Este venres, como de costume, o tempo ameazaba con rebelarse pero, como sempre, a noite trouxo a calma e temperatura ideal para pedalear.
Xuntámonos cinco dos clásicos das nocturnas. Tamén chegou de Moaña Raiñas39, atraído polos rumores de rutas suaves nocturnas con toque gastronómico e cata controlada. E tamén trouxeron engañado de Vigo a Alberto, prometéndolle un paseíño relaxado para facer un pouco de fame ata a taberna.

Tuchis parece inofensivo con ese falar tranquilo, rodar regular e controlado, pelo blanco e propoñendo animaladas como se falase de dar unha volta polo carril bici.
Saímos cara San Roque e Monte Carrasco quentando motores. Dende o colexio subimos pola parte de atrás. Así as vistas de Aldán xa case a escuras animáronnos na pedregosa subida . Teríamos que saír algún día máis cedo e así deslumbrarnos coa espectacular posta de Sol sobre Ons e a ría de Aldán desta ruta. A mente manda máis que o corpo nas subidas, nótase ben ao subir eses tramos técnicos e duros con máis decisión e confianza que de día, sen entrar con medo nos tramos máis complicados.

Baixamos cara o outro lado e aquí Tuchis decidiu meterse pola parte mala da pista, acabando nunha voltereta, que non fixo que lle volvese o sentido. Dende San Cosme seguimos a pista ata a subida a Hermelo. Non collemos a pista clásica senón uns metros antes, por unha sucesión de camiños técnicos, duros e sucios coa disculpa de acortar: para min os mellores. Alberto xa empezou a velo nejro e aínda non sabía da rampa da pista de Hermelo, a máis dura, a máis difícil, a que pon o corazón a tope e o equilibrio a proba. Aquí presumo eu de que cun pouco de sorte, confianza e unha cuberta nova, subina do tirón.
Non paramos na Cruz por medo a quedar sen comida e fixemos ben. A taberna de arriba estaba pechada pero con luz. Asomámonos con cara de pena e apareceu o chaval invitándonos a pasar e gosar do avituallamento. Repetimos menú con Xarrete e Xamón asado, viño e cervexa, postre e chupitos: con estes régimenes acadaremos á eterna xuventude de corpo e espíritu que nos amosan cada día e cada noite os veteranos.

Saímos animados, envalentonados, sentíndonos indestrutibles e poderosos pero nas rampas que quedaban non se subía con soltura e subíase a comida á boca. Chegamos ó Paralaia e Tuchis propuxo facer historia, ser os primeiros en baixar o Bimbón de noite. Eu non coñecía o Bimbón, esa larguísima trialera de cu-pa-tras con retos en forma rejos, raíces, pedras, laxes, paus, curvas e bikers zapateados.
Xosé amosounos que o de Tuchis non era casulidá, os de Tirán buscan pedras para campanear e baixar a rebolos. Volvín a ver en primeiro plano o voo coa única consecuencia dunha luz extraviada e parón para reparar. Disfrutamos ou sufrimos o resto do Bimbón, para algún foi todo un re-descubrimento.

Tras o subidón (de adrenalina) xa tiramos por San Martiño e os Remedios. Non lle perdonamos nin o río dende A Rúa para acabar coa entrada triunfal no Ambigú. Cubatita e todos pa casa, bueno case todos. Eu marchei ás 4…. para ducharme e volver a saír. E diredes, que fai este individuo escribindo a estas horas? O Bimbón deixoume sen pastillas de freno e claro…. houbo visita a Diego, que o domingo hai que estar para dalo todo outra ves.

Advertisements


Déixo 3 fotos da Seimeira de Vilagocende, na Fonsagrada.
De volta da Fonsagrada nunha pequena excursión de tres días só quería decirvos que agardedes un pouquiño e nos próximos días compartirei fotos e impresións desta maravillosa terra.
Por agora só unha anotación. Non puiden levar a bici pero percorrín a pé algunhas zonas que serán auténticos paraísos para a btt.
En particular adxunto enlace a unha ruta do wikiloc, e non hei morrer sen facela.
É dura, xa que as subidas contan cun chan pizarrento que aumenta a dificultade e o reto pero….. a parte baixa percorre o canón do río Navia e comezo do encoro de Salime. Xúntanse montañas espectaculares tipo Ancares, canóns tipo Sil, bosque de ribeira das Fragas do Eume, bosque mediterráneo Ourensá, aldeas perdidas do Courel.
Por certo, eu creo que faría a ruta ao revés de como está indicada, con baño final na incrible fervenza e e poza de Vilagocende.
A ruta non ten grandes dificultades técnicas pero creo que ben merece unha quedada popular. E se a estancia é no camping da Fonsagrada, tamén contaredes coa familiar acollida de Xosé e Manuela, e mesmo un avituallamento na praia fluvial da Pena do Inferno, onde teñen un chiringo e colle de camiño.
A ruta foi colgada no wikiloc por Santiso, eu fixen algúns trozos a pé nestes días e creo que o lugar merece a pena. Son 49 km de gran dureza e inigualable beleza.

