Este ano quixemos sorprender cunha marcha especial, diferente, que ninguén máis puidese permitirse. Non buscamos as mellores trialeras nin as fragas máis frodosas. Non queríamos subidas largas e esixentes nin vellos carreiros escondidos nos vales do Morrazo. No primeiro memorial xa se organizou unha ruta semellante, pero daquela viñeron dez veces menos ciclistas, nós tiñamos seis veces menos experiencia e o clube sería unhas tres veces máis pequeno. Que bonito! Como crece a nosa afección, como a xente redescubre o monte, como o deporte non é sinónimo de competición, regras e árbitros senón de liberdade, ocio e harmonía co medio.

Decidimos levarvos a Cabo Home para que dar a coñercer este lugar máxico. Aos que coñecedes a zona, queríamos ensinarvos camiños novos, animarvos a un turismo diferente do cochedependente que non sabe agardar para deixar cruzar a deportistas amantes da natureza ocupando a súa sagrada, exclusiva e carísima vía asfaltada. A ruta é aínda máis valiosa para nós, os de Cangas. Cando chova poderemos gozar nos novos camiños que abrimos ou limpamos para ter unha ruta divertida e variada a cabo Home, pronto será un clásico recurrente dos nosos fins de semán.
Cabo home é terra de extremos, de grandes temporais. De cantís onde os percebeiros pelexan coas ondas, cerca dos os surfeiros máis osados. Navegantes e piragüistas. Paseantes e ciclistas, buscadores de setas e fotógrafos, escaladores, buceadores, apaixoados da historia ou dos castros teñen razóns de sobra para visitar Cabo Home en calquera época do ano.

Na entrada está o monte do Facho, co cumiu que descende cunha caída vertical ata o mar. Aquí érguese un incrible castro que domina as Cíes e o atlántico. Hai un altar no que, en épocas prerromanas, traían grandes pedras labradas como ofrenda ao deus Berobreo (mesma orixe que Breogán), deus do Alén, un deus pagán aínda benerado despois, cando Galicia xa era oficialmente cristiana. Chégase aquí en peregrinación a un dos Finisterres galegos. Máis alá só queda o fin do mundo e as misteriosas illas habitadas seres tenebrosos e as almas dos mariñeiros mortos e desaparecidos segundo a lenda celta.

Este que percorremos na marcha é tamén o “camiño dos Mortos”, chamado así porque era por onde se levaban os cadaleitos dende Donón ata Hío cando aínda non había capela no primeiro. Dónn era un deus Irlandés, o deus dos mortos, que xace enterrado nunhas illas eternamente rodeadas de néboa. Os expertos din que é improbable que Donón proveña de aí pero, sería bonito. Mentres as igrexas e capelas do morrazo poñen o seu altar no leste para que os feligreses estean de costas ao Oeste, ao fogar do deus dos mortos, onde o Sol agoniza todas as tardes. Pero nós tornámonos coa nosa teima pagán e adoramos ao deus da morte levando as nosas ofrendas a a Donón, a onde habita o Deus dos mortos.

Percorremos os camiños polos que os carnavais de Hío estoupan cada ano nunha orxía de viño e desvergonza, nun aquelarre inmemorial en que se peregrina entre aldeas revivindo canda ano a festa máis grande e pagán, a festa dos veciños a maior troula que vos podedes imaxinar.
Voltando ao noso tema: sabíamos que sería complicado organizarse na marcha porque se cruzan demasiadas estradas (os camiños estaban antes, debían ter preferencia), porque o sol anima aos visitantes motorizados das nosas saturadas praias e porque e o terreo era rompepernas e ata areoso por momentos. Co que non contábamos era con que aparecesen máis de mil ciclistas e con que a previsión de nubes e claros acabase converténdose nun aterrador sol de verán.

