O viernes, festividade dos Dolores, os cofrades da orde da santísima trialera furada procederon á tradicional procesión do ruido.
As velas non están permitidas no monte así que nos iluminamos artificialmente para celebrar a nosa devoción a Nosa Señora das Dúas Rodas.
Quince foron os integrantes da comitiva nazarena, nun grupo variado de valientes. De 8 a cuarentepico anos, dúas mulleres e algúns estrenándose como costaleros nocturnos.

Non é o noso primeiro periplo nocturno, pero seguimos tendo problemas técnicos en cada saída: xente de poucas luces, linternas que se caen, pilas que se agotan….
Saímos xa con noite pecha, esquivando polo centro aos espectadores desa outra procesión máis tradicional e urbana que se celebraba no centro de Cangas.

Subiuse pola ruta do memorial 2010 pero, tras a mítica rampa do 30%, seguimos pola pista en dirección a San Cosme, dándome posibilidade de ensinar un pequeno e divertido sendero case imperceptible polas sombras nunha zona húmida e tenebrosa de Coiro. Antes da capilla subimos á dereita, en dirección a Meiro.

En canto enganchamos a estrada de Hermelo, o destino deixou de estar xa nas nosas mans. Tratei de desviar á xente de volta cara o monte pero os meus esforzos foron baldíos, unha terrible forza conduciunos irremediablemente ás tabernas de Hermelo. A lúa exercía unha terrible influencia paranoide que nos obrigou a meternos urxentemente a cuberto nunha taberna.

Era moi tarde para a de María pero máis arriba (Bar a Cruz) non tiveron problemas por atendernos case á medianoite. Deuse paso ás deliciosas racións de carne, viño, chupitos….. e xa sabedes a onde conduce todo isto. Uns brindis polas nocturnas e pola bici, mentres se iba acumulando entusiasmo e valentía para as seguintes baixadas.

Subimos á cruz para volver á aldea nunha primeira baixada, despois ó Paralaia para pasar á parte máis electrizante da ruta. No tramo que baixa ata a zona encharcada, houbo un percance, unha caída sen importancia, de consecuencias máis morais que físicas.
As trialeras que van ata a catarata rozan o criminal para facer con nocturnidade pero chegamos máis ou menos enteiros ó río. Aínda non nos chegou de emocións que lle metemos unha trialera máis para acabar na Igrexa de Coiro.

Chegando a Cangas sobre as 3, pareceunos, esta vez sí, hora prudente para retirarnos evitando así comezar xa o fin de semana demasiado perxudicados como para levantar cabeza.
En resume: diversión, bici, exercicio, viño, boa comida, chupitos, monte e amigos. Para que despois digan que non sabemos divertirnos…

Acabamos algúns maravillados das temeridades nas tremendas baixadas e outros escandalizados confimando que: baixamos menos trialeras os domingos que esa noite. Pero, que carallo, se foi demasiado podían quedarse paseando velas por Cangas, jejeje.

Advertisements

O archicoñecido descenso do Paralaia en todo o seu esplendor.
Xa sabedes que é un descenso asequible pero o efecto da erosión faina máis difícil por aparecer raíces e pedras no camiño.
Fchapela é un compañeiro do clube Bike ou non vai que sempre nos regala vídeos dos seus. Este é o primeiro que fai co novo soporte no peito. Paréceme espectacular porque se percibe moito mellor a dificultade do terreo e o traballo do biker. Mellora moitísimo os videos dende o casco.
Botarlle un ollo, o vídeo paga a pena.

As fotos son de pésima calidade. Sacadas co móbil porque o flash da cámara abandonounos fai tempo.

