porto pesqueiro. Atópase rodeada de pequenas montañas que a abrigan dos ventos fríos do norte. Os penedos de granito que coroan Serra Poñente descenden ata as casiñas chantadas directamente na pedra debuxando estreitas rúas polas costas do casco vello. Estas laxes asoman ás veces entre paredes, esquinas, rampas ou son esculpidas formando escaleiriñas. A forma alargada da vila, loitando sempre por aproximarse ao mar, fai que o monte asome tras a franxa urbana moi próximo á liña da costa, a só medio quilómetro en liña recta.
A ladeira máis abrupta é a que conduce a San Roque e Serra Poñente. Neste enclave destaca unha pequena capela rodeada de maxestuosos piñeiros mansos que debuxan un perfil inconfundible que coroa e luce o seu máximo esplendor en cada posta de sol no Morrazo.
O clube Bike ou non Vai, animado polo indiscutible éxito descenso urbano do Marisquiño e outros descensos como o de Ourense, impulsado a afección desta modalidade no Morrazo e decidido ante a clara idoneidade do entorno, decide organizar un descenso semiurbán que cruce algunhas das rúas históricas máis emblemáticas de Cangas.
O percorrido parte de San Roque, a algo máis de 100 metros de altitude e, en pouco máis dun quilómetro, remata ao nivel do mar. A data escollida é o 12 de setembro para realizar os entrenamentos durante a mañán e a competición a partir das 4 da tarde.
Os primeiros 200 metros atravesan un empinado eucaliptal que combina pedras, terra e un par de saltos con cortados de vértigo. Esta zona, afectada por un verán moi seco, e castigada polo paso dos bikers, provocou abundantes caídas, case todas sen máis importancia que a perda de tempo que carrexan.
Aparecen a continuación uns 150 metros que alternan zigzags en asfalto con cortados en zonas de terra para entrar no camiño da Choupana, rúa que rodea a urbanización do mesmo nome.
A continuación deseñáronse 350 metros por asfalto e aceras salpicados de numerosos obstáculos. Esta parte require saltar dende tres rampas. Unha das plataformas da entrada ao remolque dun camión, do que se sae por un lateral. Tamén se pasa por dentro doutro remolque de camión no que se entra por unha pasarela. Os saltos desta zona atraeron a numeroso público, que disfrutou dun espectáculo insólito en Cangas.
Os derradeiros 300 metros cruzan o casco vello por rúas moi estreitas, curvas pechadas, escaleiras e unha pasarela para superar varios metros de altura dende unha barandilla de pedra. Centos de persoas agolpáronse na tarde, nas rúas Derribo, Manuel Graña e do Arco para observar o incrible paso de bikers competindo polos mellores tempos.
A chegada, foi ao lado do mar, na praza do Arco, onde moita xente puido aplaudir o paso de corredores dende as mesmas terrazas, case tocando os manillares dos competidores.
Achegárense deportistas das catros provincias galegas, case todos de Pontevedra e A Coruña para competir nun excepcional día de sol que facilitou a asistencia do público.
Os resultados da última e decisiva tanda amosaron a superioridade de Jorge Aguín Castro do clube Chapelo Racing, que en só 1:28 completou o descenso, asombrando aos propios organizadores e superando en 3 segundos ao segundo competidor máis rápido da categoría ELITE. Este descender gañou xa o descenso urbano do Marisquiño, en Vigo.
Na categoría Junior, Iván Costa Noya, do DH Santiago, completou o descenso en 1:34, sacando tamén case 3 segundos de vantaxe sobre o segundo da súa categoría.
A categoría de Master 30 tivo como vencedor a Antonio Pérez Dacosta, de Biciverde, cun tempo de 1:36.58 nunha final moi apretada, xa que segundo e terceiro quedaron a menos de 25 centésimas do gañador. O vencedor na categoría sub23 foi Adrián Ventín Iglesias (1:42), en cadete Marco Veiga Amado (1:44) e en categoría de promoción gañou David Vázquez Anido (1:46).
Para quen queira ver máis información de fotos, resultados e comentarios pode entrar no blog oficial do evento: http://urbandhcangas.blogspot.com/
Boa parte das fotos están dispoñibles a través do seguinte enlace: http://picasaweb.google.com/108698273645228579539
E por último anímovos que botedes un ollo ao espectacular vídeo da carreira, con gravacións de todos os tramos que a compuxeron http://vimeo.com/15073793

E por fin chegou o esperado momento para a desexada e mil veces falada nocturna ao Paralaia. Os que andaban cansos ou faltos de durmir fixeron un esforzo, aos que lle puxeron mala cara na casa prometeron compensacións, os lesionados tiñamos demasiadas ganas para perdérmolo.
Reunímonos a partir das nove no riló, que aínda estaba cálido, ruidoso, rebosante de xente. O noso plan levábanos a lugares máis frescos, íntimos e apartados: a lugares mellores.