Conseguimos saír (case) puntuais de Cangas para disfrutar dos agradables sendeiros costeros recén ardidos entre rochas ata Liméns. Formáronse un par de embotellamentos cos que non contábamos a pesar de incluir costas para estirar o pelotón, que incluimos na ruta de forma cruel e innecesaria.
Os que controlaron os cruces tiveron que aturar malos modos, berros e inxustificadas queixas. Resulta que señoritos que veñen o fin de semán á Praia ou que montaron segundas e terceiras casas, legal ou ilegalmente, non poden aturar 5 minutos de espera. Eles non saben eventos deportivos na natureza, gratis, non competitivos e abertos a todos. Non señor, dous minutos máis tostándome na praia como un tonto son máis importantes. Resulta que as estradas son intocables se non é para o rei coche.
Pronto nos achegamos ás subidas máis duras. Eses empedrados cara arriba para que vos retorzades e vos desmoralicedes. Nós levábamos entrenando uns meses. Se non vos salíu á primeira repetide, xa veredes o rápido se progresa.
O paso dos quilómetros foi ennegrecendo a nosa caravana multicolor e os ciclistas convértense en sombras sudorosas nunha gran tormenta de area. Pero pronto chegan as vistas do Hío e Ría de Aldán, o bosque na dunas, ass praias de Nerga, Viñó e Melide, as Cíes a tiro de pedra, a vertixinosa costa da vela, os tres faros de cabo Home, a paradisíaca Praia de Melide, o avituallamento xunto ao castro do Facho e a subida deixando atrás a fisterra do Morrazo..
Xa na segunda parte, a distancia de cabeza a cola acercábase ás dúas horas e, áinda así, había problemas de saturación. Tras a baixada, a tranquilísima Praia de Vilariño para ver Aldán dende a parte alta e así, pasar ao Bosque Encantado, e a pelearse coa subida final.
Xa vistes que ao final non foi para tanto. Un par de rampas duras e terreo variado para, finalmente, chegar sen máis a Cangas. A trialera final resultou demasiado danada e perigosa así que tivemos que pechala pronto. Invítovos a probala noutra época.
Os que íamos na cola quedamos cunha sensación de ruta de sufrimento extremo pero bueno, seguro que moito máis adiante pensaron que só era un paseíño. Eu, dende logo, vin caras esbrancuxadas, vómitos, calambres e e pájaras de libro. Hai que regular, alimentarse e beber, pero sobre todo hai que andar en bici.
De volta á civilización, tras a reconciliación co mundo puidemos volver a lambernos as feridas e a soñar con máis mañans de domingo entre mares e montañas.
Gracias pola vosa comprensión e por facernos felices vindo un ano máis.

Por certo: no parte de feridos, nada grave que salientar. Un par de persoas cara Hospital: un golpe importante no peito e unha rapaza cunha boa brecha no brazo. Iso foi moi mala sorte porque ía moi a modo pero caíu mal.

Abandoamos Santiago atravesando as suaves montiños de prados e alcolitros que conducen pola sinuosa estrada ata Lugo: ancha, nova e doada. Só paramos nun alto, un enxendro arquitectónico, un enclave aberrante, en que, no medio de carballeira e montes, crecen en meses enormes bloques de edificios competindo en altura con árbores centenarias. É o Pedrouzo. Estes bloques hormigonados saúdan ao peregrino, e preceden a un polígono en construción e as pistas dun aeroporto: enxebre etapa final do camiño francés.

O turismo masificado enche os camiños e pistas galegos de aventureiros de pacotilla. Aos amigos dirán que foi unha proeza… unha repetida proeza ao alcance de calquer aplastasofás que non sabe sair da casa sen o cu pegado ao asento do cochaso co aire acondisionado botando xélidas bafaradas dos buracos do plástico do salpicadeiro. Inventarán a riqueza espiritual dun periplo perfectamente planificado e repetirán clichés sobre encontros frívolos e pasaxeiros de estranxeiros que non volverán ver.

Entre cheirumes de xurros e cairos ocasionais aparece de repente Lugo, que resulta enganosamente moderno dende a distancia, na entrada polo Sur. Sumerxímonos na semicidade despistados cruzando un par de rúas pequechas e, sorpresa, xa estamos dentro do murón (ou muralla). Un vello danos a primeira mostra da infinita amabilidade luguesa que nos habería sorprender en calquera recuncho nos próximos días. Indícanos un barucho onde comemos un menú do día barato e pouco sabroso. Os locais de dentro da muralla agachan as vistas a ese enorme tapón ao sol que fai que intramuros sexa un pozo frío e escuro.