Pincha aquí para ver o enlace orixinal colgado por Santiso no wikiloc e poderás descargalo para gps

Tamén podes velo directamente no mapa.
enlace ao mapa

A marcha de Brión
Levanteime sen ter todas comigo. Tras un sábado nas Cíes rematado con parrillada, chupitos e, bueno….despereceime o domingo sin ter claro se ía ou víña de marcha.

Fun decidido escollendo disfrás para a ocasión, un dos poucos que saían co traxe de verán. A mañán era fresca e uns 200 bikers xuntáronse en Brión. A sensación era menos “pro” que nas nosas marchas do sur porque os traxes de clubes eran minoría en comparación con outras marchas. Unha idade media quizais maior que a habitual pero…paulatinamente parece que os cuarentóns tenden a dominar no cicloturimo de monte, que ben, non? Que deporte máis chulo o noso!

Sáese dun espectacular adro cheo de carballos, tendo antes que aturar ao alcalde cun pequeno discursiño sen interés e unha entrevista a algún deportista de éxito (non tiña onde anotar). Tiveron o acerto de meternos uns 6 quilómetros case llanos. Aquí foise relaxado pero costaba entrar en calor nos carreiros sombríos que discurrían pegados ao río, con algún pequeno atasco polos tramos máis estreitos. Unha deliciosa zona para pasear que queda anotada para iniciar a algún amigo nas tardes de verán.

Co principio das subidas chega algún tapón provocado pola lama pero pronto as pistas se amplían e empinan. Do kilómetro 7 ao 19 temos unha ruta rompepernas con subidas duras e baixadas divertidas en que a frondosidade inicial tórnase en zonas de eucaliptos e monte baixo. O terreo está ben pero hai amagos de pedras soltas que anticipan o que nos atoparemos máis arriba.

A sinalización é fenomenal e atopamos dous avituallamentos líquidos e outros dous sólidos completos e moi ben distribuídos, como carallo subirían aquelas furgonetas? Do 20 ao 24 temos unha subida durísima, soleada, pedregosa e retorcida. Interminables curvas que ían abrindo novas rampas rodeadas de toxos, xestas e pequenos eucaliptos. Foi un tramo esixente e delicioso, onde todos puidemos dar o mellor de nós mesmos e, algúns, chegar arriba sen botar o pé a terra (menos para faser fotos). Hai que dicir que esta xente está moi fuerte, mecajonacona. Eu ía ben pero non adiantaba a nidiós, os de adiantes tiñan que ir como tiros. O tempo resultaou fenomenal xa que habían tímidas nubes altas impedindo que nos requentase o sol.

As vistas arriba do Rubial son impresionantes. Non se miraba o mar (non mo pareseu, ighual estaba máis nublada a miña vista que o tempo) pero temos interminables montañas de Outes e o Barbanza a un lado e enormes chairas cara o outro. O val da Mahía esténdese ata Padrón e Santiago entre carballeiras e aldeas. Na baixada longa e moi técnica (faltaba algunha alternativa para os menos atrevidos) cruzamos unha curiosa aldea abandonada.

Ao final atopamos camiños e pistas rompepernas, salpicadas con algunha tiralera, que provocaron moitos calambres, para algúns a ruta fíxose algo larga. Eu adiantara aos meus acompañantes na baixada e xunteime cun de Bertamiráns que ía sufrindo no lombo.
O malo do tempo seco, foi o polvoriento das pistas, pero por sorte a tropa separouse moito e non resultou molesto para min. Puiden facer as baixadas case sen interrupción. Non deixamos de cruzar media ducia de regatos coa súa dose de lama e salpicaduras.
Nos quilómetros finais gocei moito polas trialeras dende a torre de Altamira. Detrás do de Bertamiráns que as sabía de memoria e baixada coa súa ríxida a toda ostia, cunha técnica un pouco ruda (derrapando para todos lados e deixándome a cara nejra do polvo) pero efectiva despois de todo.