Con só sete namorados da bici éramos quen de compoñer un grupo variopinto dende os que teñen menos de 10 anos a máis de cuarenta, caladiños e faladores, en plena forma e arrastrados, puntuais e tardíos; todos con ganas de redescubrir o noso coñecidísimo Paralaia dándolle un pracer aos sentidos.
Saímos cara a Pedreira e Ameixoda para afrontar as familiares e irregulares costas de sempre. Só tras subir a máis dura, a que te afasta da vía rápida, que te aílla do revunvio do Morrazo veraniego, houbo que pensar en acender algunha luz.

Chegamos a Monte Aberto aínda de día, coa luz baixando e regalando unha vitalista visión da nosa ría de Vigo.

Ra non chega aos dez anos pero síguenos sen dificultades e falando con entusiasmo, con excitación diría eu. Tuchis sempre dándolle os ánimos que non precisa pero agradece dou seu queridísimo tío. Racso adiantándose a facer fotos mentres Besbello amaga con algunha cancionciña das súas. Wally vai recordando aventuras imposibles con Roqueponte de guía e eu disfruto o momento ocultando unha sombra de preocupación polas punzadas de dor ciático.

Subindo cara o Paralaia xa se pecha a noite sobre nós, xa oímos máis, xa observamos con atención as sombras no camiño e somos sorprendidos por zonas areosas ou técnicas que non percorríamos cando sabíamos como subir pola trazada boa.

A parada na cruz do Paralaia dilatouse ao maravillarnos sacando fotos das centelleos lumínicos da hiperhabitada ría. Envoltos dun espectáculo único mentres bromeamos e xa imaxinamos outras rutas nocturnas para o futuro. A temperatura segue a ser ideal e as prendas que levamos os máis precavidos quedarán nas mochilas toda a noite.

O camiño ata Hermelo adéntranos en negrísimos sendeiros ata atopar a recóndita aldea tras unha revolta na pista. Dámonos unha homenaxe cun par de botellas, zumos, empanada e o ambiente festivo das mesas de grupos animados que enchen a de María. Uns 15 homes, posiblemente de idéntica idade, xa están na sesión dos contos e bromean con nós. A luz vaise no bar uns segundos provocando unha escandalosa celebración.

Nós apuramos os nosos vasos que farán que as pernas pesen máis do previsto nas rampas que nos suben ata a cruz de Hermelo.
Unha vez arriba, molestamos á parella nun coche para achegarnos á cruz. Outro lugar que, aínda que coñecido, é motivo de alegría e admiración. Quédanos a empinada e, hoxe lenta, baixada ata San Cosme.

As peores ideas impóñense e subimos polo punto limpo para vislumbrar tamén as luces das rías de Pontevedra e Aldán. O camiño está moito máis cheo de escombro do que recordaba e a baixada, xa no lado da Magdalena, ten moitas pedras e, despois, ramas por todos lados. Chegouse ao instituto de Montecarrasco despois de sacar polas dos radios sen máis consecuencias mecánicas, gracias á marcha lenta.
Pero aínda non nos chegou por esta noite e enfilamos cara o Pondal para a continuación baixar a Santa Marta. Rodamos con calma polo senderiño que nos levará a Area Milla. O túnel superiluminado é un descobremento sorprendente e seguimos ata Cangas sen perdoarlle un só rodeo polas caliñas e naves de Massó.

Cando chegamos a Cangas xa pasan das dúas da mañán e xa levamos tempo falando do último refrixerio no Ambigú. Tras algunha indecisión e amago de abandonarnos acabamos indo todos ao mencionado bar. Atopamos caras coñecidas, bo ambiente, non demasiado escándalo, é ideal. Aquarius, cervexas e ata un cubata para o final de ruta. Reímonos, compartimos sensacións e imos para casa coa sensación de ter outra gran ruta a compartir. Levounos máis de 4 horas para case 30 quilómetros que nos encheron, fixéronos descubrir e compartir unha experiencia intensa e revitalizante.
Quen se ven á próxima?