Aproveitando o primeiro amago de veraniño conseguín levantar o ánimo para enfrontarnos á oscuridade cabalgando nas nosas burras.
Soemos saír unha tropa moi numerosa, pero aquí son moi valientes pa escribir no foro ese, para vacilar pero… para saír á noite, todos como jaliñas temerosas do raposo, cacarexando dende detrás do valado pero espántanse acobardadas se aljén lles abrise a porta.
Para min foi unha nocturna memorable en todos os sentidos: pola asistencia, o recorrido, o papeo, e a sesión de recuperación.
Fomos chejando sobre as 9 ao lugar de encontro. Como sempre, admiramos mutuamente os sorprendentes inventos caseiros para montar os equipos de iluminación. O faro de Diego, os cornos de Calleja, o foco de coche que Kinhos, as poucas luces de Waly. Había un que meteu catro linternas no manillar, parecía un todoterreno. Finalmente fomos 10 os que arrancamos e, curiosamente, non quedou nadie atrás no camiño. Polo retraso inicial parecía que non tiñamos permiso para circular ata que fose noite pecha.

O caso é que apareceron nubes moi escuras alá polas zonas altas do Morrazo. A pesar de ir sin chubasqueiros, non nos acobardamos, como pasou cos que quedaron na casa. Subimos o Paralaia a ritmo alegre e disfrutamos das vistas que coñecedes, mesmo si vos quedastes na casa, envoltos na manta. A santa compaña ascendeu en peregrinación, máis ou menos agrupada na busca do santuario para ser bendecidos e bendecir os manxares da última cena.

A nós non nos fixo falta manta porque ao caír a noite parou o vento e atopámonos unha noite sorprendentemente calurosa, sudamos abundantemente e a ameaza de chuvia esvaeceuse como os lengüeros que non se atreveron a saír. Collemos o camiño que leva ao Xabarín a ritmo endiablado, atopando novas dificultades nun camiño que parecía coñecida como a palma da man. Pensamos no millo corvo e, sen querer, atopámonos de frente coa de María, non fomos alí a propósito. Foi o destino que nos susurraba entre as carballeiras sombrías, foi un trasno que aparecía entre as pedras dos valados, unha meiga hipnotizándoos entre os escuros cumios arborados. Pensamos en picar algo e puxéronnos de paso, dúas fuentazas de carne ao caldeiro e carne asada. Foi unha deliciosa e abundante cea. Non contei as xerras coas que recuperamos o malparado nivel de hematocrito e rematamos o traballo con chupitos de licor do negro cafeeeee, que me tumbas que me mataaaaaaas, licor do negro cafeeeee, fasme andar a catro pataaaaaas.
Saímos cheíños en dirección á cruz de Hermelo pa baixar a ritmo de locura pola pista. Apareceuse un anxo a protexernos, e así sobrevivímos a baixada a ese ritmo vertixinoso, aumentando o perigo por certo grao de intoxicación etílica.

Tras confundirnos co paisanaje de Hermelo, compartir bromas e burlas, amáis dunhas boas tasas de viño, informánonos de que non era o día adecuado para tomar aujardente nos muíños, xa fora a semana anterior.
Pero non nos chejou con isto e metémonos pola catarata (hai unha foto na que se ve a ajua do río) para baixar polas xestas. Aquí algún mesmo propuxo explorar un camiño que creía que era ciclable….. quizais foi a única mala idea da noite que non triunfou.

Seguimos o deslizándonos como pantasmas nocturnas polos montes de Coiro, creéndonos indestrutibles así que non renunciamos aos últimos tramos cortiños do descenso do Paralaia. A valentía ía in crescendo pero a única caída foi costa arriba, cando calleja se abalanzou con fiereza sobre o único pau que topamos en toda a noite.
Esta foto é de cando cruzábamos o río, por riba da Catarata de Coiro, toda unha experiencia.

A última trialera foi no Ambigú. Alí rehidratamos e refrescamos o corpo. A algún, na casa, seguro que lle puxeron mala cara cando chejou máis tarde das catro, e cheirando a algo máis que ao bravío propio do exercicio físico.

E por fin chegou o esperado momento para a desexada e mil veces falada nocturna ao Paralaia. Os que andaban cansos ou faltos de durmir fixeron un esforzo, aos que lle puxeron mala cara na casa prometeron compensacións, os lesionados tiñamos demasiadas ganas para perdérmolo.
Reunímonos a partir das nove no riló, que aínda estaba cálido, ruidoso, rebosante de xente. O noso plan levábanos a lugares máis frescos, íntimos e apartados: a lugares mellores.