Á tarde comezamos a rotondear polos arredores. Infinitas voltas a xardíns redondeados, en plazoletas cada vez máis grandes non conseguiron despistarnos do noso camiño ao nordés. A estrada cara á Fonsagrada aparece ancha e noviña. A viaxe por estradas belas e solitarias recorda aos anuncios de coches. Pero aquí comezan a aparecer salpicados detalles dos que non saben os anunciantes. Un hórreo cadrado ao estilo asturiano. Un carballo inmenso nun adro. Bidueiros no cauce dun regato. Vellos nun banco á soleira da casa. Un camiño empedrado que semella ter mil anos. Montes morados polas floreadas uces primaverais, chamadas ericas na maioría de Galicia. As mesmas xestas alumean co seu amarelo intenso a finais de abril. Costas suaves pero interminables debuxan montes que se misturan con neboeiros que se pegan ás ladeiras.

Os cumios son tan chans que case non se deixan ver, no final de interminables ladeiras de arbustos, piñeiros e abetos. Os vales profundos e sen luz relocen de verde claro e brillante das fragas coas follas novas da primavera. Esta terra non ten nada que envexar aos mesmísimos Ancares. Se aquí non abunda o castiñeiro, creo que hai máis variedade de climas, solos e vales.
Houbo vistas bonitas na viaxe pero a que segue aparecéndose imborrable é visión en aumento do pobo da Fonsagrada . No alto dun monte asómanse horrendos edificios desordenados e mal pintados que saúdan ao viaxeiro coa espectacular coroa dun enorme depósito de hormigón para a auga que, en forma de seta, elévase como a torre da igrexa.


Déixo 3 fotos da Seimeira de Vilagocende, na Fonsagrada.
De volta da Fonsagrada nunha pequena excursión de tres días só quería decirvos que agardedes un pouquiño e nos próximos días compartirei fotos e impresións desta maravillosa terra.
Por agora só unha anotación. Non puiden levar a bici pero percorrín a pé algunhas zonas que serán auténticos paraísos para a btt.
En particular adxunto enlace a unha ruta do wikiloc, e non hei morrer sen facela.
É dura, xa que as subidas contan cun chan pizarrento que aumenta a dificultade e o reto pero….. a parte baixa percorre o canón do río Navia e comezo do encoro de Salime. Xúntanse montañas espectaculares tipo Ancares, canóns tipo Sil, bosque de ribeira das Fragas do Eume, bosque mediterráneo Ourensá, aldeas perdidas do Courel.
Por certo, eu creo que faría a ruta ao revés de como está indicada, con baño final na incrible fervenza e e poza de Vilagocende.
A ruta non ten grandes dificultades técnicas pero creo que ben merece unha quedada popular. E se a estancia é no camping da Fonsagrada, tamén contaredes coa familiar acollida de Xosé e Manuela, e mesmo un avituallamento na praia fluvial da Pena do Inferno, onde teñen un chiringo e colle de camiño.
A ruta foi colgada no wikiloc por Santiso, eu fixen algúns trozos a pé nestes días e creo que o lugar merece a pena. Son 49 km de gran dureza e inigualable beleza.

Pincha aquí para ver o enlace orixinal colgado por Santiso no wikiloc e poderás descargalo para gps

Tamén podes velo directamente no mapa.
enlace ao mapa

Últimamente ando un pouco pesimista. En que carallo nos estamos convertindo? a que leva toda esta inversión sen un plan global con sentido? Aquí colgo un enlace que resume moi ben a idea do que moitos consideran progreso e só nos está levando a acabar co país.

Enlace directo ao artigo

Queren converternos nun exército de emigrantes para dar máis riqueza aos de fora mentres esmorece o noso país. Hai que dicir que non e loitar contra os que importan unha cultura que despreza a nosa forma de vivir e pensar. O único valor que lle da é puramente estético.
Reproduzo o artigo enteiro de Pablo Vaamonde a continuación:

O parque temático
O último día que estiven na casa de meus pais tentei visitar a balsa do río Alvariña, donde nos bañabamos de rapaces. Non foi posible: unha densa matogueira ocupa os antiguos camiños e impide o acceso á beira da auga.
Por Pablo Vaamonde | A Coruña | 23/01/2011

As cortiñas, antes tan valoradas, agora están invadidas pola maleza. No outro lado da ponte, onde estaban os montes da Beria e fértiles terras de labranza, agora vese o asfalto e as farolas dun enorme parque industrial que nunca foi utilizado, ocupado tamén polos toxos e as xestas. É a paisaxe do abandono agrícola e da carencia de desenvolvemento industrial, convertido xa en ruína. Hai moitos lugares de Galicia con esta mesma imaxe: a morte dos camiños, o abandono dos ríos, a destrución da paisaxe. Xa dicía Manuel Rivas que este é un país cheo de conservadores que non son quen de conservar o que paga a pena.