O gr 59 é un percorrido por múltiples recunchos da península Morrazo que acadaba, no seu deseño orixinal, polos 87 quilómetros. Circúlase por preciosos sendeiros entre penedos costeiros costeiros nas rías de Vigo e Pontevedra cando, pistas de terra e tramos de asfalto.

Despois chegan as partes altas con miradores, subidas duras e algún tramo técnico. Xa fai máis de dez anos que se marcou. O progreso fixo que se asfaltase, urbanizase ou talase. O GR quedou abandonado e algún tramos despareceron coa irrupción asoballadora da Vía Rápida do Morrazo.

Nos últimos anos, o GR 59 xa non era máis que unha serie de pintadas branquivermellas inconexas e 3 ou catro carteis informativos con mapas desgastados en que se percibía a un gran roteiro entrelazado surcando montes e costas de auténtica orografía de Rías Baixas.

Algúns imaxinábamos por onde podía circular e mesmo tentamos tramos acabando envoltos en silvas, tropezando contra alambradas da vía rápida ou empuxando a bici por subidas imposibles.
A idea e o interés pola ruta existía xa que hai exploradores que a descubren aos poucos. A organización xorde en foromtb.com. 5 ou 6 bikers van achegando ideas e recoñecendo zonas. Planifícanse avituallamentos e unha cea para que a xornada en que renace o GR59 sexa momprable, para darlle un pouco de forma de quedada. A tecnoloxía dos GPS e o foro achegan os medios para dar a coñecer a aventura e posibilitar que unha mínima organización desenvoque nun completo día para o disfrute da mountain bike e descubrimento da península do Morrazo.

Quedamos o día 10 de Xullo e escollemos a Praia de Liméns para o inicio. Apareceron ás 9 da mañán máis de 50 amantes das emocións fortes na moutain bike para enfrontarse ao percorrido definitivo: 90 quilómetros de puro terreo galego esixen e rempepernas. Algúns que sabían da súa capacidade sobrada, moitos queríanse poner a proba e unha ducia só nos poderían acompañar a parte matutina da aventura.

Moi bo humor na saída pola pasarela nas dunas de Liméns entre a xente do Morrazo, Vigo, Pontevedra, Tui e mesmo Ourense que vían con ilusión o día soleado pero fresco que se presentaba. Pronto os grupos se separan para ir percorrendo os piñeirais de Nerga e Barra ata chegar á costa da Vela. A ruta parecía un paseíño ata a primeira subida por un deslabazado camiño romano tras só 500 metros de paz na fresca da mañán. Ao superar a baixada á Praia de Nerga metémonos polos paradisíacos piñeirais nas dunas de Nerga e Barra por carreiros deliciosos e só uns 50 metros non ciclables por culpa da area.

As impresionantes vistas das Cíes e Cabo Home aparecen de repente ao superar a aldea de Donón. Séguelle a corta e dura subida aos montes do Hío. Como estábamos con ánimos e forzas, algúns optamos por subir polo camiño romano engadindo así un intratable empedrado que pon a proba forza e técnica.

Pronto se cruza a pequena fileira de montes e ábrese a panorámica cara a ría de Aldán co seu mar cálido e tranquilo, sé de recollidas calas que fan as delicias dos veraneantes. Os máis endureiros disfrutan da baixada polo empinado camino romano do Hío e reunímonos compartindo sensacións.

Nos seguintes 10 quilómetros altérnase asfalto con monte, e rodéanse praias nun terreo rompepernas que nos conducirá ata cabo Udra. As zonas urbanizadas das praias de Vilariño, Area de Bon e Lagos dan paso bonitos sendeiros entre penedos que rodean a abrupta costa de Udra. Imos en pequenos grupos sufrindo pequenas averías, facendo moitas fotos e xa polo quilómetro 20 sen afastarse nunca a máis dun quilómetro da costa.

Reunímonos alegremente en Udra cando o sol xa comeza a tostar. Sabemos que a brisa vainos abandoar pronto e a sombra dos bosques será a nosa aliada nas horas de máis calor. Nos grupos hai conversas, risas e un rodar tranquilo e alegre. Esperámonos e charlamos todos con todos coñecendo futuros compañeiros de aventuras e compartindo os plans para un verán coa bicicleta como compañeira de viaxes.