Finalmente foron 40 quilómetros de ruta dura, divertida e variada. Moi recomendable a terra do val da Mahía, as estribacións de Outes, o val do Sar e o Tambre. Unha pena non poder quedarme á papatoria que seguro que foi, igual que a ruta, bestial.

O viernes, festividade dos Dolores, os cofrades da orde da santísima trialera furada procederon á tradicional procesión do ruido.
As velas non están permitidas no monte así que nos iluminamos artificialmente para celebrar a nosa devoción a Nosa Señora das Dúas Rodas.
Quince foron os integrantes da comitiva nazarena, nun grupo variado de valientes. De 8 a cuarentepico anos, dúas mulleres e algúns estrenándose como costaleros nocturnos.

Non é o noso primeiro periplo nocturno, pero seguimos tendo problemas técnicos en cada saída: xente de poucas luces, linternas que se caen, pilas que se agotan….
Saímos xa con noite pecha, esquivando polo centro aos espectadores desa outra procesión máis tradicional e urbana que se celebraba no centro de Cangas.

Subiuse pola ruta do memorial 2010 pero, tras a mítica rampa do 30%, seguimos pola pista en dirección a San Cosme, dándome posibilidade de ensinar un pequeno e divertido sendero case imperceptible polas sombras nunha zona húmida e tenebrosa de Coiro. Antes da capilla subimos á dereita, en dirección a Meiro.

En canto enganchamos a estrada de Hermelo, o destino deixou de estar xa nas nosas mans. Tratei de desviar á xente de volta cara o monte pero os meus esforzos foron baldíos, unha terrible forza conduciunos irremediablemente ás tabernas de Hermelo. A lúa exercía unha terrible influencia paranoide que nos obrigou a meternos urxentemente a cuberto nunha taberna.

Era moi tarde para a de María pero máis arriba (Bar a Cruz) non tiveron problemas por atendernos case á medianoite. Deuse paso ás deliciosas racións de carne, viño, chupitos….. e xa sabedes a onde conduce todo isto. Uns brindis polas nocturnas e pola bici, mentres se iba acumulando entusiasmo e valentía para as seguintes baixadas.

Subimos á cruz para volver á aldea nunha primeira baixada, despois ó Paralaia para pasar á parte máis electrizante da ruta. No tramo que baixa ata a zona encharcada, houbo un percance, unha caída sen importancia, de consecuencias máis morais que físicas.
As trialeras que van ata a catarata rozan o criminal para facer con nocturnidade pero chegamos máis ou menos enteiros ó río. Aínda non nos chegou de emocións que lle metemos unha trialera máis para acabar na Igrexa de Coiro.

Chegando a Cangas sobre as 3, pareceunos, esta vez sí, hora prudente para retirarnos evitando así comezar xa o fin de semana demasiado perxudicados como para levantar cabeza.
En resume: diversión, bici, exercicio, viño, boa comida, chupitos, monte e amigos. Para que despois digan que non sabemos divertirnos…

Acabamos algúns maravillados das temeridades nas tremendas baixadas e outros escandalizados confimando que: baixamos menos trialeras os domingos que esa noite. Pero, que carallo, se foi demasiado podían quedarse paseando velas por Cangas, jejeje.

Como nos gusta esta ruta! que ganas temos de repetila! Un clásico para os domingos de verán que nos encanta.
Un reto de máis de 60 quilómetros que temos que ir mellorando ano a ano incluíndo máis camiños, máis subidas, máis dureza e máis quilómetros, a ver se podemos acabar convertíndoo noutra quedada….. isto hai que ilo vendo.
En particular a versión que se enlaza, en que Roqueponte nos guía por unha nova subida dende Vilaboa é espectacular. Non chegamos ata as antenas, por iso teño ganas de repetila chegando ata arriba de todo, a máis de 600 mts, e así quédanos un percorrido espectacular.
Eu creo que en Xuño vai cair esta maravilla:

http://es.wikiloc.com/wikiloc/spatialArtifacts.do?event=view&id=1236964&measures=off&title=off&near=off&images=off&maptype=S

Pensaba que se ía ver o mapa pero non, aquí vai o enlace. Xa o digo, hai que melloralo, eu quero subir ás antenas de Domaio.