De non poñerlle remedio ese pode ser o noso destino. Galicia fixo mal o tránsito da economía rural á modernidade e tivo unha clase dirixente que non soubo aproveitar as potencialidades desta terra e as súas xentes. De non variar o rumbo podemos atoparnos, en poucas décadas, cunha xeografía de abandono na que só se conservarían determinados elementos como integrantes dun Parque Temático, para o lecer dos visitantes. Marcial Gondar ten advertido deste risco e o psiquiatra Antón Seoane ten descrito o seu pesadelo: “Visitaremos explotacións agrarias, con vacas incluídas. Contemplaranse aldeas abandonadas, reconstruídas á sazón, con lugareños de atrezzo, e haberá unha área adicada ao mundo do mar con naufraxio de cartón pedra…”. Tamén Santiago Lamas (Galicia borrosa) describe como o que hai anos era cotián e se perdeu, recupérase agora en forma de folclore e turismo.

Dese xeito, o Camiño de Santiago rexorde desprovisto das antigas motivacións relixiosas, os pazos e mosteiros en ruínas recupéranse para acoller turistas rurais, os hórreos son trasladados como elemento ornamental aos xardíns dos novos ricos, as ferramentas do campo pasan ás paredes das adegas e das casas rehabilitadas, e as celebracións rituais do campo convértense nas numerosas e multitudinarias festas gastronómicas que fan de Galicia o lugar das grandes paparotas. Non estamos lonxe desta visión premonitoria, coa cultura popular convertida nun motivo de atracción turística e o galego como lingua ritual. Algo teremos que facer, para fuxir deste futuro tan indesexable..

Cando as tardes de verán están húmidas no Morraso, con esa espesie de brétema fantasmal que non se mira pero síntese, o que me presta é ir á ría de Aldán.
O bochorno peghañento é levado polo irregular pero insistente vento do nordés que trae cheiro a mar e refresca a tardes de verán. As caliñas con area gorda da ría de Aldán aproveitan a caprichosa costa para apuntar cada unha cara un sitio diferente. Sejún esa orientasión tamén será a inspirasión da praia: máis íntima, luminosa, cálida, familiar ou revoltosa. Os penedos se separan os areais están cheos de arneirón, lapas e mexilóns ademais de servir de refuxio para peixiños e alghunha nécora despistada.
Son praias pequechas, sen espazo para andar con tonterías. Un día destes terase que controlar o espazo a ocupar por persoa ou limitar por onde poden correr os demos en corpo de neno porque aquí o terreo é precioso por limitado. Eu non dijo que haxa que botar ao jodechincho, que tamén ten que vivir, pero que colla un pouquiño de sivilisasión antes. Unhas clases, unha reabilitasión para a sosiedá e, finalmente, un carné por puntos, que se retirará en caso de non comportarse adecuadamente nos areais do morraso. Por exemplo:
Nais berrando a nenos desatendidos, xogadores de pelota en baldosas imposibles, compradores compulsivos de absurdos complementos playeros que esparcen en parcelas ilimitadas, radioafeccionados listos para a absorción anal en posición transversal do aparello emisor de cancións de moda, parellas hiper sobonas e semiexcitadas, subnormais botando carreiras como se fosen cans, adolescentes chamando a atencións con berros de jaliñeiro, propietarios de asquerosos cans cheiracús, señoras exclamando ante a previsible temperatura acuática, saudadores de lado a lado da praia, adictas ao sol que desprezan os praceres do paraíso da ría de Aldán , fumadores incapaces de gardar unha colilla entre as incontables bolsas de mierda que arrastran…
Ide todos a tomar polo cú, quedade nos vosos microxardíns con piscinitas para o neno, con valados tapados pa ter intimidá, permanecede nos pisos hiperequipados si non sabedes comportarvos como persoas.

Esta locura está poñéndonos moi nerviosos, e cando no morraso no poñemos nerviosos… pasa o que pasa