Tras Udra só se pisan dúas praias máis para abordar dúas costas cortas e esixentes ata chegar a Bueu. Aquí chega o comezo do resto da ruta: a primeira subida longa, cuns 5 quilómetros, afástanos do mar e a xente que pode luce o seu estado de forma, o resto comezou a darse conta de que a cousa ía en serio. Tras unha pequeña baixada, estamos no merendeiro de Monte Aberto. Así, superouse xa 38 quilómetros moi variados agradécese un avituallamento a base de empanadas e plátanos. A espera dos primeiros é longa pero a sombra dos castiñeiros e a vista da brétema que entra na ría alegra o momento. Os biciosos de Tui botan en falta a cervexa e todos celebran a saborosa empanada coa alegría de ter superado a terceira parte da ruta sen que pareza que “sexa para tanto”. Cando chegamos os últimos comeza a papatoria e comentamos, sen moita preocupación, que imos moi mal de tempo, apenas hora e pico sobre o horario previsto.

Comézase cun arranque doado e afróntase a segunda subida esixente en que xa non hai piedade. Xa nos deixou o grupo matutino e a dixestión non impide que os craks se lancen a roer as costas cara os montes da Pastoriza. A subida á Cruz de Cela fai que algúns xa noten os quilómetros.

Nesta zona, ás 3 da tarde, a sombra agradécese pero a ancha pista agacha repeitos esixentes. Xa estamos no corazón dos montes do Morrazo. Rematamos visitando a aldea de Pastoriza para que unha suave subida nonspresente a panorámica clarísima da ría de Pontevedra e Ons, coa brétema outra vez amosando un mar de nubes introducíndose cara o interior da ría. A esta altura xa houbo moitas averías pero a baixada, que comeza nun fascinante carreiro por montes pelados e vistas ao norte, provoca trillazos, cambios de patillas e ata un cambio de cable de cambio. As múltiples averías seguen separándonos e chegamos a Marín sobre as 5 da tarde.

Os 6 quilómetros para subir ao lago de Castiñeiras son, para moitos, terreo de sufrimento, dor e calambres baixo un sol abrasador. Moitos tramos están desprotexidos na subida por pista sempre ciclable e dura faise interminable. Algúns deshidrátanse ou fanse conscientes da magnitude do reto cando a polvorienta pista amosa rampas máis empinadas tras cada volta.
Así chega o quilómetro 62, onde a terraza dun bar agasállanos con descanso, sombra, bocadillos e uns refrescos. Os biciosos darán conta de impoñentes xerras de cervexa e ata pulpo e unha cunca de viño. Moitos sufriron a subida pero saben que están nun punto en que xa non paga a pena atallar, abandoar ou rectificar. Parece que o GR59 xa está vencido pero quedará un complicado terreo rompepernas que minará, aínda máis, as forzas dos máis confiados.

Saímos alegremente acordando evitar máis reunificaciones porque as pernas comezan a estar cargadas, cada un xúntase ao seu grupo e ritmo… e comeza a ameazar unha chegada demasiado tardía. Quedan uns poucos quilómetros de camiños pechados por fértiles montes e, pronto, a baixada máis endureira, técnica e perigosa do día. As pedras grandes e irregulares que baixan polo río da Fraga formando escalóns e empedrados poñen a proba a capacidade de concentración tras máis de 7 horas polos camiños do Morrazo.

A delicia ou sufrimento da esixente baixada déixanos fronte ao penúltimo reto. Un par de quilómetros de subida asfaltada para, dende o mirador da Fraga, loitar cun quilómetro e medio de subida roldando o 20% con terreo irregular. Engánchase ao molinillo e imaxínase que é a última subida. Todos calados e agardando que a rampa visible sexa a última. O terreo complícase entre piñeiros e eucaliptos pero aprétase os dentes para non ter que poñer o pé a terra. Cando a vista se abre tamén o fan as esperanzas de chegar porque un descanso conduce a un descenso corto e divertido. A subida polo camiño xabarín xa é só unha anécdota e, cun pequeno esforzo, chégase á cruz de Hermelo. A longa baixada é un xusto premio a tantas penurias e xa non é complicado abordar a curtas subidas que quedarán ata o final.

Dende aquí todo son bromas e comentarios sobre a ruta porque xa estamos adentrándonos outra vez en Cangas. Chegamos das 8 en adiante á Praia de LIméns, que foi comezo da nosa aventura. Os que no-lo puidemos permitir, aínda ceamos no camping entre bromas e caras de poucos folgos para máis festa.
Un día inesquecible e repetible. Foi o comezo do renacer do GR59 para os moutainbikers que fixemos unha especie de acordo solemne que nos responsabiliza de que este incrible percorrido perviva e sexa disfutado polos amantes dar rutas maratonianas. Nunca máis permitiremos con que ameace con desaparecer unha das xoias que deberían ser a envexa dos biker da zonas máis reconditas. Longa vida ao GR 59.