Enlace co track para baixarse

O archicoñecido descenso do Paralaia en todo o seu esplendor.
Xa sabedes que é un descenso asequible pero o efecto da erosión faina máis difícil por aparecer raíces e pedras no camiño.
Fchapela é un compañeiro do clube Bike ou non vai que sempre nos regala vídeos dos seus. Este é o primeiro que fai co novo soporte no peito. Paréceme espectacular porque se percibe moito mellor a dificultade do terreo e o traballo do biker. Mellora moitísimo os videos dende o casco.
Botarlle un ollo, o vídeo paga a pena.

As fotos son de pésima calidade. Sacadas co móbil porque o flash da cámara abandonounos fai tempo.

Aproveitando o primeiro amago de veraniño conseguín levantar o ánimo para enfrontarnos á oscuridade cabalgando nas nosas burras.
Soemos saír unha tropa moi numerosa, pero aquí son moi valientes pa escribir no foro ese, para vacilar pero… para saír á noite, todos como jaliñas temerosas do raposo, cacarexando dende detrás do valado pero espántanse acobardadas se aljén lles abrise a porta.
Para min foi unha nocturna memorable en todos os sentidos: pola asistencia, o recorrido, o papeo, e a sesión de recuperación.
Fomos chejando sobre as 9 ao lugar de encontro. Como sempre, admiramos mutuamente os sorprendentes inventos caseiros para montar os equipos de iluminación. O faro de Diego, os cornos de Calleja, o foco de coche que Kinhos, as poucas luces de Waly. Había un que meteu catro linternas no manillar, parecía un todoterreno. Finalmente fomos 10 os que arrancamos e, curiosamente, non quedou nadie atrás no camiño. Polo retraso inicial parecía que non tiñamos permiso para circular ata que fose noite pecha.

O caso é que apareceron nubes moi escuras alá polas zonas altas do Morrazo. A pesar de ir sin chubasqueiros, non nos acobardamos, como pasou cos que quedaron na casa. Subimos o Paralaia a ritmo alegre e disfrutamos das vistas que coñecedes, mesmo si vos quedastes na casa, envoltos na manta. A santa compaña ascendeu en peregrinación, máis ou menos agrupada na busca do santuario para ser bendecidos e bendecir os manxares da última cena.

A nós non nos fixo falta manta porque ao caír a noite parou o vento e atopámonos unha noite sorprendentemente calurosa, sudamos abundantemente e a ameaza de chuvia esvaeceuse como os lengüeros que non se atreveron a saír. Collemos o camiño que leva ao Xabarín a ritmo endiablado, atopando novas dificultades nun camiño que parecía coñecida como a palma da man. Pensamos no millo corvo e, sen querer, atopámonos de frente coa de María, non fomos alí a propósito. Foi o destino que nos susurraba entre as carballeiras sombrías, foi un trasno que aparecía entre as pedras dos valados, unha meiga hipnotizándoos entre os escuros cumios arborados. Pensamos en picar algo e puxéronnos de paso, dúas fuentazas de carne ao caldeiro e carne asada. Foi unha deliciosa e abundante cea. Non contei as xerras coas que recuperamos o malparado nivel de hematocrito e rematamos o traballo con chupitos de licor do negro cafeeeee, que me tumbas que me mataaaaaaas, licor do negro cafeeeee, fasme andar a catro pataaaaaas.
Saímos cheíños en dirección á cruz de Hermelo pa baixar a ritmo de locura pola pista. Apareceuse un anxo a protexernos, e así sobrevivímos a baixada a ese ritmo vertixinoso, aumentando o perigo por certo grao de intoxicación etílica.

Tras confundirnos co paisanaje de Hermelo, compartir bromas e burlas, amáis dunhas boas tasas de viño, informánonos de que non era o día adecuado para tomar aujardente nos muíños, xa fora a semana anterior.
Pero non nos chejou con isto e metémonos pola catarata (hai unha foto na que se ve a ajua do río) para baixar polas xestas. Aquí algún mesmo propuxo explorar un camiño que creía que era ciclable….. quizais foi a única mala idea da noite que non triunfou.

Seguimos o deslizándonos como pantasmas nocturnas polos montes de Coiro, creéndonos indestrutibles así que non renunciamos aos últimos tramos cortiños do descenso do Paralaia. A valentía ía in crescendo pero a única caída foi costa arriba, cando calleja se abalanzou con fiereza sobre o único pau que topamos en toda a noite.
Esta foto é de cando cruzábamos o río, por riba da Catarata de Coiro, toda unha experiencia.

A última trialera foi no Ambigú. Alí rehidratamos e refrescamos o corpo. A algún, na casa, seguro que lle puxeron mala cara cando chejou máis tarde das catro, e cheirando a algo máis que ao bravío propio do exercicio físico.