Con só sete namorados da bici éramos quen de compoñer un grupo variopinto dende os que teñen menos de 10 anos a máis de cuarenta, caladiños e faladores, en plena forma e arrastrados, puntuais e tardíos; todos con ganas de redescubrir o noso coñecidísimo Paralaia dándolle un pracer aos sentidos.
Saímos cara a Pedreira e Ameixoda para afrontar as familiares e irregulares costas de sempre. Só tras subir a máis dura, a que te afasta da vía rápida, que te aílla do revunvio do Morrazo veraniego, houbo que pensar en acender algunha luz.

Chegamos a Monte Aberto aínda de día, coa luz baixando e regalando unha vitalista visión da nosa ría de Vigo.

Ra non chega aos dez anos pero síguenos sen dificultades e falando con entusiasmo, con excitación diría eu. Tuchis sempre dándolle os ánimos que non precisa pero agradece dou seu queridísimo tío. Racso adiantándose a facer fotos mentres Besbello amaga con algunha cancionciña das súas. Wally vai recordando aventuras imposibles con Roqueponte de guía e eu disfruto o momento ocultando unha sombra de preocupación polas punzadas de dor ciático.

Subindo cara o Paralaia xa se pecha a noite sobre nós, xa oímos máis, xa observamos con atención as sombras no camiño e somos sorprendidos por zonas areosas ou técnicas que non percorríamos cando sabíamos como subir pola trazada boa.

A parada na cruz do Paralaia dilatouse ao maravillarnos sacando fotos das centelleos lumínicos da hiperhabitada ría. Envoltos dun espectáculo único mentres bromeamos e xa imaxinamos outras rutas nocturnas para o futuro. A temperatura segue a ser ideal e as prendas que levamos os máis precavidos quedarán nas mochilas toda a noite.

O camiño ata Hermelo adéntranos en negrísimos sendeiros ata atopar a recóndita aldea tras unha revolta na pista. Dámonos unha homenaxe cun par de botellas, zumos, empanada e o ambiente festivo das mesas de grupos animados que enchen a de María. Uns 15 homes, posiblemente de idéntica idade, xa están na sesión dos contos e bromean con nós. A luz vaise no bar uns segundos provocando unha escandalosa celebración.

Nós apuramos os nosos vasos que farán que as pernas pesen máis do previsto nas rampas que nos suben ata a cruz de Hermelo.
Unha vez arriba, molestamos á parella nun coche para achegarnos á cruz. Outro lugar que, aínda que coñecido, é motivo de alegría e admiración. Quédanos a empinada e, hoxe lenta, baixada ata San Cosme.

As peores ideas impóñense e subimos polo punto limpo para vislumbrar tamén as luces das rías de Pontevedra e Aldán. O camiño está moito máis cheo de escombro do que recordaba e a baixada, xa no lado da Magdalena, ten moitas pedras e, despois, ramas por todos lados. Chegouse ao instituto de Montecarrasco despois de sacar polas dos radios sen máis consecuencias mecánicas, gracias á marcha lenta.
Pero aínda non nos chegou por esta noite e enfilamos cara o Pondal para a continuación baixar a Santa Marta. Rodamos con calma polo senderiño que nos levará a Area Milla. O túnel superiluminado é un descobremento sorprendente e seguimos ata Cangas sen perdoarlle un só rodeo polas caliñas e naves de Massó.

Cando chegamos a Cangas xa pasan das dúas da mañán e xa levamos tempo falando do último refrixerio no Ambigú. Tras algunha indecisión e amago de abandonarnos acabamos indo todos ao mencionado bar. Atopamos caras coñecidas, bo ambiente, non demasiado escándalo, é ideal. Aquarius, cervexas e ata un cubata para o final de ruta. Reímonos, compartimos sensacións e imos para casa coa sensación de ter outra gran ruta a compartir. Levounos máis de 4 horas para case 30 quilómetros que nos encheron, fixéronos descubrir e compartir unha experiencia intensa e revitalizante.
Quen se ven á próxima?